Reklama

Z różańcem w dłoni do Pani Roztocza

2012-10-10 12:27

Ks. Sławomir Skowroński
Edycja zamojsko-lubaczowska 41/2012, str. 1, 3

KS. SŁAWOMIR SKOWROŃSKI
Dzieci zgromadzone u tronu Pani Roztocza

W niedzielę, 23 września, w sanktuarium maryjnym w Krasnobrodzie odbyło się Regionalne Spotkanie Podwórkowych Kółek Różańcowych Dzieci. Na spotkanie to przybyło do Pani Roztocza ok. 800 dzieci z terenu diecezji zamojsko-lubaczowskiej i nie tylko, bo przyjechały również dzieci z kilku parafii archidiecezji lubelskiej. Dzieciom towarzyszyli rodzice i opiekunowie

Na rozpoczęcie spotkania w krasnobrodzkim sanktuarium zgromadzonych w kościele powitał i pozdrowił o. Piotr Dettlaff (CSsR) z Radia Maryja. W spotkaniu Podwórkowych Kółek Różańcowych Dzieci miała również wziąć udział Madzia Buczek – założycielka Podwórkowych Kółek Różańcowych, ale ze względu na zły stan zdrowia połączono się z nią tylko telefonicznie; wyraziła radość ze spotkania dzieci u Pani Krasnobrodzkiej oraz skierowała do wszystkich słowa swoich życzeń i pozdrowień. Madzia Buczek zachęcała wszystkich do pięknej modlitwy, jaką jest Różaniec. Mówiła: „Bardzo się cieszę, że tak wielu z Was odpowiedziało na zaproszenie Matki Najświętszej i przybyliście do Krasnobrodu (…). Trzeba nam szerzyć modlitwę różańcową w domu, szkole, w klasie. Trzeba nam to czynić z wielką odwagą i radością w sercu, nie bojąc się, nie wstydząc tego, że ktoś może nas wyśmiać, ale chciejmy czynić to z miłości do Matki Najświętszej. (…) Życzę Wam tego, abyście wytrwali w codziennym odmawianiu Różańca świętego”. Następnie poprowadziła modlitwę cząstką Różańca świętego.
Pierwsze „koło” założyła w 1997 r. właśnie Madzia Buczek, która ze swoimi kolegami z podwórka zaczęła modlić się modlitwą na różańcu. Dziś Podwórkowe Kółka Różańcowe skupiają ok. 150 tys. dzieci w 32 krajach na wszystkich kontynentach świata. Postawa dzieci z Podwórkowych Kół Różańcowych jest kontynuacją misji pastuszków z Fatimy: Hiacynty, Łucji i Franciszka. Modlitwą różańcową ogarniają cały świat. Członkowie kół mogą gromadzić się na modlitwie wspólnej bądź, o ustalonej godzinie, modlić się w swoim domu.
Założycielka tego wielkiego dzieła pragnie każdemu przekazać jak bardzo potrzebna jest modlitwa na różańcu. „Pamiętajcie, że przez Różaniec możecie wszystko przezwyciężyć” – pisze na stronie internetowej PKRD. „Zobaczcie, jak bardzo w naszych czasach potrzebna jest modlitwa różańcowa, o którą błaga nas Matka Boża. (…) Dlatego błagam Was, pomóżcie Matce Bożej zwyciężyć!”.
Centralnym wydarzeniem krasnobrodzkiego spotkania była Eucharystia, której przewodniczył i homilię wygłosił ks. Maciej Lewandowski, wikariusz parafii Nawiedzenia NMP w Krasnobrodzie.
Nawiązując do niedzielnej Ewangelii ks. Maciej mówił: „Pan Jezus mówi dziś do każdego z nas, że jeśli chcemy być wielcy, to musimy umieć służyć drugiemu człowiekowi. To jest bardzo trudne, ale Pan Jezus pokazał nam, że tak można. Bo On jak przyszedł na świat to służył człowiekowi, czynił dla ludzi cuda, pomagał im, uzdrawiał, rozmnażał chleb (…). A w jaki sposób my możemy służyć drugiemu człowiekowi, tym na drugim końcu świata, biednym w Afryce, papieżowi, misjonarzom? Oto możemy to czynić właśnie modląc się. Bo gdy modlimy się na różańcu, to mamy modlić się nie tylko w swojej intencji – bo tak jest najłatwiej. Ale w Podwórkowych Kółkach Różańcowych służymy innym, modląc się za innych. Poprzez modlitwę różańcową służymy innym i stajemy się jak Pan Jezus”.
W koncelebrze wzięli udział również o. Piotr Dettlaff CSsR oraz ks. Tadeusz Maciejko z parafii Trójcy Świętej w Komarowie. Na spotkanie wraz z dziećmi przybyło również wielu kapłanów. Spotkanie ubogacone było pięknym śpiewem w wykonaniu zespołów działających przy parafii Nawiedzenia NMP w Krasnobrodzie – scholi Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży oraz scholi dziecięcej, która koncertem pieśni religijnych zakończyła spotkanie w naszej świątyni. Celem spotkań regionalnych organizowanych przez Radio Maryja jest wspólna modlitwa, dzielenie się świadectwami o mocy modlitwy różańcowej oraz propagowanie modlitwy różańcowej wśród dzieci.
Uczestnictwo dzieci w PKRD związane jest z deklaracją codziennej modlitwy różańcowej w intencjach: za Ojca Świętego – o zdrowie i potrzebne łaski dla Niego, za Kościół Święty, za biskupów, kapłanów i siostry zakonne, za misje, za dzieci nienarodzone, o nawrócenie grzeszników, o pokój na świecie.
Dopełnieniem całej uroczystości był słodki poczęstunek dla wszystkich uczestników. Była też okazja, aby każda z przybyłych grup za pośrednictwem TV TRWAM wypowiedziała słowa życzeń i pozdrowień dla swoich najbliższych.
Chciejmy wszyscy odpowiedzieć na orędzie Maryi, która wzywa wszystkich ludzi do codziennego odmawiania Różańca. To wezwanie Maryi jest aktualne także dzisiaj. Potrzeba naszej wytrwałej modlitwy, by na świecie mógł zapanować pokój i zwyciężyło dobro. Matka Boża prosi także Ciebie o codzienną modlitwę różańcową. To tak niewiele, a jak wiele łask możemy wyprosić dla siebie, swoich najbliższych, dla Ojczyzny i całego świata. Może miesiąc październik będzie dla Ciebie czasem, w którym rozkochasz się w modlitwie różańcowej i staniesz się apostołem Matki Najświętszej, by pomagać Jej w przemianie świata i ratowaniu grzeszników.

Tagi:
różaniec

Z różańcem w dłoni za zmarłych

2019-11-19 12:18

Adam Szewczyk
Edycja szczecińsko-kamieńska (Kościół nad Odrą i Bałtykiem) 47/2019, str. 1, 5

Od wielu lat wspólnota Domowego Kościoła modli się w intencji zmarłych. Idąc z różańcami w dłoniach alejami szczecińskich cmentarzy, odwiedzają miejsca szczególne, poświęcone pamięci tych, którzy odeszli do Pana, broniąc Ojczyzny, wskutek totalitarnych represji, aborcji, katastrof, tragicznych wypadków, mordów

Bogusław Borowski
Ks. Dariusz Kiljan ze wspólnotą Domowego Kościoła na cmentarzu w Szczecinie-Dąbiu

Modlą się o Boże miłosierdzie dla nich, jak i dla wszystkich pozostałych – znajomych i obcych, którzy przekroczyli bramę do wieczności. Spotkać ich można co roku w pierwszą niedzielę po uroczystości Wszystkich Świętych o godz. 15 na Cmentarzu Centralnym czy w prawobrzeżnej dzielnicy miasta – na cmentarzu Dąbie. Ten zwyczaj, wrastający w klimat chrześcijańskiego życia wspólnoty Domowego Kościoła, jest dowodem duchowej troski o zmarłych, opartej na głębokiej wierze w zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa oraz przekonaniu, że modlitwami można pomóc oczekującym na wejście do krainy radujących się z oglądania Boga twarzą w twarz. Odważna, czyli słyszalna modlitwa na cmentarzu wyróżnia się pośród listopadowej zadumy. Dzięki temu przykuwa uwagę. Przechodzący obok modlących się zwracają ku nim swój wzrok. Niektórzy zatrzymują się na chwilę, wsłuchują się, milczą. Inni znów przyłączają się czasem, idąc wraz z grupą ku kolejnym stacjom zadumy, wspomnień, modlitwy. Budujący jest obraz małżeńskiej, rodzinnej jedności w modlitwie. Budujący jest także przykład troski o jej odważne podtrzymywanie w przestrzeni życia publicznego, co nie jest obecnie zjawiskiem popularnym. Choć grupom towarzyszą kapłani, to jednak różańcową modlitwę prowadzą świeccy. Przewodniczenie modlitwom podczas obrzędu pochówku na cmentarzu należy do codzienności tego miejsca. Nie dziwi wówczas, kiedy kapłan ją inicjuje, intonuje śpiew, a uczestnicy pogrzebu włączają się poprzez stosowne aklamacje. W innych okolicznościach nie jest to już tak popularne. Nawet w okresie wzmożonej aktywności odwiedzających groby bliskich podczas uroczystości Wszystkich Świętych czy Dnia Zadusznego modlitwy przy grobach wypierają rozmowy towarzyskie. Częściej dostrzec można cichą zadumę, niekiedy szept pozwalający przypuszczać, że ktoś właśnie się modli, niezwykle rzadko zaś odmawiana jest na głos, z reguły nigdy, gdy wokół grobu przebywa grupa osób.

Skąd bierze się zażenowanie i paraliżujący wstyd uniemożliwiające wspólną modlitwę? Sądzę, że ma to związek ze współczesnym rytmem, tempem i stylem życia. Także chrześcijan. Skutkuje to częstym obecnie przekonaniem, że należy rozdzielić duchowość życia od jego codzienności. O ile modlitwa w sposób naturalny wkomponowuje się w przeżywanie Eucharystii czy nabożeństw sprawowanych w kościołach, kaplicach lub chociażby podczas pogrzebu na cmentarzu, o tyle jej obecność w innych okolicznościach nie jest już tak oczywista i pożądana.

Kościół, z natury misyjny, zachęca, by chrześcijańskie życie było zanurzeniem w modlitwie. By towarzyszyła ona człowiekowi we wszystkich obszarach jego funkcjonowania w rodzinie i społeczeństwie, ukazując tęsknotę za stałą więzią ze Stwórcą, pozwalającą doskonalić się w pojmowaniu miłości i dzieleniu się nią. Modlitwa dla wielu wspólnot posoborowego obrazu Kościoła stwarza podwaliny ich funkcjonowania. Choć różne są akcenty dotyczące form i metod ich praktykowania, prowadzą do jednego celu – rozmowy z Bogiem, opartej na zawierzeniu Mu siebie, swoich bliskich oraz codzienności życia w duchu pokory i otwartości na Bożą prawdę. Istotne miejsce ma modlitwa we wspólnocie Domowego Kościoła, której charyzmatem jest troska o wzrost duchowości małżeństwa i rodziny, czyli dążenie do świętości w jedności ze współmałżonkiem, stwarzającej najlepsze warunki do dobrego wychowania dzieci w duchu chrześcijańskim. Tak, jak każdy pojedynczy człowiek, małżeństwa również potrzebują odnowy, ciągłego nawracania się. Uczą się przyjmować słowo Boże tak, aby stawało się ono słowem życia. Także, a może szczególnie przez modlitwę, tę osobistą, ze współmałżonkiem oraz w rodzinie. Przydaje to w skutku odwagi, by z uniesionym czołem wyjść z modlitwą między ludzi, by nie bać się uczynić publicznie znaku krzyża, rozpocząć modlitwę nad grobem, kiedy inni się krępują, wyciągnąć ukryty w kieszonce różaniec. Takich zwykłych chrześcijańskich gestów i zachowań potrzeba. Nie tylko na cmentarzach podczas oktawy Wszystkich Świętych w listopadowym tonie eschatologicznych refleksji. Zawsze i wszędzie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Symbole i zwyczaje Adwentu

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 49/2002

Bóg w swojej wielkiej miłości do człowieka dał swego Jednorodzonego Syna, który przyszedł na świat by dokonać dzieła odkupienia ludzi. Jednak tę łaskę każdy z nas musi osobiście przyjąć. Zadaniem Kościoła jest przygotowanie ludzi na godne przyjęcie Chrystusa. Kościół czyni to, między innymi, poprzez ustanowienie roku liturgicznego. Adwent rozpoczyna nowy rok kościelny. Jest on pełnym tęsknoty oczekiwaniem na Boże Narodzenie, na przyjście Chrystusa. Adwent to okres oczyszczenia naszych serc i pogłębienia miłości i wdzięczności względem Pana Boga i Matki Najświętszej.

Bożena Sztajner

Wieniec adwentowy

W niektórych regionach naszego kraju przyjął się zwyczaj święcenia wieńca adwentowego. Wykonywany on jest z gałązek iglastych, ze świerku lub sosny. Następnie umieszczone są w nim cztery świece, które przypominają cztery niedziele adwentowe. Świece zapalane są podczas wspólnej modlitwy, Adwentowych spotkań lub posiłków. W pierwszym tygodniu adwentu zapala się jedną świecę, w drugim dwie, w trzecim trzy, a w czwartym wszystkie cztery. Wieniec wyobraża jedność rodziny, która duchowo przygotowuje się na przeżycie świąt Bożego Narodzenia.

Świeca roratnia

Świeca jest symbolem chrześcijanina. Wosk wyobraża ciało, knot - duszę, a płomień - światło Ducha Świętego płonące w duszy człowieka.
Świeca roratnia jest dodatkową świecą, którą zapalamy podczas Rorat. Jest ona symbolem Najświętszej Maryi Panny, która niesie ludziom Chrystusa - Światłość prawdziwą. W kościołach umieszcza się ją na prezbiterium obok ołtarza lub przy ołtarzu Matki Bożej. Biała lub niebieska kokarda, którą jest przepasana roratka mówi o niepokalanym poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Zielona gałązka przypomina proroctwo: "Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański..." (Iz 11, 1-2). Ta starotestamentalna przepowiednia mówi o Maryi, na którą zstąpił Duch Święty i ukształtował w Niej ciało Jezusa Chrystusa. Jesse był ojcem Dawida, a z tego rodu pochodziła Matka Boża.

Roraty

W Adwencie Kościół czci Maryję poprzez Mszę św. zwaną Roratami. Nazwa ta pochodzi od pierwszych słów pieśni na wejście: Rorate coeli, desuper... (Niebiosa spuśćcie rosę...). Rosa z nieba wyobraża łaskę, którą przyniósł Zbawiciel. Jak niemożliwe jest życie na ziemi bez wody, tak niemożliwe jest życie i rozwój duchowy bez łaski. Msza św. roratnia odprawiana jest przed świtem jako znak, że na świecie panowały ciemności grzechu, zanim przyszedł Chrystus - Światłość prawdziwa. Na Roraty niektórzy przychodzą ze świecami, dzieci robią specjalne lampiony, by zaświecić je podczas Mszy św. i wędrować z tym światłem do domów.
Według podania zwyczaj odprawiania Rorat wprowadziła św. Kinga, żona Bolesława Wstydliwego. Stały się one jednym z bardziej ulubionych nabożeństw Polaków. Stare kroniki mówią, że w Katedrze na Wawelu, a później w Warszawie przed rozpoczęciem Mszy św. do ołtarza podchodził król. Niósł on pięknie ozdobioną świecę i umieszczał ją na lichtarzu, który stał pośrodku ołtarza Matki Bożej. Po nim przynosili świece przedstawiciele wszystkich stanów i zapalając je mówili: "Gotów jestem na sąd Boży". W ten sposób wyrażali oni swoją gotowość i oczekiwanie na przyjście Pana.

Adwentowe zwyczaje

Z czasem Adwentu wiąże się szereg zwyczajów. W lubelskiem, na Mazowszu i Podlasiu praktykuje się po wsiach grę na ligawkach smętnych melodii przed wschodem słońca. Ten zwyczaj gry na ligawkach związany jest z Roratami. Gra przypomina ludziom koniec świata, obwieszcza rychłe przyjście Syna Bożego i głos trąby św. Michała na Sąd Pański. Zwyczaj gry na ligawkach jest dość rozpowszechniony na terenach nadbużańskim. W niektórych regionach grano na tym instrumencie przez cały Adwent, co też niektórzy nazywali "otrembywaniem Adwentu". Gdy instrument ten stawiano nad rzeką, stawem, lub przy studni, wówczas była najlepsza słyszalność.
Ponad dwudziestoletnią tradycję mają Konkursy Gry na Instrumentach Pasterskich (w tym także na ligawkach) organizowane w pierwszą niedzielę Adwentu w Muzeum Rolnictwa im. ks. Krzysztofa Kluka w Ciechanowcu. W tym roku miała miejsce już XXII edycja tego konkursu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Franciszek: niech Maryja uczy nas zawsze mówić Bogu „tak”

2019-12-08 12:23

st (KAI) / Watykan

Do wielkodusznego odpowiadania Bogu na Jego plany i propozycje na wzór Niepokalanej Maryi Dziewicy zachęcił Franciszek wiernych w swoim rozważaniu przed modlitwą „Anioł Pański” 8 grudnia na Placu św. Piotra w Watykanie.

Vatican Media

Papież zauważył, że uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny jest umieszczona w kontekście Adwentu, który jest okresem oczekiwania na wypełnienie się Bożych obietnic. Jednak w dzisiejszej uroczystości rozważamy już część tego, co z Bożych obietnic się wypełniło w życiu Maryi Panny. Zanim się zaczęła poruszać w łonie swej matki, była już tam obecna uświęcająca miłość Boga, chroniąc ją przed skażeniem złem, które jest wspólnym dziedzictwem rodziny ludzkiej.

Franciszek nawiązał do czytanego dziś fragmentu Ewangelii według św. Łukasza (Łk 1, 26-38), opisującego scenę zwiastowania. Podkreślił pełne zaufanie Maryi Bogu i całkowite oddanie się Jemu do dyspozycji. „Odpowiadając doskonale na plan Boga względem niej, Maryja staje się «cała piękna», «cała święta», bez najmniejszej oznaki samozadowolenia. Jest arcydziełem, ale pozostając pokorną, maluczką, ubogą. Odzwierciedla się w Niej piękno Boga, który cały jest miłością, łaską, darem siebie” – podkreślił Ojciec Święty.

Zauważył, że dyspozycyjność Maryi wobec Boga znajduje swój wyraz w Jej postawie dyskretnej służby i nawiedzeniu Elżbiety. „Również w naszych wspólnotach jesteśmy wezwani do podążania za przykładem Maryi, praktykując styl dyskrecji i ukrycia” – wskazał Franciszek. „Niech uroczystość naszej Matki pomoże nam uczynić z całego naszego życia «tak» dla Boga, «tak» składające się z adorowania Go i codziennych gestów miłości i służby” – powiedział Ojciec Święty przed odmówieniem modlitwy „Anioł Pański” i udzieleniem apostolskiego błogosławieństwa.

(Rozszerzymy)

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem