Prawie 2 tys. osób uczestniczyło we Mszy św. za zmarłych 1 listopada na cmentarzu bohaterów roku 1920 w Radzyminie. Liturgii przewodniczył ordynariusz warszawsko-praski bp Kazimierz Romaniuk.

Deszcz nie przeszkodził wiernym w nawiedzaniu grobów najbliższych. Ukryci pod parasolami, ciasnym kręgiem otoczyli cmentarną kaplicę, w której sprawowana była Eucharystia. Na radzymińskim "nowym" cmentarzu, obok zbiorowych mogił żołnierzy poległych w wojnie polsko-bolszewickiej, znajdują się bowiem liczne grobowce cywilnych mieszkańców miasta, grzebanych tu po II wojnie światowej.

Stojącym między grobami swoich najbliższych bp Romaniuk przypomniał w homilii rzeczy ostateczne człowieka. Stwierdził, że tym, co najbardziej pewne w naszej doczesności, jest śmierć. Wprawdzie ludzie wiele wysiłku i pieniędzy poświęcają, aby ją odsunąć w czasie, ale i tak przyjdzie ona na pewno. A że nie wiadomo, kiedy to nastąpi, powinniśmy być na nią zawsze przygotowani. - Sąd Boży - mówił bp Romaniuk - jest sądem najwyższej instancji, od której nie ma już odwołania. Nie można mu zarzucić niesprawiedliwości, a rozprawa przed tym sądem będzie mieć charakter publiczny. Niebo - ciągnął kaznodzieja - jest oglądaniem Boga, zgodnie z obietnicą daną ludziom czystego serca. Również czyściec jest niebem, tylko odłożonym w czasie. Piekło zaś to cierpienie spowodowane odrzuceniem Boga. Odnosząc się do pytań teologów epoki średniowiecza o liczbę zbawionych i potępionych, Biskup stwierdził, że Biblia ukazuje nieprzeliczone rzesze zbawionych, wśród których i my mamy szansę się znaleźć. I zakończył zachętą: - Żyjmy zatem tak, byśmy znaleźli się wśród świętych.

Z powodu ulewnego deszczu nie odbyła się tego dnia procesja żałobna. Odprawiono ją następnego dnia na tzw. starym cmentarzu. Parafia w Radzyminie jest jedną z niewielu, która opiekuje się równocześnie dwoma miejscami katolickiego pochówku.