Reklama

Szkoła Wyższa Zarządzania i Ekonomii

Ministerstwo Środowiska

Europejski Trybunał chciał upokorzyć Polskę

2017-09-20 14:27

Artur Stelmasiak
Niedziela Ogólnopolska 39/2017, str. I

Artur Hampel
Minister środowiska prof. Jan Szyszko i dyrektor Lasów Państwowych dr Konrad Tomaszewski rozmawiają z dziennikarzami po rozprawie w Trybunale Sprawiedliwości UE

Postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości UE przeciwko Polsce pokazało, że Komisja Europejska oraz sędziowie nie orientują się w tym, co się dzieje w Puszczy Białowieskiej

Data 11 września 2017 r. będzie na długo zapamiętana przez urzędników Komisji Europejskiej i europejski wymiar sprawiedliwości. Podczas wysłuchania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej prof. Jan Szyszko zaprezentował jednoznaczne wyniki badań naukowych i analizy prawa unijnego, a strona skarżąca Polskę popisała się brakiem wiedzy i niekompetencją. – To wyglądało tak, jakby wszystko było już przesądzone, bo inaczej nie można wytłumaczyć aż tak daleko posuniętego zlekceważenia tematu Puszczy Białowieskiej. Prawniczka reprezentująca Komisję Europejską była zupełnie nieprzygotowana – mówi „Niedzieli” Paweł Mucha, dyrektor Departamentu Edukacji i Komunikacji w Ministerstwie Środowiska.

Sędzia jak oskarżyciel

Również minister środowiska prof. Jan Szyszko nie krył zdumienia, gdy musiał krok po kroku tłumaczyć przedstawicielce KE oraz sędziom, że Puszcza Białowieska jest podzielona na Park Narodowy oraz trzy nadleśnictwa. Sędziowie zdawali się zdumieni faktem, że leśnicy nie wycinają drzew w rezerwacie, a jedynie dbają o bezpieczeństwo w lasach, które kiedyś sami posadzili. Okazało się, że reprezentująca Komisję Europejską pani Katarzyna Hermann nie wiedziała, czego powinna domagać się od Trybunału Sprawiedliwości i z jakiego przepisu należy oskarżyć Rzeczpospolitą Polską.

Wówczas z pomocą KE przyszedł wiceprezes Trybunału sędzia Antonio Tizzano i wskazał, że Komisja Europejska może domagać się kar finansowych dla Polski. W tym przypadku sędzia okazał się skuteczniejszym oskarżycielem od osoby reprezentującej stronę skarżącą. – Nie widziałem jeszcze czegoś takiego. Sędzia, który ma być niezawisły, by rozsądzać, kto ma rację, zamienił się w rolę oskarżyciela i pouczał, w jaki sposób oskarżyciel ma sprecyzować wniosek, żeby sąd mógł ukarać Polskę – mówi „Niedzieli” prof. Jan Szyszko, minister środowiska. – Przebieg rozprawy przed Trybunałem Sprawiedliwości pokazał, że zarówno Komisji Europejskiej, jak i wiceprezesowi Trybunału nie chodzi o dobro Puszczy Białowieskiej, a o upokorzenie Polski, która działa zgodnie z prawem.

Reklama

Ginące siedliska grądu

Katarzyna Hermann, reprezentująca stronę skarżącą Polskę za niewłaściwą ochronę Puszczy Białowieskiej, powielała opinie, które od miesięcy powtarzają aktywiści z międzynarodowych organizacji ekologicznych. Wiele naukowych argumentów było dosłownie czytanych z kartki. – Wzrost aktywności kornika drukarza jest przejawem naturalnych procesów dostosowawczych ekosystemu. Gradacje są skutecznym, naturalnym czynnikiem przebudowy drzewostanów – stwierdziła Hermann w Luksemburgu. Urzędniczka dodała, że w puszczy wycinane są martwe ponadstuletnie świerki, z których kornik już wyleciał. – Chodzi o usunięcie brzydkich, łysych drzew, a więc celem jest wymiar estetyczny i ekonomiczny. I taki cel nie może przeważać nad uniknięciem szkód środowiskowych – wskazała przedstawicielka KE.

Urzędniczka mówiła, że doszło do ponad 20 wycinek drzew w ponad 100-letnich drzewostanach, które wchodzą w skład grądu subkontynentalnego. W ten sposób – zdaniem KE – usuwanie suchych drzew zniszczyło siedliska chronione unijnym prawem.

Prof. Szyszko odniósł się do zarzutów i przypomniał, że to w czasach, kiedy on był ministrem środowiska (2005-2007), określano, co w puszczy jest objęte unijną ochroną w ramach Natura 2000. Minister jednoznacznie udowodnił, że przez gradację kornika i zamieranie drzewostanów świerkowych dewastowane są siedliska i zanikają gatunki chronione przez prawo UE. – Wpisywaliśmy te siedliska, gdy wyznaczaliśmy obszary chronione Natura 2000. Pamiętam, ile ich było w 2007 r., a ile z nich zniszczonych zostało przez gradację kornika drukarza – mówił min. Szyszko.

– Tak wyglądają dziś siedliska Natury 2000, które wyznaczaliśmy i zobowiązaliśmy się chronić. Martwe stojące drzewa, a wśród nich gatunki ekspansywne. To kiedyś były grądy, o których mówiła pani z KE. Pani chce je chronić, a ja pani pokazuję, że ich już dawno nie ma – tłumaczył w Trybunale UE min. Szyszko. – Przez gradację zginęło już 70 siedlisk grądowych, a wraz z nimi gatunki, które objęte są ochroną.

Argumenty aktywistów

Zanim doszło do rozprawy w Luksemburgu, strona polska zwróciła się do Trybunału UE, by wysłuchanie odbyło się tydzień wcześniej.

Prof. Jan Szyszko powinien być 11 września w Chinach, gdzie odbywała się ważna konferencja klimatyczna. – Minister planował tam być, bo przecież jest w przyszłym roku gospodarzem i prezydentem Szczytu Klimatycznego ONZ. Może zakładano więc, że pan prof. Szyszko nie pojedzie do Luksemburga – mówi Paweł Mucha.

Podczas wysłuchania w TSUE przedstawicielka KE kilkakrotnie mówiła, że dowody dostarczyli jej obywatele, czyli aktywiści z organizacji ekologicznych, którzy od miesięcy protestują w Puszczy Białowieskiej. Prawdopodobnie dlatego używała dokładnie tych samych co oni argumentów. – Okazały się mitami w zderzeniu z naukową wiedzą ministra oraz wynikami badań w Puszczy Białowieskiej – podkreśla Paweł Mucha.

Minister Środowiska uznał jednak, że obecnie najważniejszą polską racją stanu jest obrona puszczy Białowieskiej. Przygotowano wszystkie niezbędne analizy prawne i podsumowano wyniki badań prowadzonych na terenie Puszczy. Jednym z wielu wątków był postulat pozostawiania martwego drzewa w Puszczy Białowieskiej. Prof. Szyszko udowodnił, że wbrew temu, co twierdzą niektórzy ekolodzy, martwe drzewo nie ma związku z rozwojem różnorodności biologicznej. Co więcej, jeżeli układ przyrodniczy jest nasycony węglem tak jak w puszczy, to dwutlenek węgla wydziela się do atmosfery i pogłębia efekt cieplarniany. – Z jednej strony każe nam się walczyć ze zmianami klimatycznymi, a z drugiej możemy mieć emisję na poziomie milionów ton – podkreśla min. Szyszko.

Bezpieczeństwo publiczne

Nie wiadomo, jakie będzie rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości UE. Jednak dotychczasowe decyzje związane z ochroną Puszczy Białowieskiej nie napawają optymizmem. Nie najlepiej też rokuje zachowanie wiceprezesa TSUE, który najpierw przychylił się do wniosku KE o wydaniu decyzji wstrzymującej, a teraz jako sędzia zastąpił stronę skarżącą. – Tu nie liczy się siła argumentów. Tu liczy się argument siły, a głównym celem jest jedynie upokorzenie Polski, mimo że realizuje ona zarówno wymogi ochrony dyrektywy ptasiej, siedliskowej, jak i względy bezpieczeństwa publicznego – mówi min. Jan Szyszko.

Dla dalszego sporu o przyszłość Puszczy Białowieskiej kluczowe może okazać się pojęcie bezpieczeństwa publicznego. Choć zgodnie z sugestiami sędziego KE złożyła wniosek o kary finansowe dla Polski, to początkowo starano się tylko doprecyzować wykładnię prawną „bezpieczeństwa publicznego”. Hermann wnioskowała, by można było usuwać tylko te drzewa, które znajdują się w bliskiej odległości najczęściej uczęszczanych dróg, a reszta miałaby zostać nietknięta. – A co z ludźmi, którzy pójdą na spacer lub na grzyby do lasu? Czy ich bezpieczeństwo publiczne nie dotyczy? – mówi dr Konrad Tomaszewski, dyrektor generalny Lasów Państwowych, który również reprezentował Polskę w Luksemburgu. – Obecnie w Puszczy Białowieskiej teren jest ubogacony takim nagromadzeniem suchej biomasy, że jakby doszło do zaprószenia ognia, to z dymem poszłoby pół Hajnówki. I niech mi ktoś powie, że leśnikom nie chodzi o bezpieczeństwo publiczne.

Nauka po stronie ministra

Sprawa Puszczy Białowieskiej dla Ministra Środowiska jest bardzo ważna. Gdy był szefem resortu w latach 2005-2007, leśnicy mieli wszystkie potrzebne narzędzia do walki z kornikiem drukarzem. Była już zgoda na wycięcie 29 drzew w rezerwacie krajobrazowym im. Władysława Szafera, od których zaczęła się gigantyczna choroba puszczy.

Z dokumentów ujawnionych w Internecie przez mieszkańca Hajnówki Artura Hampela jasno wynika, że sytuacja diametralnie odwróciła się po roku 2007 i zmianie władzy w Polsce. Za rządów PO-PSL leśnikom odmawiano skutecznej możliwości walki z groźnym owadem, a po 2011 r. praktycznie jej zakazano. Wtedy ówczesny poseł Jan Szyszko organizował konferencje prasowe w Sejmie i alarmował, że puszcza jest w śmiertelnym niebezpieczeństwie. – Niestety, nie posłuchano profesora, a efektem tego jest już milion martwych drzew i zanikanie cennych gatunków – wskazuje Paweł Mucha.

Rozprawa w Luksemburgu pokazała, że twarda, policzalna i empiryczna nauka jest po stronie pana min. Szyszko. Po zmianie władzy resort środowiska i Lasy Państwowe zainwestowały w drobiazgowe i innowacyjne badania, dzięki którym precyzyjnie można wskazać, kto w tym sporze ma rację.

W gmachu TSUE obecni byli mieszkańcy puszczańskich miejscowości, którzy są zwolennikami polityki pana min. Szyszko, oraz aktywiści ekologiczni, którzy protestują przeciw niemal każdej decyzji ministra. – Zwolennicy się cieszyli, a przeciwnicy mieli nietęgie miny. To znaczy że nawet w oczach aktywistów pan minister tę polityczną potyczkę wygrał – mówi Paweł Mucha.

Tagi:
środowisko Puszcza Białowieska

Prof. Szyszko pisze list otwarty do komisarza ds. środowiska

2018-03-14 14:44

Artur Hampel
Minister środowiska prof. Jan Szyszko i dyrektor Lasów Państwowych dr Konrad Tomaszewski rozmawiają z dziennikarzami po rozprawie w Trybunale Sprawiedliwości UE

Prof. Jan Szyszko, były minister środowiska, wystosował list otwarty komisarza do spraw Środowiska, Gospodarki Mirskiej i Rybołówstwa Unii Europejskiej Karmenu Velli, w którym porusza sprawę Puszczy Białowieskiej. Podkreślił, że liberalno-lewackie środowiska kreują poglądy godzące w prawdę o Polsce i Polakach.

W liście profesor Szyszko odniósł się do zarzutów stawianych Polsce przez Komisję Europejską, która twierdzi, że przyjęty został aneks, który zwiększa pozyskanie drewna z Puszczy Białowieskiej od 2017 roku bez „upewnienia się, że nie wpłynie to niekorzystnie na integralność obszarów ptasiego (OSO) i siedliskowego (OZW) PLC200004 Puszcza Białowieska”.

Dodał, że tej sprawie nadaje się wielki rozgłos w środkach społecznego przekazu, podkreślając przy tym, że w Polsce „wycina” się ostatnią Puszczę z lasami pierwotnymi, tylko i wyłącznie dla zysku, za co Polska powinna ponieść karę.

Dlatego prof. Szyszko przytoczył fakty, które świadczą o tym, że Polska nie tylko nie łamie prawa, ale też, zgodnie z prawem, stara się naprawić to co zniszczono, nie respektując właśnie tego prawa.

Puszcza to dziedzictwo kulturowe miejscowej ludności, polskiego modelu leśnictwa, polskiego łowiectwa i polskiej myśli ochrony przyrody, realizowanej na tym terenie od setek lat. To jeden z najlepiej udokumentowanych pod względem historii użytkowania obszarów leśnych na świecie - przypomniał prof. Szyszko.

Podkreślił, że „ze względów ideologicznych, z pogwałceniem prawa, przez presję i różnego rodzaju organizacji wspieranych także przez Komisję Europejską, w roku 2012 na terenie nadleśnictw gospodarczych zmniejszono pozyskanie drewna z poziomu około 150 tysięcy metrów sześciennych rocznie w latach 2002-2011 do około 46 tysięcy metrów sześciennych rocznie w latach 2012-2021”.

Z powodu rozprzestrzeniających się chorób spowodowało to lawinowe zamieranie starzejących się, sadzonych w przeszłości, jednowiekowych drzewostanów. Szczególnie uwidoczniło się to w odniesieniu do drzewostanów świerkowych z powodu masowego występowania komika drukarza. Naruszone zostało więc prawo UE w zakresie ochrony istniejącego stanu siedlisk i gatunków z momentu włączenia Puszczy do sieci Natura 2000. Wpłynęło to bowiem niekorzystnie na integralność obszarów OZW i OSO całego obszaru PLC200004 Puszcza Białowieska - podkreślił były minister środowiska.

Dlatego też, w 2017 roku Puszcza Białowieska zastosowała niezbędne działania naprawcze, które były zgodne z prawem i wiedzą naukową. Rozpoczęto proces przywracania zniszczonych drzewostanów, ustalając równocześnie pozyskanie drewna na terenie lasów gospodarczych do poziomu około 59 tyś metrów sześciennych rocznie do roku 2022.

Jest to prawie trzykrotnie mniejsze pozyskanie drewna niż miało miejsce w latach 2002 - 2011. Takie pozyskanie drewna spowodowane było jedynie koniecznością usunięcia drzew chorych, zarażających zdrowe, jak też koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa publicznego. Wykazano, że przyjęty program naprawczy nie tylko nie spowoduje negatywnych skutków dla występujących siedlisk i gatunków ale zahamuje proces degradacji siedlisk i przywróci w przyszłości integralność obszarów OZW i OSO PLC200004 Puszcza Białowieska zgodnie ze stanem z roku 2008 - podkreślił prof. Szyszko.

Wyjaśnił, że skuteczność proponowanych działań postanowiono sprawdzić na obiekcie doświadczalnym, który polega na tym, ze 1/3 obszaru Puszczy nie podlega żadnym działaniom ochronnym, łącznie z brakiem usuwania jakichkolwiek drzew. Z kolei na pozostałym obszarze prowadzone są działania mające na celu przywrócić stan siedlisk i gatunków z roku 2008.

O wszystkich wymienionych powyżej faktach i działaniach Komisja była informowana przez Rząd Polski od roku 2015. Była informowana, że giną siedliska i gatunki. Była informowana że powodem tego jest drastyczne obniżenie pozyskania drewna w roku 2012. Była informowana o prowadzonej inwentaryzacji. Była również poinformowana o powstałym programie naprawczym. Z tego też powodu ze zdziwieniem należy traktować skargę Komisji przeciwko Polsce w sprawie Puszczy mówiącą, że zwiększenie pozyskania drewna w Puszczy od roku 2017 nastąpiło bez: „upewnienia się, że nie wpłynie to niekorzystnie na integralność obszarów ptasiego (OSO) i siedliskowego (OZW) PLC200004 Puszcza Białowieska” - napisał w liście prof. Szyszko.

Ocenił, że skarga ta jest pozbawiona racjonalnego uzasadnienia i jednocześnie wskazuje na stronniczość Komisji.Dodał, że system Natura2000 jest wspaniałym systemem, który trzeba rozumieć i przestrzegać ustanowionego prawa.

Tak się, jak widać ze złożonej skargi przez Komisję Europejską, nie dzieje w Unii Europejskiej. Mamy szansę to naprawić a szansą taka staje się Puszcza Białowieska - zwrócił uwagę.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Centrum nędzy w środku Europy

2018-07-17 13:10

Tomasz Winiarski
Niedziela Ogólnopolska 29/2018, str. 22-25

Z youtuberem Vonskym – twórcą dokumentu pt. „Projekt Lunik” – rozmawia Tomasz Winiarski

Vonsky

TOMASZ WINIARSKI: – Jak reagowali ludzie, którym mówiłeś, że wybierasz się w tak nietypowe miejsce? Nie miałeś obaw, że pakujesz się w kłopoty?

VONSKY: – Od początku traktowałem podróż do Luníka na równi z podróżą do miejsc typu Donieck, Ługańsk, Syria czy fawele w Brazylii. Bałem się straszliwie, a szczególnie o sprzęt. Wiele z moich obaw się nie sprawdziło, ale może to dzięki podwojonej ostrożności? Jakoś daliśmy radę bez strat materialnych, nikt nas nie pobił, niczego nam nie zniszczono. Ale to pewnie dlatego, że też byliśmy „grzeczni” i oprowadzała nas osoba „z wewnątrz”, chociaż obawialiśmy się, że Marian – nasz przewodnik może mieć przez to w lokalnej społeczności problemy, że z nami trzyma. Ale chyba nic takiego, poza kilkoma tekstami w jego stronę, nie miało miejsca.

– Na Twoich zdjęciach owiany złą sławą Luník IX, czyli największe romskie getto w Europie, wygląda niemalże jak strefa działań wojennych...

– I właśnie tak to sobie wyobrażałem przed przyjazdem. Na miejscu emocje pozostały, ale z czasem ochłonąłem i zacząłem się przyzwyczajać do tej rzeczywistości. Oczywiście, z naszej perspektywy, osób wychowanych w dobrobycie, nie da się przyzwyczaić do bezdomności czy ulicznego stylu życia. To nie nasza bajka, ale poznać i odkryć to od środka jest doświadczeniem bardzo otwierającym głowę na wiele życiowych aspektów. Przede wszystkim doceniasz to, co masz. Został jeszcze jeden blok do wyburzenia, który się sypie. W całym bloku żyje może 5 rodzin. Jego stan jest tragiczny, rzekomo przez to, że Romowie wyjmowali zbrojenia budynku, które potem sprzedawali. Wszędzie gruz i śmieci. Reszta bloków wygląda trochę lepiej, ale też są w opłakanym stanie. Przede wszystkim dużo pleśni i wilgoci. Mieszkańcy mówią, że niektóre pokoje na zimę w ogóle barykadują, bo nie da się w nich wysiedzieć przez brak ogrzewania i problemy z pleśnią i wilgocią.

– Jak przyjęli Was miejscowi? Zdobyliście ich zaufanie? Co sprawiło Wam najwięcej trudności?

– Dzieci, z którymi piątego dnia graliśmy na blokowisku w piłkę, pierwszego dnia pokazywały nam noże i środkowe palce. Nie było to łatwe, ponieważ poprzednie grupy filmowe czy telewizyjne nie zostawiły najlepszego wrażenia. Mieszkańcy Luníka czują się jak małpy w zoo. Telewizje obiecywały poprawę po nagraniu swojego materiału. Obiecywano Romom, że państwo się nimi zajmie, że im pomoże. Rozdawano różnym rodzinom pieniądze za to, żeby wystąpiły przed kamerą lub żeby pokazały im swoje mieszkania. Nadal uważam, że należałoby zostać tam jeszcze dłużej, żeby zdobyć jeszcze większe zaufanie oraz więcej materiałów filmowych. Poznać więcej ludzi i ich historie. Generalnie zawarliśmy kilka znajomości i jeśli tam wrócimy, to raczej będziemy mile widziani.

– Gdzie nocowaliście? W dzielnicy Luník panują tragiczne warunki sanitarne – mieszkańcy są odcięci od prądu i wody. Nie jest łatwo tam przetrwać. Powszechne są też różnego typu choroby, np. wszawica i zapalenie wątroby.

– Zamieszkaliśmy w ośrodku Salezjanów, gdzie warunki są porównywalne do typowych hosteli. Ok. 50 m od najbliższego bloku, w którym prawie w ogóle nie ma wody, prądu i ogrzewania. Pokój z widokiem na Luník – wtedy najbardziej doceniasz nawet najmniejsze udogodnienia. Mieszkańcy Luníka nie mają łatwo i rzeczywiście borykają się z bardzo wieloma problemami. Wszawica, szczególnie wśród dzieci, jest widoczna i powszechna. My na szczęście nic nie złapaliśmy, chociaż księża pracujący na Luníku sami wspominali, że raz na jakiś czas coś się zdarzy. Jeden z bloków, w którym byliśmy, był odłączony od wody. Woda działa tylko przez parę godzin po dwa razy dziennie w piwnicy. Nie wszyscy się też szczepią.

– Osiedle Luník powstało w latach 70. ubiegłego wieku i z założenia miało być zamieszkałe głównie przez rodziny policjantów i wojskowych. Jak to się stało, że dzisiaj wegetują tutaj wyłącznie bezrobotni Romowie, a dzielnica stała się symbolem skrajnej patologii społecznej?

– Luník IX był jednym z bardziej prestiżowych osiedli swego czasu. Jak widać, Romowie nie wpisywali się we wzór idealnych sąsiadów i wystarczyło zaledwie jedno pokolenie, aby sprawić, by reszta lokatorów innych narodowości wyprowadziła się z osiedla. Romowie mają w swoim zwyczaju posiadanie rodzin wielodzietnych, a więc szybko stali się na Luníku zdecydowaną większością. Okazuje się, że przymusowa integracja i cały projekt komunis-
tycznych władz Czechosłowacji nie wypaliły. Chyba nie jest ciężko zgadnąć dlaczego.

– No właśnie, czyli to wina nieudanego projektu komunistycznych władz, który polegał na przymusowej integracji społeczności romskiej?

– Myślę, że wszyscy się zgodzimy z tezą, iż jest to nieudany eksperyment przymusowej integracji i ingerencji systemowej w prywatne życie ludzi. Ale jako reporterowi ciężko mi postawić dokładną diagnozę.

– Bezrobocie w dzielnicy Luník IX wynosi niemalże 100 proc. Nędza, brak pracy i perspektyw – to idealny przepis na wzrost przestępczości. Wy natomiast przyjechaliście tam z drogim sprzętem fotograficznym... Naprawdę udało się wrócić bez strat?

– Oficjalne statystyki mówią o niemalże zerowej przestępczości. Nieoficjalnie – wiadomo. Jest tak, ponieważ bycie kapusiem nie jest czymś mile widzianym na Luníku IX. O sprzęt bałem się bardzo, ale obyło się bez żadnych strat. Uprzedzono nas, że na dwa dni przed naszym przyjazdem przyszły dla mieszkańców Luníka pieniądze z socjalu. A oni te pieniądze trwonią w pierwszym tygodniu na imprezy i alkohol. No i właśnie chodziło o to, żeby uważać na ludzi pod wpływem. Czy to alkoholu, czy innych używek, ponieważ mogą być agresywni.

– Czy władze Słowacji podejmują w ogóle jakieś kroki mające na celu np. aktywizację zawodową tych ludzi? Podobno system zasiłków socjalnych oraz widmo windykacji zniechęcają Romów do podjęcia pracy zawodowej. Jak to wygląda?

– Temat Luníka IX jest tematem każdej samorządowej kampanii wyborczej Koszyc, a temat Romów sam w sobie jest tematem kampanii parlamentarnej. Pomysłów było wiele – m.in. nagrody dla romskich kobiet, które poddadzą się sterylizacji. A dzień przed wyborami politycy przyjeżdżają na Luník z kiełbasą wyborczą w formie darmowych worków z ziemniakami. Pokojowa Nagroda Nobla dla osoby, która rozwiąże ten problem społeczny.

– Kierowcom autobusów miejskich, którzy kursują na trasie zahaczającej o getto, władze płacą specjalne premie finansowe za pracę w warunkach podwyższonego ryzyka. Czy faktycznie jest tam aż tak niebezpiecznie?

– Nie powiedziałbym, żeby Romowie chcieli zagrozić kierowcom – są bardziej nieprzychylni wobec gapiów, którzy przyjeżdżają zrobić kilka zdjęć, lub wobec ekip telewizyjnych. Telewizje z zagranicy dużo naobiecywały, że ich materiały wideo pomogą tej społeczności itp. Generalnie Romowie z Luníka nie chcą się czuć jak fotografowane małpy w cyrku. W Internecie są zdjęcia, jak autobus linii 11 wygląda od środka, i rzeczywiście jest w opłakanym stanie.

– Jest w opłakanym stanie, bo władze nie chcą inwestować w tę społeczność, czy ze względu na to, że niszczą go romscy pasażerowie?

– Akurat tego nie wiem, może na tej linii kursują starsze autobusy, a może zdewastowali je Romowie?

– Czy dla słowackiej policji ta część Koszyc również stanowi strefę „no-go”, do której wolą się nie zapuszczać?

– Słowacka policja raczej nie traktuje zgłoszeń na Luník IX poważnie, aczkolwiek my sami byliśmy świadkami interwencji. Ale może wytłumaczę dla jasności: jedna karetka była eskortowana przez dwa radiowozy. Na samym osiedlu znajduje się komisariat policji. Raczej nie nazwałbym tego miejsca mianem strefy „no-go” dla policji, choć faktem jest, że raczej niechętnie przyjmują zgłoszenia.

– Czy zaryzykowałbyś stwierdzenie, że na Luníku panuje bezprawie? Samosądy?

– Raczej nie.

– Na miejscu działa katolicki zakon ojców salezjanów. Na czym polega pomoc, która za ich sprawą dociera do romskiej społeczności w Koszycach?

– Ich pomoc opiera się na kilku filarach. Przede wszystkim jest to ewangelizacja i zjednoczenie z Bogiem – 80 proc. mieszkańców Luníka IX uważa się za katolików. Życie w wierze to z założenia życie uczciwe, dobre i pracowite, więc są to dobre podstawy wychowawcze zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych. Kolejne takie filary to wychowanie młodzieży, pomoc w znalezieniu pracy, praca z takimi rodzinami. Za darmo lub za małą opłatą można w ośrodku uprać także swoje ubrania. Salezjanie robią naprawdę bardzo dobrą robotę.

– Czy obok organizacji katolickich na miejscu pomaga ktoś jeszcze?

– Są wolontariusze z miasta, ale nie chcieli z nami rozmawiać i ciężko mi zdefiniować, na czym polega ich pomoc. Mają na Luníku swoje biuro.

– Wspominałeś, że władze wyburzają kolejne budynki, których stan grozi zawaleniem. Zmniejsza się też liczba mieszkańców Luníka. Jaka jest zatem przyszłość tego miejsca?

– Z tego, co mówił starosta Luníka IX, wynikało, że planuje wybudowanie czterdziestu nowych mieszkań dla rodzin, które bardziej się starają i wychodzą na prostą. Mimo tego liczba mieszkańców rzeczywiście spada. Bardzo możliwe, że za kilka lat to miejsce będzie zupełnie inne niż teraz. Już się zmieniło, od kiedy byliśmy tam po raz pierwszy w lutym, a kolejny raz w maju.

– Co jest tak naprawdę przyczyną katastrofy, która kryje się pod nazwą „Luník IX”? Zawinił system czy może chodzi o kulturowe uwarunkowania społeczności cygańskiej?

– Romowie obecnie żyjący na Luníku IX mają mało wspólnego z kulturą cygańską, którą znamy. To jest kwestia pokoleniowa i tego, że całe to miejsce jest skupiskiem patologii, która jest dziedziczona. Tym ludziom po prostu brakuje przykładu, motywacji. W większości to nie jest tak, że oni deklarują: „Nie chcemy być jak reszta białych Słowaków”. Oni nie mają nic przeciwko, ale po prostu z jakiegoś powodu im się nie chce. Brakuje perspektyw.

– Myślisz zatem, że istnieje recepta na jakąkolwiek poprawę sytuacji tych ludzi? Dostrzegasz światełko w tunelu tej beznadziei?

– O to samo zapytaliśmy ks. Pavla, ale nie dostaliśmy jasnej odpowiedzi. Ciężko jest przewidzieć losy Luníka IX, gdyż jest to także temat debaty politycznej. Subiektywnie patrząc, duża część tych ludzi nie jest z natury zła. Po prostu mieli brak szczęścia urodzić się w takim miejscu. Największa nadzieja jest w młodych, ponieważ starych drzew się nie przesadza, a to dorośli powinni zadbać o to, aby kolejne pokolenia nie dziedziczyły ich niedoli.



Zapraszamy do odwiedzenia kanału "Vonsky Channel" na YouTube, gdzie znajduje się więcej ciekawych materiałów, nie tylko o Luniku IX

Obejrzyj film: Vonsky Channel
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bahrajn: rozpoczęto prace przy budowie katedry katolickiej

2018-07-19 20:54

(KAI/vaticannews.va) / Manama

W Bahrajnie rozpoczęły się prace przy budowie katedry poświęconej Matce Bożej, która stanie się sercem wspólnoty katolickiej wikariatu apostolskiego Arabii Północnej, obejmującego Kuwejt, Arabię Saudyjską, Katar i sam Bahrajn.

maxos_dim/pixabay.com

Katedra wznoszona jest 20 km od stolicy kraju - Manamy i będzie nie tylko miejscem kultu. Oprócz świątyni znajdą się tam także kuria biskupia, dom dla gości oraz centrum formacji duszpasterskiej i społecznej. Teren pod budowę obiektu ofiarował król Bahrajnu Hamad bis Isa Al Chalifa. Zakończenie prac przewidziane na 2021 rok.

Powstająca katedra, obliczona na 2 tys. wiernych, stanie się wyraźnym świadectwem obecności chrześcijan na Półwyspie Arabskim, w ogromnej większości muzułmańskim. W fundamentach budowli umieszczono kapsułę, zawierającą opis historii Kościoła katolickiego na świecie, ze szczególnym uwzględnieniem jego obecności w tym regionie, a także podstawowe informacje na temat powstającej katedry.

Dla tamtejszych katolików, w ogromnej większości migrantów, którzy na co dzień niejednokrotnie doświadczają różnego rodzaju zniewag, dyskryminacji i trudności, nowa świątynia jest powodem do dumy i radości. Oni też finansowo włączają się w jej budowę. Wspólnotę katolicką stanowią tam przede wszystkim chrześcijanie z Iraku i Iranu, a także ze Sri Lanki, Indii, Libanu i Filipin, którzy przybyli do Bahrajnu w poszukiwaniu pracy. Na duże uroczystości do katedry Matki Bożej w Bahrajnie będą przybywać także chrześcijanie z innych krajów, np. z Arabii Saudyjskiej, gdzie wyznawanie innej wiary poza islamem jest całkowicie zabronione.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem