Ceną naszej wolności jest Krew Chrystusa, Baranka paschalnego, przeznaczonego od wieków przez Boga Ojca, w którym ustanawia On swój nowy lud wierzących, lud Nowego Przymierza.

W wieczór Wielkiego Czwartku Jezus ustanawia nowy obrzęd, przez który Bóg zawiera wieczne przymierze z całą ludzkością.

Pierwsze przelanie Krwi przez Jezusa dokonuje się u zarania Jego życia, ósmego dnia po Jego narodzeniu. Również podczas tego rytuału, zgodnie z żydowskim prawem, nadaje się dziecku imię.

Drugie przelanie Krwi Jezusa dokonuje się w warunkach ekstremalnego cierpienia wewnętrznego. W noc między Wielkim Czwartkiem i Wielkim Piątkiem Jezus modli się w ogrodzie Oliwnym.

Biczowanie powoduje trzecie przelanie Krwi Jezusa. Biczowanie ma miejsce podczas procesu przed Poncjuszem Piłatem, który ulega presji przywódców Izraela. Jezus jawi się jako cichy, cierpiący Sługa Jahwe, którego zapowiadał prorok Izajasz.

Przywódcy żydowscy żądają od Piłata, aby skazał Jezusa na ukrzyżowanie. Ukoronowanie cierniem staje się najbardziej ekspresywnym momentem w całym objawieniu. Jezus jest wyśmiany, jednakże prawdziwie jest Królem, ponieważ Jego królewskość jest „inna” niż ta z tego świata.

Jezus zostaje skazany na śmierć, chociaż podczas całego procesu, na każdym jego etapie, została wykazywana Jego niewinność. Teraz On, sprawiedliwy potraktowany niesprawiedliwie, jest w drodze na Kalwarię, niosąc krzyż.

Ewangeliści w sposób zwięzły opisują moment ukrzyżowania i śmierci Jezusa. Nie zatrzymują się nad szczegółami fizycznego cierpienia, chociaż oczywiście ich nie wykluczają. Jezus umiera zgodnie z zapowiedziami pism Starego Testamentu, w doskonałym posłuszeństwie Ojcowskiemu planowi zbawienia.

Po śmierci Jezusa jeden z żołnierzy rzymskich przebija włócznią bok Jezusa. Wydarzenie to pozwala nam rozmyślać o tym oceanie Boskiej miłości, którego najbardziej wymownym znakiem jest dar Krwi.

Jezus, oddający się Ojcu w ofierze krzyża, przywraca człowiekowi utracone zaufanie. Jego ofiara jest nieskończona i ma wartość uniwersalną.

W Krwi Chrystusa, obficie przelanej, otrzymaliśmy Boże życie. Zostało nam ono ofiarowane w dniu naszego chrztu św.

Jezus, wracając do Ojca, nie pozostawia swoich uczniów samych; pozostaje obecny w darze Ducha Świętego i w doświadczeniu miłości.

Jezus daje swojemu Kościołowi, Ludowi Bożemu, zgromadzonemu dzięki ofierze swojego Zbawiciela, najwyższy znak swojej miłości – Eucharystię.

W tej poniższej mowie Jezus odnosi się bezpośrednio do Eucharystii. Nie można jednak zapominać, że słowa i sakramentu nigdy nie powinno się rozdzielać.

Zmartwychwstały Chrystus dotrzymuje obietnic danych wcześniej: zwycięstwo nad lękiem, radość, pokój, dar Ducha Świętego, odpuszczenie grzechów.

Nasz Bóg jest Bogiem życia i radości. Jego chwałą jest człowiek żyjący w pełni. A jednak w życiu spotykamy się z cierpieniem i śmiercią. Jest to doświadczenie, które nami wstrząsa. Swoją siłę w cierpieniu człowiek wierzący czerpie z wytrwałej i głębokiej modlitwy.

Św. Paweł przywołuje swoją posługę apostolską we wspólnocie Kościoła w Efezie, którą charakteryzowało zaufanie Panu i poświęcenie się głoszeniu Ewangelii. Nakazuje prezbiterom pasterską troskę oraz czujność.

Do obowiązków ludzi ochrzczonych, którzy zawarli związek małżeński, należy zachowywanie zasad dotyczących ich wzajemnej relacji i miłości. Punktem odniesienia jest dla nich osoba Jezusa Chrystusa, który jest wzorem i źródłem miłości.

Św. Paweł Apostoł potwierdza podstawową zasadę: eucharystyczny chleb i wino identyfikują się z Chrystusem, natomiast dzielenie się tym pokarmem rodzi współdzieloną jedność, nazwaną w ten sposób, ponieważ ma dwa bieguny – to Chrystus i pozostali wierzący.

Św. Paweł Apostoł podkreśla pokojową i jednoczącą rolę Jezusa Chrystusa. Przez swoją odkupieńczą śmierć zniweczył On wszelką przeszkodę, aby stworzyć nową i zjednoczoną ludzkość.

Autor Listu do Hebrajczyków porównuje starą i nową świątynię, aby wykazać definitywną skuteczność ofiary Jezusa.

W Starym Testamencie najwyższy kapłan skrapiał krwią zwierząt ołtarz przebłagalny, to znaczy złote wieko Arki Przymierza, aby odbudować przymierze z Bogiem, które często było łamane przez grzechy. Obecnie, z boskiego zrządzenia, odpuszczenie grzechów i pojednanie dokonuje się przez wiarę w Jezusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego.

Bóg jest Miłością i lepiej od nas zna i osądza nasze serce i sumienie (por. 1 J 3, 20). On zna nas dogłębnie i wie, czy Go kochamy. Jest Sędzią pełnym miłości, który troszczy się o każdą osobę.

Bóg Ojciec posłał na świat swojego Syna Jednorodzonego, jako Baranka ofiarowanego, dla wybawienia nas od grzechów. W Nim Bóg objawił się nam jako Miłość i nieustannie przynagla nas do miłowania Jego samego i dzielenia się tą miłością z naszymi braćmi.

Źródłem śmierci jest grzech. Wierzący w Chrystusa są umarli dla grzechu i żyją dla Niego, jako ci, którzy również powstali z martwych, mocą sakramentu chrztu św. Są oni zatem ustrzeżeni od mocy grzechu, aby żyć, jak Jezus zmartwychwstały i pozostawać w nowej relacji z Bogiem.

Jezus przygotowuje się do zakończenia swojej pielgrzymki na ziemi i powrotu do Ojca. Przy końcu liturgii swojego życia błogosławi swoich uczniów, którzy mają teraz przejść od postawy radosnego uniesienia do skutecznego szerzenia Ewangelii na wszystkich drogach tego świata. Ziemska droga Jezusa kończy się w sercu Tego, którego nazywa swoim Ojcem.

Podczas Pięćdziesiątnicy Duch Święty, obiecany przez Zmartwychwstałego, zstępuje na zgromadzoną razem wspólnotę uczniów, czyniąc ją ludem mesjańskim. Został im dany dar przepowiadania Słowa Bożego do ludzi o różnych językach. Tak więc, Kościół stał się misyjny.

Wiara chrześcijańska wyznaje jedynego Boga oraz Jezusa, który jest jedynym Pośrednikiem, a jako człowiek solidaryzuje się ze wszystkimi ludźmi w ich ziemskim życiu, za których też dał samego siebie, jako cenę ich wolności.

Św. Jan Apostoł w swej Ewangelii wspomina o obecności Maryi pod krzyżem. Sam również jest obecny tam, gdzie słyszy głos Syna wznoszący się nad bolejącą Matką, który ogłasza duchowe macierzyństwo Maryi, nowej Ewy, wobec całej ludzkości, którą reprezentuje umiłowany uczeń.

21 listopada 1964 roku papież Paweł VI, podczas trwania Soboru Watykańskiego II, ogłosił uroczyście Maryję „Matką Kościoła”.

Św. Jan Apostoł opisuje w Apokalipsie swoją wspaniałą wizję dotyczącą chwały Jezusa, jako Baranka zabitego.