Piątek, 23 lutego. Wielki Post

• Ez 18, 21-28 • Ps 130 • Mt 5, 20-26

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Słyszeliście, że powiedziano przodkom: „Nie zabijaj!”; a kto by się dopuścił zabójstwa, podlega sądowi. A Ja wam powiadam: Każdy, kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi. A kto by rzekł swemu bratu: „Raka”, podlega Wysokiej Radzie. A kto by mu rzekł: „Bezbożniku”, podlega karze piekła ognistego.

Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam sobie przypomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przed ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim. Potem przyjdź i dar swój ofiaruj. Pogódź się ze swoim przeciwnikiem szybko, dopóki jesteś z nim w drodze, by cię przeciwnik nie wydał sędziemu, a sędzia dozorcy, i aby nie wtrącono cię do więzienia. Zaprawdę, powiadam ci: Nie wyjdziesz stamtąd, dopóki nie zwrócisz ostatniego grosza».

„Każdy, kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi. Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam sobie przypomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przed ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim. Potem przyjdź i dar swój ofiaruj”. Chrystus dotyka jakże ważnego w naszym życiu przebaczenia. Któż jednak wciąż pamięta o wspomnianych słowach Chrystusa? Iluż z nas wspomni przed Mszą Świętą o osobach, które mogą mieć coś – może jakieś nieporozumienia, przykre słowa, wyrządzone zło – przeciw niemu? Któż się nad tym zastanawia?

Każdy z nas jest inny, ma różny stopień wrażliwości, różne doświadczenia życiowe, różne zranienia, których nawet niechcąco wystarczy dotknąć, aby sprawić ból, zniechęcić do bliskich kontaktów z innymi ludźmi, a w najgorszym przypadku nawet zabić miłość w sercu drugiego człowieka. Tak naprawdę głęboko można zranić jedynie osobę, która bardzo kocha. W relacjach przypadkowych, w obojętności, rany zadane są mniej głębokie, ból mniej dotkliwy.

Trzeba jednak pamiętać, że Chrystus, poprzez swoją bezgraniczną miłość do każdego z nas, współodczuwa z nim. Zatem raniąc kogoś, ranimy Chrystusową miłość, a więc ranimy samego Chrystusa. Dążenie do pojednania, choćby czasem słowo „przepraszam”, pokorna prośba o wybaczenie nawet w bardzo krótkiej formie „proszę, wybacz mi”, może wystarczyć, aby zaleczyć rany, obalić wzrastający mur wrogości. Może zamknąć drzwi szatanowi, który karmi się gniewem, nienawiścią, podziałami między ludźmi. Można by się pokusić o stwierdzenie, że tylko człowiek, który umie przebaczać, może być szczęśliwy i dawać szczęście innym.

Przebaczenie jest gwarantem trwałych związków zarówno małżeńskich, jak i przyjaźni, a także wszelkich dobrych układów między ludźmi. Psycholog Richard Fitzgibbons opisuje następujące skutki wybaczenia: obniża się poziom złości i wrogości w życiu człowieka, poprawia się zdolność kochania i bycia kochanym, zwiększa się zdolność człowieka do kontrolowania gniewu, zwiększa się umiejętność ufania ludziom, poprawia się zdrowie psychiczne, człowiek uwalnia się spod kontroli wydarzeń z przeszłości i przestaje powtarzać negatywne zachowania. Potrzeba przebaczania jest wpisana w naturę człowieka. W chrześcijaństwie jednak osiąga swój szczyt poprzez przykład Chrystusa, który oddał swe życie za grzeszników. Zatem każdy z nas może spojrzeć na krzyż, pomyśleć chwilę i porównać swoje cierpienie z Jego cierpieniem, zadanym Mu niesprawiedliwie.

Czy ktoś z nas doznał od drugiego człowieka aż takiego okrucieństwa, tak strasznej niesprawiedliwości? A jednak On mówi: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”. Ci, którzy nas ranią, też nie wiedzą, co czynią. Przecież sprawcą każdego grzechu jest szatan, który tak wpływa na nasze myśli, odczucia, aby przekonać nas o naszej słuszności, w odczuwaniu krzywdy i wszelkich innych negatywnych konsekwencji słów i czynów drugiego człowieka. Tak naprawdę każdego grzesznika można by porównać do owego człowieka z Ewangelii, który został napadnięty przez zbójców. Tymi zbójcami tutaj są złe duchy, szatan, który zranił w nim obraz Boży właśnie przez grzech i to do tego stopnia, że ów nieszczęśnik już nie umie sam się wyrwać ze szponów zła. W przypadku przebaczania stajemy w roli miłosiernego samarytanina pomagającego komuś wrócić duchowe zdrowie właśnie przez Chrystusa, który zwyciężył zło, śmierć, szatana…

Przebaczając, możemy też liczyć na przebaczenie ze strony Boga Ojca, na mocy słów naszej codziennej modlitwy Ojcze nasz. Teraz w chwili ciszy, oczami wyobraźni przywołaj osobę, której trudno ci przebaczyć. Spójrz na ukrzyżowanego Chrystusa i powtórz za Nim: „Ojcze, odpuść jej, bo nie wie, co czyni. Chrystusie! Ukryj w swych ranach ją i mój ból, żal, gniew, abym umiał kochać na nowo Twoją miłością”.

A.S.

ROZWAŻANIA NA ROK 2024 DOSTĘPNE W KSIĄŻCE "ŻYĆ EWANGELIĄ". DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!