Reklama

Stan swobód religijnych

Niedziela Ogólnopolska 40/2011, str. 42-43


Rys. GRAZIAKO

Niektórzy politycy wypowiadają się przeciwko nauczaniu religii w szkołach publicznych. Ich zdaniem, prowadzenie tego rodzaju edukacji godzi w zasadę świeckości państwa oraz bezstronności światopoglądowej jego władz publicznych. Są i tacy, którzy nie wahają się nawet roztaczać przed rodakami złowieszczego widma państwa wyznaniowego. Skutecznym zaś antidotum, które miałoby zapobiec tak ponurej wizji Rzeczypospolitej, byłaby rewizja Konkordatu, a nawet jego uchylenie. Może należałoby zmienić także Konstytucję RP? Albo zerwać ratyfikowane przez Polskę umowy międzynarodowe?
Po raz kolejny odżywa zatem dość osobliwy pogląd, w myśl którego religia jako taka, a tym samym i nauczanie religijne należą do czysto prywatnej sfery życia obywateli. Przypomina to do złudzenia dość odległe już czasy, kiedy to wpisana do Konstytucji z 22 lipca 1952 r. zasada „Kościół jest oddzielony od państwa” (art. 82 ust. 2) w praktyce władzom komunistycznym miała służyć do całkowitego usunięcia Kościoła z obszaru życia publicznego i nadania religii charakteru czysto prywatnego. Nic więc dziwnego, że powrót lekcji religii (nie tylko zresztą katolickiej) do szkół publicznych przed dwudziestu laty uznaje się za symptom państwa wyznaniowego. No cóż, historia kołem się toczy…

Wolność zadana...

Nauczanie religii w szkołach publicznych, a więc prowadzonych przez organy administracji rządowej i samorządowej, znajduje swoje uzasadnienie w naturalnym prawie każdego człowieka do wolności religijnej. Idea tej wolności, silnie obecna w umowach międzynarodowych oraz w konstytucjach państw demokratycznych, jasno wyeksplikowana przez Sobór Watykański II w deklaracji o wolności religijnej „Dignitatis humanae”, jest ściśle związana z uznaniem człowieka za osobę zdolną do odkrycia prawdy obiektywnej, w tym również religijnej, oraz zdolną do swobodnego jej przyjęcia, jako dobra, lub jej odrzucenia.
Pojęcie „wolność religijna”, zaczerpnięte z nauki Kościoła katolickiego i traktowane jako odpowiednik „wolności sumienia i wyznania (religii)”, oznacza prawo wolnościowe człowieka, dotykające jego najbardziej intymnej sfery ducha, odnoszące się do swobodnego samookreślenia się w sprawach religijnych oraz praktykowania wyznawanej religii. Wolność religijna, w aspekcie wewnętrznym, jest wolnością sumienia, tj. zdolnością osoby ludzkiej do podjęcia wyboru moralnego, zgodnego z nakazem sumienia. Owa wolność wewnętrzna obejmuje zdolność człowieka do poznania prawdy i obowiązek jej przyjęcia oraz poczucie powinności postępowania zgodnie z poznaną prawdą. Dla ludzi wierzących w Boga wolność ta jest otwarciem się na prawdę o Nim i swobodne jej przyjęcie. Dla ludzi niewierzących zaś wolność sumienia oznacza wybór światopoglądu ateistycznego. Z kolei wolność religijna w aspekcie zewnętrznym polega na swobodnym uzewnętrznianiu własnych przekonań w życiu prywatnym i publicznym (wymiar pozytywny) oraz na wolności od przymusu zewnętrznego w manifestowaniu tych przekonań (wymiar negatywny).
Podmiotami wolności religijnej, która podlega ochronie, są: każdy człowiek, rodzina, rodzice oraz Kościół katolicki i inne wspólnoty religijne. Natomiast przedmiotem ochrony tej wolności są relacje między ludźmi jako podmiotami stosunków prawnych, ze względu na ich przyporządkowanie do prawdy i dobra. Nie są nim natomiast same wartości duchowe (prawda i dobro), lecz jedynie zachowania ludzi skierowane ku tym wartościom, inaczej formy ludzkich zachowań, przez które człowiek - zgodnie z nakazem własnego sumienia - określa swój stosunek do Boga w życiu osobistym, społecznym, prywatnym i publicznym.

Rodzice mają prawo

Z prawem do wolności religijnej, która znajduje swoją podstawę - jak wszystkie prawa i wolności człowieka - w godności osoby ludzkiej, związane jest ściśle prawo do wychowania religijnego. Jako naturalne, nadrzędne w stosunku do prawa stanowionego i domagające się ochrony i wspomagania ze strony państwa, przysługuje ono przede wszystkim rodzicom w stosunku do własnych dzieci, przy czym chodzi o wychowanie zgodne z przekonaniami religijnymi tychże rodziców.
Konsekwencją poszanowania owego prawa rodziców (lub opiekunów prawnych) jest pluralizm w systemie edukacji szkolnej. Wyrazem tego pluralizmu jest nie tylko możliwość zakładania szkół niepublicznych (prywatnych), lecz również gwarancje prawne otrzymywania przez uczniów w szkołach publicznych wychowania odpowiadającego przekonaniom religijnym ich rodziców. Istotnym elementem tego rodzaju gwarancji jest możliwość pobierania lekcji religii w tych szkołach na zasadzie pełnej dobrowolności.
Taki system edukacji religijnej bynajmniej nie narusza konstytucyjnej zasady bezstronności władz publicznych „w sprawach przekonań religijnych, światopoglądowych i filozoficznych” (art. 25 ust. 2), w sumie światopoglądowych. Tym bardziej że w tym samym ustępie przywołanego artykułu ustawy zasadniczej z 2 kwietnia 1997 r. ustrojodawca zapewnia „swobodę wyrażania” tychże przekonań „w życiu publicznym”. Klauzula ta oznacza, że chodzi tutaj o bezstronność (neutralność) tzw. otwartą, niosącą ze sobą zakaz akceptacji przez władze publiczne określonego wyznania religijnego, światopoglądu lub kierunku filozoficznego jako wyłącznie prawdziwego. Jest to więc formuła, w której odrzuca się zarówno koncepcję państwa wyznaniowego, jak i koncepcję państwa ideologicznego, uznającego założenia określonej ideologii. Ową klauzulę należy rozumieć i tak, że organy władzy publicznej nie ingerują w treść doktryny Kościołów ani innych związków wyznaniowych, te ostatnie zaś cieszą się tymi samymi prawami w zakresie aktywnego udziału w życiu publicznym.
Zasadę bezstronności władz publicznych w wymienionych wyżej sprawach należy poza tym postrzegać w kontekście pozostałych zasad zawartych w art. 25 Konstytucji, w szczególności „poszanowania autonomii oraz wzajemnej niezależności” państwa i Kościołów oraz innych związków wyznaniowych, „każdego w swoim zakresie” (ust. 3). Ponadto nie sposób nie uwzględnić i tego, że nieco dalej ustawa zasadnicza zapewnia rodzicom prawo do „wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami” (art. 48 ust. 1), a następnie stanowi: „Rodzice mają prawo do zapewnienia dzieciom wychowania i nauczania moralnego i religijnego zgodnie ze swoimi przekonaniami” (art. 53 ust. 3). Wreszcie znaczącym dopełnieniem pozostaje tutaj następujący zapis konstytucyjny: „Religia Kościoła lub innego związku wyznaniowego o uregulowanej sytuacji prawnej może być przedmiotem nauczania w szkole, przy czym nie może być naruszona wolność sumienia i religii innych osób” (art. 53 ust. 4).

Reklama

Nie tylko Polska

Zasada wolności religijnej znajduje swój wyraz również w gwarancjach prawnomiędzynarodowych, zawartych zarówno w umowach wielostronnych, jak i dwustronnych (ratyfikowanych przez Polskę), z których wynika wprost lub z których da się wywieść pośrednio („implicite”) prawo do nauczania religii w szkołach publicznych. Gdy chodzi o te pierwsze, wystarczy przywołać dwie. Tak więc w Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Rzym, 4 listopada 1950 r.) proklamuje się m.in. prawo do uzewnętrzniania przekonań religijnych, a zakres tego prawa obejmuje m.in. „nauczanie” (art. 9 ust. 1). Związek prawa do wolności religijnej z prawem do nauczania i wychowania został uszczegółowiony w Protokole Dodatkowym nr 1 do wymienionej Konwencji (Paryż, 20 marca 1952 r.), gdzie stwierdza się: „Wykonując swoje funkcje w dziedzinie wychowania i nauczania, Państwo uznaje prawo rodziców do zapewnienia wychowania i nauczania zgodnie z ich własnymi przekonaniami religijnymi i filozoficznymi” (art. 2). W bliższym wyjaśnieniu owego prawa rodziców, zawartym w orzecznictwie Europejskiej Komisji Praw Człowieka i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, uznano „prawo rodziców do zobowiązania państwa, by w nauczaniu i wychowywaniu przez nie prowadzonym uwzględniano nauczanie religijne”. Natomiast Europejski Trybunał Praw Człowieka w uzasadnieniu swego orzeczenia z 7 grudnia 1976 r. (przeciwko Danii) uznał, że przytoczony wyżej art. 2 Protokołu Dodatkowego nr 1 do Konwencji „odnosi się do wszelkich funkcji państwa w sferze wychowania i nauczania i nie pozwala na zróżnicowane traktowanie nauki religii oraz innych przedmiotów”. Należy dodać, że z przepisów Konwencji wynika, iż obowiązek władz publicznych organizowania nauki religii w ramach edukacji szkolnej staje się aktualny dopiero wówczas, gdy taką potrzebę wyrażą zainteresowani rodzice uczniów.
Drugą międzynarodową umową wielostronną godną przytoczenia jest Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych (Nowy Jork, 16 grudnia 1966 r.), w którym deklaruje się m.in. prawo do „uzewnętrzniania indywidualnie czy wspólnie z innym, publicznie lub prywatnie, swojej religii lub przekonań przez (…) nauczanie” (art. 18 ust. 1).
Gdy chodzi z kolei o umowy międzynarodowe dwustronne, to gwarancje nauczania religii w szkołach publicznych znalazły się w licznych umowach konkordatowych - całościowych lub cząstkowych - zawartych, choćby w ostatnich latach, przez Stolicę Apostolską z wieloma państwami.

Nie wyważać otwartych drzwi

Nie sposób nie wspomnieć o Konkordacie zawartym przez Stolicę Apostolską z Rzecząpospolitą Polską 28 lipca 1993 r., gdzie stwierdza się: „Uznając prawo rodziców do religijnego wychowania dzieci oraz zasadę tolerancji, Państwo gwarantuje, że szkoły publiczne podstawowe, ponadpodstawowe oraz przedszkola, prowadzone przez organy administracji państwowej i samorządowej, organizują zgodnie z wolą zainteresowanych naukę religii w ramach planu zajęć szkolnych i przedszkolnych” (art. 12 ust. 1).
Prowadzenie lekcji religii w szkołach publicznych stanowi wreszcie przedmiot gwarancji ustawowej. Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty zawiera bowiem następujący przepis: „Publiczne przedszkola, szkoły podstawowe i gimnazja organizują naukę religii na życzenie rodziców, publiczne szkoły ponadgimnazjalne na życzenie bądź rodziców, bądź samych uczniów; po osiągnięciu pełnoletności o pobieraniu nauki religii decydują uczniowie” (art. 12 ust. 1). Szczegółowe zasady pobierania nauki religii w szkołach publicznych zostały określone w Rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 kwietnia 1992 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania nauki religii w publicznych przedszkolach i szkołach. W świetle tego, co powiedziano wyżej, jako zupełnie bezzasadny wypada uznać zarzut niezgodności nauczania religii w szkołach publicznych z konstytucyjną zasadą bezstronności światopoglądowej władz publicznych. A jeszcze „wyższą” kwalifikację - jako wręcz demagogicznemu - należy przyznać wyrażonemu niedawno przez jednego z czołowych polityków poglądowi na temat astronomicznych kwot, które ze Skarbu Państwa (z pieniędzy podatników) przeznacza się na wynagrodzenia dla nauczycieli religii zatrudnionych w szkołach, co również ma wskazywać na niezgodność ze wspomnianą zasadą. Formułujący ten zarzut zapomina jednak, że asygnowanie środków publicznych na cele związane z nauczaniem religii w szkołach państwowych i samorządowych nie przynosi żadnych przysporzeń (profitów) Kościołowi katolickiemu czy innym Kościołom i związkom wyznaniowym, służy natomiast wyłącznie samym katechetom jako wynagrodzenie za pracę, którą świadczą.
Wolno wyrazić nadzieję, że przeciwnicy nauki religii w szkołach publicznych, zwłaszcza bardziej światli, nawet nieuznający wartości religii jako takiej, zechcą - w imię zwykłej uczciwości - nieco bliżej zapoznać się zarówno z pojęciem wolności religijnej, jak i z Konstytucją RP, odnośnymi aktami prawa międzynarodowego, łącznie z Konkordatem z 1993 r., oraz z ustawami polskiego parlamentu. Byłoby też dobrze zaznajomić się z europejskimi standardami w „przedmiotowej sprawie”. Wszak „qui non proficit, deficit”… (kto nie idzie naprzód, cofa się).

Materiały poświęcone przestrzeni publicznej objęły patronatem Kasy Kredytowe SKOK

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Michał Świderski („Dotyk Boga”): To był prosty przekaz, że Bóg mnie kocha. Mnie, nie wszystkich

2020-07-10 08:06

[ TEMATY ]

modlitwa

świadectwo

świadectwo wiary

facebook.com/michalswiderski

Michał Świderski – lider Szkoły Nowej Ewangelizacji w Gliwicach, prywatnie mąż, ojciec trzech chłopców, doktor informatyki i przedsiębiorca. Co sprawiło, że z omijania Kościoła szerokim łukiem, stał się gorliwym naśladowcą Chrystusa?

Prowadzisz kanał na YouTubie oraz stronę na Facebooku, a także popularną audycję radiową pt. „Dotyk Boga”. Prezentowane są w niej świadectwa działania Boga w życiu zwykłych ludzi. A jaki był pierwszy dotyk Boga w twoim życiu?

Pierwsze takie świadome dotknięcie, które przemieniło moje życie i obróciło je o sto osiemdziesiąt stopni, miało miejsce 12 listopada 1995 roku. Miałem wtedy osiemnaście lat. Gdy wracałem ze ścianki wspinaczkowej, usłyszałem, że w kościółku akademickim w Gliwicach grają na gitarach. Stwierdziłem, że wejdę i posłucham. Kościół kojarzył mi się źle, bo uważałem, że wszystko, co jest z nim związane, to kłamstwo, gitary jednak kojarzyły mi się bardzo dobrze, z wędrówkami górskimi. W górach szukałem sensu życia. Miałem osiemnaście lat, czułem ogromną pustkę, zawód sukcesami tego świata, lęk przed przyszłością, lęk przed chorobami, lęk przed śmiercią – takie typowe rzeczy. Na swój sposób poszukiwałem więc Boga. I naraz w środku miasta to radosne granie na gitarze, śpiewy… Od razu na myśl przyszły mi właśnie góry, ognisko, moje wszystkie rozterki… To zresztą fascynujące, że Pan Bóg wie, jak do nas dotrzeć.

Gdy wszedłem do kościoła, usłyszałem bardzo prostą ewangelizację. Ludzie wychodzili na środek i mówili świadectwa, że zaprosili Jezusa do swojego serca. Jakaś kobieta nie mogła się pojednać z siostrą, a Bóg jej w tym pomógł. Kogoś innego Bóg uzdrowił z jakichś dolegliwości fizycznych. W serce kolejnej osoby wlał radość… To był prosty przekaz, że Bóg mnie kocha. Mnie, nie wszystkich. Dotarło do mnie wtedy, że Bóg nie chce mnie „dorwać”. Ja zawsze myślałem, że Bóg chce mnie złapać, a że miałem sporo na sumieniu, postanowiłem, że trzeba się trzymać od Niego z daleka. To zaprzeczenie moim wyobrażeniom mnie przyciągnęło. Można powiedzieć, że właśnie wtedy po raz pierwszy dotarła do mnie prawda o Bożej miłości. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie słyszałem.

Przez osiemnaście lat?

Osiemnaście lat życia! Przecież byłem katechizowany… teoretycznie, bo w praktyce to różnie z tym bywało.

Ja przecież nawet szukałem Boga, całkiem aktywnie, a mimo to nigdy nikt wprost mi nie powiedział, że właśnie ja – Michał Świderski – jestem dla Boga ważny. I to był dla mnie kopernikański przewrót myślenia.

Zupełna zmiana sposobu postrzegania – dotarło do mnie, że Bóg mnie nie ściga, lecz mnie szuka. I nie po to mnie szuka, żeby mnie dopaść, ale żeby mi przebaczyć Później w moim życiu pojawił się człowiek, który wprost mi powiedział: „Dzisiaj jest taki czas, kiedy możesz podjąć decyzję, czy chcesz żyć z Bogiem, czy nie. Jezus cię zaprasza”. To wtedy na scenę mojego życia wszedł Jezus Chrystus jako postać historyczna. Ja oczywiście świetnie wiedziałem, że On podobno umarł i zmartwychwstał, ale wiedziałem również, że nikt tak naprawdę w to nie wierzy…

….

Mówiliśmy o początku Twojej relacji z Bogiem i o pewnej „prehistorii”, w której ta relacja może była nieuświadomiona do końca. A czy z perspektywy tych dwudziestu trzech lat widzisz jakieś etapy rozwoju swojej wiary?

Oczywiście! Szczególnie w pierwszej części życia z Bogiem te etapy były dość jasno zarysowane. Są one bardzo podobne do rozwoju fizycznego dziecka. Najpierw jest okres niemowlęctwa, kiedy mało się wie i trzeba być systematycznie karmionym. Poza tym małe dziecko robi różne niekontrolowane głupie rzeczy.

Potem przychodzi czas odkrywania swojej tożsamości, dochodzenia do dorosłości, mierzenia się z różnymi wyzwaniami.

Ja jestem wdzięczny Bogu za to, że od samego początku, od pierwszego etapu mojego wzrastania, jestem w Kościele. Tak jak dziecko nie może wychowywać się samo, tak człowiek nie może sam wzrastać w wierze. Przy każdej ewangelizacji bardzo mocno podkreślamy to, że do wzrostu potrzebna jest wspólnota.

Dlatego uważam, że nie do końca dobre jest coraz bardziej popularne „internetowe chrześcijaństwo”, z którym mamy do czynienia wtedy, gdy człowiek, który czegoś doświadczył, jedyną wspólnotę ma w internecie.

Ogląda filmy na YouTubie, dyskutuje na forach itd. Moje doświadczenie jest inne. Od razu wszedłem do Odnowy w Duchu Świętym. Zresztą troszkę tam „rozrabiałem”. Ponieważ miałem jakieś swoje doświadczenie Boga, byłem bardzo ekspansywny. Mimo że jeszcze nie wszystko wiedziałem o wspólnocie, od samego początku chciałem ją zmieniać.

Może dlatego, że od razu pojawiło się we mnie ogromne pragnienie ewangelizacji. To ono właśnie przekierowało mnie do Szkoły Nowej Ewangelizacji w Gubinie, gdzie zajął się mną ks. Artur Godnarski, obecnie sekretarz Zespołu Konferencji Episkopatu Polski ds. Nowej Ewangelizacji. To jemu zawdzięczam swoją formację. Przeprowadził mnie przez kolejne etapy wzrastania, co trwało wiele lat. Kiedy więc założyliśmy własną wspólnotę, byłem już na tyle ugruntowany w wierze, że prowadząc innych ludzi do miejsca, w którym sam byłem, mogłem już samodzielnie się rozwijać. Bo trzeba powiedzieć, że towarzyszenie wzrostowi innych wymaga też, by samemu cały czas wzrastać. Czasem gorliwość ludzi, dla których jestem liderem – ludzi, którzy dopiero wkraczają na drogę duchowego rozwoju – jest dla mnie zawstydzająca. Także dla nich muszę się nieustannie nawracać.

Kiedy widzę ich posługę – czy to w ewangelizacji, czy uzdrowienia – czuję się naprawdę zawstydzony. Przecież jestem tyle lat przy Panu, że to przede wszystkim ja powinienem być dla nich przykładem, a nie oni dla mnie… Chcąc pełnić funkcję przewodnika, muszę żyć tak, jak głoszę. Żeby tak właśnie było, trzeba trwać we wspólnocie. Bez niej nie ma się punktu odniesienia, nie ma dla kogo się starać, by wciąż się rozwijać w posłudze… Wspólnota jest podstawą. Jest miejscem, gdzie można nieustannie służyć innym ludziom, a to właśnie służba ludziom zapewnia mi największy wzrost.

Generalnie tak jest z uczeniem i rozwijaniem się w każdej dziedzinie. Mówi się, że znacznie więcej człowiek zapamiętuje z tego, co sam przekazuje innym, niż z tego, co tylko czyta dla siebie albo nawet zapisuje. Masę rzeczy pamiętam, dlatego że musiałem je wielokrotnie tłumaczyć różnym osobom. Wiele spraw rozumiem naprawdę dogłębnie, bo musiałem je rozgryzać tysiące razy na tysiące sposobów, żeby móc je właściwie przedstawić innym. Właśnie przez tę służbę ludziom sam się rozwijam. I to jest piękne.

_________________________

W artykule zawarte są fragmenty książki: „Dotyk Boga. O uzdrowieniu i mocy, ewangelizacji oraz sukcesie w życiu chrześcijanina” Michał Świderski, wyd. eSPe. Sprawdź więcej: Zobacz

eSPe

CZYTAJ DALEJ

Pomoc dla niepełnosprawnych

2020-07-10 21:02

Pomoc dla niepełnosprawnych

Dzięki wparciu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i innych instytucji udało się utrzymać wiele miejsc pracy. Podjęto ograniczenie ryzyka zakażenia m.in. w Domach Pomocy Społecznej.

Środowiskowe Domy Samopomocy, Warsztaty Terapii Zajęciowej, Centra Integracji Społecznej i inne placówki wsparcia dziennego, do których uczęszczają osoby z niepełnosprawnościami zostały zamknięte 11 marca, jednak mimo że nie prowadziły swojej standardowej działalności, otrzymywały stuprocentowe dofinansowanie do swoich działań. Jak informuje Ewa Kopolovets, dyrektor Wydziału Polityki Społecznej i Zdrowia Świętokrzyskiego Urzędu Wojewódzkiego w Kielcach, przed ponownym otwarciem placówek wojewoda dostarczył do nich środki ochrony osobistej, tj. maseczki, płyny do dezynfekcji, przyłbice i fartuchy.

– Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej rozstrzygnęło też konkurs na programy z Funduszu Solidarnościowego. W przyszłym tygodniu wojewoda podpisze umowy na dotacje z jednostkami, które otrzymają wsparcie w ramach programu "Opieka Wytchnieniowa" oraz na usługi opiekuńcze dla osób niepełnosprawnych. Łącznie przekazane zostanie wsparcie w wysokości prawie sześć milionów złotych – informuje Ewa Kopolovets.

Andrzej Michalski, dyrektor oddziału świętokrzyskiego Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, podkreślił, że PFRON przez cały czas wspiera pracodawców, którzy zatrudniają osoby z niepełnosprawnościami. – Od 1 kwietnia zwiększyliśmy dofinansowanie do wynagrodzeń osób z niepełnosprawnościami, jak również dodatki za schorzenia specjalne. Wspieramy także zakłady aktywności zawodowej, które miały problemy w tym okresie. Mogą one uzyskiwać rekompensaty do wynagrodzeń dla osób niepełnosprawnych – wylicza dyrektor Michalski.

Do tej pory w całym kraju przyznano 49 takich rekompensat na kwotę 600 tysięcy złotych. Dzięki pomocy PFRON-u od początku pandemii udało się utrzymać 280 tysięcy miejsc pracy osób niepełnosprawnych.

– Żadne nie zostało zlikwidowane. Nie stracili pracy także pracownicy zatrudnieni w placówkach świadczących pomoc dla osób niepełnosprawnych, nawet gdy ich działanie zostało czasowo wyłączone lub ograniczone – uzupełnia senator Krzysztof Słoń.

Alina Rogula, dyrektor Domu Pomocy Społecznej im. św. Brata Alberta przy ul. Żeromskiego w Kielcach, podkreśla, że dzięki wsparciu finansowemu uczestnicy warsztatów terapii zajęciowej i ich rodziny mogli łatwiej przetrwać kryzys, który nadal trwa.

– Ta sytuacja najbardziej dotknęła Domy Pomocy Społecznej. W nich nie da pracować się zdalnie i ciężko jest zachować dystans, bo z człowiekiem trzeba być blisko. Nasze mieszkanki nie mogą korzystać z wyjść, a odwiedziny są tylko przez szybę i to jest dla nich dużym problemem – stwierdza.

Od początku pandemii, w województwie świętokrzyskim, przypadki zakażenia koronawirusem odnotowano w trzech Domach Pomocy Społecznej.

Oprac. A.D.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję