Reklama

Ku czci Fatimskiej Królowej Świata

2017-10-31 14:00

Ks. Robert Gołębiowski
Edycja szczecińsko-kamieńska 45/2017, str. 1

Ks. Robert Gołębiowski
W uroczystości poświęcenia obelisku ku czci Pani Faimskiej wzięło udział prezbiterum Kościoła szczecińsko-kamieńskiego na czele z Księżmi Biskupami

Sto lat temu wrażliwe i czułe serce Niepokalanej Matki Zbawiciela Świata, widząc dramat tracenia przez ludzkość łaski wiary, otworzyło swoje pełne miłości wnętrze i przekazało światu poprzez radosne serca portugalskich pastuszków orędzie zbawienia. Od maja do października 1917 r. w dolinie Cova da Iria Maryja uwrażliwiała Łucję, Hiacyntę i Franciszka, a tym samym cały świat, na odnowienie fundamentów wiary, a także ludzkich postaw. Mówiła tak wiele m.in. o pokucie, nawróceniu, zadośćuczynieniu za grzechy świata, o znaczeniu modlitwy różańcowej, nabożeństwa pierwszych pięciu sobót miesiąca, poświęcenia Rosji Niepokalanemu Sercu Najświętszej Maryi Panny. Przybliżeniu charyzmatu objawień służyły w naszej archidiecezji Misje Fatimskie, które przez ponad dwa i pół roku ogarnęły swą duchową nicią wszystkie parafie. Ukoronowaniem całego Roku Fatimskiego stało się poświęcenie figury Fatimskiej Królowej Świata – wotum kapłanów i wiernych archidiecezji, które miało miejsce 18 października 2017 r.

Podniosła uroczystość, która rozpoczęła się w kościele seminaryjnym, a następnie na placu przy wjeździe na teren Kurii Metropolitalnej, Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Szczecińskiego i Arcybiskupiego Wyższego Seminarium Duchownego stanowiła zwornik wszystkich ważnych duchowo przeżyć, które stały się udziałem całej archidiecezji poprzez różnorodne wymiary przyjęcia fatimskich treści w całokształt naszego życia. Były to przede wszystkim Misje Fatimskie, które rozpoczęły się 28 lutego 2015 r. w Bełcznej k. Łobza i dopełnione zostały w 272 parafiach poprzez czas ośmiodniowych ćwiczeń wewnętrznych opartych na fundamencie najważniejszych treści, które objawiła Maryja dzieciom. Najistotniejszym owocem tych Misji były „oblężone konfesjonały” i tajemnice serc, które tam poruszone najpierw nauczaniem Matki Najświętszej rozpoczynały drogę autentycznej przemiany. Pięknym świadectwem chłonięcia słów Bogurodzicy była duża frekwencja wiernych na wszystkich naukach, Eucharystiach, nabożeństwach i celebracjach, które składały się na program Misji. Przemawiającym do świadomości jest także fakt, że treść orędzia dotarł do najmniejszych punktów filialnych, gdzie nawet po kilku wiernych bardzo wytrwale uczestniczyło w Misjach. W trudnych do oszacowania statystykach wydaje się, że z daru Misji skorzystało ponad 300 tys. archidiecezjan. Dzieła głoszenia Misji podjęło się w różnym wymiarze 75 kapłanów naszej archidiecezji, w zdecydowanej większości diecezjalnych, których wsparli kapłani zakonni ze zgromadzeń Ojców Redemptorystów, Chrystusowców, Salezjanów, Dominikanów, Salwatorianów, Trynitarzy, Cystersów, Pallotynów, Sercan, Jezuitów i Franciszkanów. W wielu parafiach rozpoczęto systematyczne odprawianie nabożeństw pierwszych sobót miesiąca, powstały dodatkowe grupy Żywego Różańca, także i dziecięce oraz młodzieżowe, Jerycha Różańcowe, fundowano figury Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny, pogłębiano istotę treści wszystkich słów wypowiedzianych przez Maryję poprzez kolportaż bardzo dużej liczby cennych wydawnictw, które opublikowano w tym czasie.

18 października w kościele seminaryjnym koncelebrowano Mszę św. dziękczynną za łaski otrzymane przez archidiecezję w Roku Fatimskim. Pod przewodnictwem abp. Andrzeja Dzięgi razem z bp. prof. Henrykiem Wejmanem oraz ponad 60 kapłanami w Eucharystii uczestniczyły siostry zakonne, alumni seminarium, a także wielu wiernych. W powitalnym słowie Pasterz archidiecezji złożył hołd wdzięczności wszystkim, którzy w jakikolwiek sposób zaangażowali się w to, by przekaz orędzia fatimskiego dotarł we wszystkie zakątki archidiecezji. Te podziękowania objęły zarówno Misjonarzy Fatimskich, jak i wiernych, którzy ochotnym sercem odpowiedzieli na zaproszenie do modlitwy, refleksji, odnowy życia i wcielenia próśb wypowiedzianych przez Matkę Bożą.

Reklama

W słowie Bożym ks. prof. US dr hab. Grzegorz Wejman, koordynator duchowości fatimskiej, przypomniał głęboki przekaz objawień sprzed stu lat, aktualizując je do sytuacji duchowej człowieka XXI wieku. Podsumował także całokształt kończących się powoli Misji Fatimskich w naszej archidiecezji. Omówił wymowę i ich znaczenie dla życia wspólnot parafialnych, przypominając szczególnie o konsekracji pierwszego w świecie sanktuarium Dzieci Fatimskich na os. Kasztanowym w Szczecinie-Załomiu. Zwrócił uwagę na bezcenną wartość dobrze sprawowanych nabożeństw pierwszych sobót miesiąca dokładnie według wzorca, który Maryja przekazała s. Łucji. Niezwykle cenną stała się prośba skierowana w pierwszym rzędzie do kapłanów, aby codziennie podjęli radosne zobowiązanie odmówienia tajemnicy ukoronowania Najświętszej Maryi Panny na Królową Nieba i Ziemi w intencji powołanych i nowych licznych, świętych, gorliwych powołań kapłańskich do naszego archidiecezjalnego seminarium. Po Eucharystii wszyscy jej uczestnicy przeszli procesjonalnie pod statuę Maryi Fatimskiej Królowej Pokoju, aby dokonać jej poświęcenia. Ks. prał. dr Aleksander Ziejewski, pomysłodawca figury, oddał hołd wszystkim ofiarodawcom i ludziom dobrej woli, także projektantom, którzy sprawili, że od tej chwili Pani Fatimska króluje w tym miejscu Szczecina. Głównym projektantem i wykonawcą był Paweł Pietrusiński z Warszawy, bezinteresownie pomagali również inż. Marian Rozwarski z dokumentacją i inż. Mirosław Hamberg jako projektant konsultant, oraz Mirosław Wolski, Ireneusz Jankowski i Antoni Askaldowicz, którzy pomagając przy wykonaniu statuy, sprawili, że blisko 9-metrowa statua z 2-metrową figurą Maryi będzie odtąd przypominała wszystkim o bezcennym przekazie Matki Niebieskiego Pana wzywającym świat do przemiany i budowania trwałego pokoju serc. Następnie Ksiądz Arcybiskup wraz z bp. Henrykiem Wejmanem i bp. Marianem B. Kruszyłowiczem dokonali poświęcenia figury i w modlitwie powierzyli archidiecezję Niepokalanemu Sercu Najświętszej Maryi Panny. Inskrypcja, którą umieszczono na figurze, brzmi: „Fatimska Królowa Pokoju, módl się za nami. Wotum Kapłanów i Wiernych Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej na 100. rocznicę Objawień Matki Bożej Fatimskiej 1917 – 2017”.

Fatimska figura Królowej Pokoju jest darem – wotum całej archidiecezji, które wsparliśmy naszymi ofiarami w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Pozostanie trwałym śladem setnej rocznicy objawień w Fatimie, ale i zarazem widocznym znakiem przypominającym wszystkim odwiedzającym to ważne miejsce o odpowiedzialności za realizację wskazań Matki Najświętszej, które przekazała Dzieciom Fatimskim.

Tagi:
pomnik Matka Boża Fatimska

Jubileusz Fatimskiej Pani w katedrze rzeszowskiej

2018-06-28 10:24

S. Hieronima Janicka
Edycja rzeszowska 26/2018, str. I

Dariusz Kamiński

W tym roku, 13 czerwca, minęła 25. rocznica koronacji figury Matki Bożej Fatimskiej w katedrze rzeszowskiej.

Nabożeństwo do Fatimskiej Pani związane jest z parafią Najświętszego Serca Pana Jezusa w Rzeszowie od pierwszych chwil jej istnienia. Parafia ta powstawała w bardzo trudnych warunkach w czasach systemu komunistycznego. W młodej parafii wierni i duszpasterze byli utrudzeni szykanami z powodu odprawiania Mszy św. na terenie parafii, był stan wojenny. Statua Fatimskiej Pani w przedziwny sposób pojawiła się na ziemi rzeszowskiej. Ks. proboszcz Stanisław Mac odczytał fakt pojawienia się Figury jako znak, że Maryja sama przyszła do parafii, a przyszła w najtrudniejszym momencie, aby nieść pomoc i siłę. Nie od razu stanęła na tronie w świątyni, najpierw lud wierny przygotowywał Jej tron w swoich sercach. Wreszcie po kilku miesiącach w maju rozpoczęły się rekolekcje przygotowujące parafię do uroczystego rozpoczęcia nabożeństw fatimskich. Pierwsze nabożeństwo zostało odprawione 13 maja 1992 r. Od tej pory w parafii intensywnie rozwijał się kult Matki Bożej Fatimskiej, a nabożeństwo fatimskie stało się jednym z głównych nabożeństw w parafii. Uczestniczyli w nim bardzo licznie nie tylko parafianie, ale wierni z okolicznych parafii.

Uroczystość koronacji Figury Matki Bożej Fatimskiej miała miejsce w niedzielę 13 czerwca 1993 r. Było to również świętowanie II rocznicy pobytu Ojca Świętego Jana Pawła II w Rzeszowie i beatyfikacji, dziś już świętego, bp. Józefa Sebastiana Pelczara. Koronacji dokonał bp Kazimierz Górny, a współcelebransami byli: bp Julian Groblicki z Krakowa oraz bp Edward Białogłowski z Rzeszowa. W pogodne czerwcowe popołudnie uroczystość zgromadziła ogromne rzesze wiernych. Od tego dnia przez 25 lat czciciele Matki Bożej Fatimskiej spieszą każdego 13. dnia miesiąca do parafii katedralnej, by oddać hołd i prosić Fatimską Panią.

Do świętowania jubileuszu 25-lecia koronacji figury Matki Bożej Fatimskiej parafia katedralna przygotowywała się przez kilka dni poprzedzających uroczystość. W niedzielę słowo Boże głosił ks. prał. Jan Koc z Niechobrza. Każdego wieczoru w świątyni trwało czuwanie modlitewne, prowadzone przez poszczególne grupy parafialne. Mszy św. dziękczynnej 13 czerwca przewodniczył bp Jan Wątroba, w koncelebrze z bp. Kazimierzem Górnym, bp. Edwardem Białogłowskim i bp. Janem Ozgą, misjonarzem z Kamerunu, w asyście zgromadzonych kapłanów z pobliskich parafii. Kazanie wygłosił bp Jan Wątroba, który podkreślił: „Dzisiaj dziękujemy za tych, którzy 25 lat temu pomnożyli radość i wesele Kościoła rzeszowskiego. Koronacja była zewnętrznym znakiem poświadczenia o obecności Matki Bożej wśród ludu. Koronacja nie zakończyła niczego, ale otworzyła nowy etap miłości i czci do Matki Najświętszej. Przesłanie fatimskie przypomina prawdę o niebie i prawdę o grzechu”. Zachęcił też obecnych do udziału w nabożeństwach fatimskich, do rozwijania miłości do Matki Najświętszej, by wynagradzać wszystkie smutki, których przyczyną są grzechy ludzi. „My też musimy pokonywać zło, zawierzyć Maryi naszą codzienność, a zwłaszcza naszą drogę do nieba” – mówił Ksiądz Biskup.

Uroczystość jubileuszowa w katedrze zgromadziła wielkie rzesze wiernych czcicieli Matki Bożej Fatimskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Ks. Józef Augustyn SJ: tylko mocą Ducha możemy stawić czoła dramatycznej sytuacji, w jakiej znalazł się Kościół

2018-09-22 09:59

ks. Józef Augustyn SJ, maj / Warszawa (KAI)

- Odważne, pełne pokory i skruchy stawianie czoła w Kościele przestępstwom seksualnym księży na szkodę małoletnich to nie tylko problem wiarygodności, ale wręcz jego istnienia w danej społeczności – pisze ks. Józef Augustyn SJ. Odnosząc się do kryzysu, w jakim znajduje się Kościół na skutek ujawniania się kolejnych faktów wykorzystania seksualnego nieletnich przez osoby duchowne, podkreśla, że wiernym należy się słowo wyjaśnienia a duszpasterze nie mogą przyjmować postawy dyplomatycznego milczenia.„Gdy w duchu wiary, w każdym dziecku skrzywdzonym przez księdza, dostrzeżemy poniżone, znieważone i upokorzone Oblicze Chrystusa, zrezygnujemy z pomniejszania i tuszowania problemu” – podkreśla.

http://jaugustyn.jezuici.pl/

Publikujemy tekst ks. prof. Józefa Augustyna SJ

Józef Augustyn SJ

Kiedy cierpi Lud Boży...

22 września 2018

Sytuacja, w jakiej znalazł się Kościół w ostatnim czasie na skutek ujawniania się kolejnych faktów dotyczących wykorzystania seksualnego nieletnich przez osoby duchowne, jest bardzo napięta, bolesna, krytyczna. Oliwy do ognia dodał abp Viganò, który publicznie zaatakował Papieża Franciszka oskarżając go o tuszowanie skandalicznych zachowań kard. McCarricka, wzywając Ojca świętego do ustąpienia. Fakt bez precedensu. Zapiera dech. Wielu komentatorów stwierdza, że działania wymierzone w Papieża były starannie przemyślane i zaplanowane, a termin ogłoszenia był wybrany tak, by zmusić Franciszka do zabrania głosu w sprawie.

Kard. Gerhard Müller mówi, że „trudne chwile, które przeżywa dzisiaj Kościół, spontanicznie przywodzą na myśl XVI-wieczną schizmę Kościoła oraz sekularyzację życia duchowego w przededniu rewolucji francuskiej”. Po oskarżeniach abpa Viganò, list Ojca świętego z 20 sierpnia br. skierowany do całego Kościoła w sprawie seksualnych nadużyć dzieci i młodzieży przez duchownych został w mediach zmarginalizowany. Dla nas nie traci on jednak swojej mocy i staje się zasadniczym punktem odniesienia w podejmowaniu problemu nadużyć osób duchownych wobec dzieci i młodzieży.

1. W tej napiętej sytuacji media świeckie publikują liczne komentarze na temat problemów pedofilii w Kościele, stawiają hipotezy, snują domysły, podgrzewając sytuację, świadome faktu, że problem ten dotyka tak wierzących, jak i osoby dystansujące się wobec wiary. Media katolickie piszą na ten temat raczej mało, ostrożnie, ogólnikowo, czasami nawet obronnie, unikając konfrontacji. Nie wiemy, co w tej sytuacji myśleć i co mówić. Ujawnia się tutaj cała nasza bezradność i niemożność jasnego, zdecydowanego działania. Nabrzmiałego problemu wykorzystania seksualnego nieletnich przez duchownych nie da się dzisiaj w żaden sposób ominąć, przemilczeć. Musimy się z nim bezpośrednio zmierzyć.

2. Dzisiaj wielu pyta wprost: jaki jest rozmiar problemu w polskim Kościele. Na ten temat wiemy bardzo mało. Ostatnio jeden z biskupów podał, jaka jest liczba przypadków wykorzystania seksualnego nieletnich przez jego księży. Boimy się liczb. Ale ów lęk jest przeciwko nam. Konieczne są nam wiarygodne informacje o skali zjawiska, jakie są dostępne w Kościele w Polsce w tej chwili. Pomoże nam to zlokalizować problem, by móc stawiać mu czoła. Zdania wypowiadane niekiedy przez księży: „Ja się z tym problemem nigdy nie spotkałem”, by zdystansować się do tematu, brzmią niewiarygodnie. Wiernym trzeba jasno powiedzieć, że mamy problem i chcemy rozwiązywać go z całą stanowczością i zdecydowaniem. Nie podając liczb narażamy się na oskarżenia, że chcemy coś ukrywać, maskować. Wierni czytając raporty na temat wykorzystywania seksualnego małoletnich przez księży z Australii, ze Stanów, Niemiec czy Irlandii, w których padają wysokie cyfry, mogą mechanicznie przenosić je na polski teren. To niebezpieczne, ponieważ zniekształca prawdę o naszym polskim problemie.

3. Wielu wiernym wali się dzisiaj obraz duszpasterzy, którym mogą zaufać i powierzyć swoje dzieci. Wielu też z nich czuje się zagubionych; nie wiedzą, co powiedzieć swoim dzieciom, uczniom na katechezie, którzy o to wprost pytają. Wierni chcieliby usłyszeć z ust swoich pasterzy słowo komentarza, wyjaśnienia, umocnienia na duchu, zachęty, wsparcia duchowego i ludzkiego. Jesteśmy im to winni. W tej sytuacji nie mamy prawa przyjmować postawy dyplomatycznego przemilczania, wycofanego wyczekiwania, zostawiając wiernych w ich bólu, niepewności, zagubieniu. Mamy ich umacniać w wierze. Nam duszpasterzom konieczna jest świadomość, że obecny stan, w jakim znalazł się Kościół, to dla wiernych jak ich pasterzy wielka próba wiary i stan ciężkiego kuszenia. Wszelkie pomysły, jak komentować temat, jak go rozwiązywać winny być badane, rozeznawane, od jakiego ducha pochodzą; od ducha dobrego czy też ducha złego. Odniesienie się do tej bolesnej sprawy dla wszystkich, duchownych i świeckich, to kwestia wiarygodności naszego świadectwa.

4. Nie budzi zaufania wiernych, kiedy pasterze wypowiadają się chętnie komentując sytuację Kościoła, gdy ten przeżywa dni zwycięstwa i chwały, a milczą, gdy bywa poniżony i upokorzony z powodu własnych błędów, zaniechań czy wręcz nieprawości. Gdy wierni, szczególnie młodzi, przestają ufać swoim duszpasterzom, odsuwają się nie tylko od Kościoła, ale także od wiary: porzucają praktyki religijne, zaniedbują modlitwę, przestają korzystać z sakramentów świętych. Jeżeli nie podejmujemy wysiłku, aby podtrzymać ich zaufanie do nas duszpasterzy - pasterzy, ich zachowanie i wybory obciążają także nasze sumienia. Pan powierzył ich przecież naszej pieczy. Musimy rozumieć, że młodym bardzo trudno jest pogodzić się z faktem, że ci którzy mieli pomagać dzieciom we wzrastaniu w wierze, miłości i czystości serca, stali się dla nich agresorami; odarli je z poczucia bezpieczeństwa, zaufania do świata dorosłych oraz dziecięcej niewinności. Dzieci, ludzie młodzi po traumie wykorzystania seksualnego czują się – nawet po wielu latach – upokorzeni, winni i zbrudzeni. Ból i poczucie zdrady jest tym większe, gdy sprawcą jest osoba duchowna, którą dziecko spontanicznie kojarzy z Bogiem. Nasze unikanie zabrania głosu w sprawie przestępstw seksualnych księży na szkodę małoletnich budzi u wielu podejrzenie, że stajemy po stronie sprawców przeciwko ofiarom i ich rodzinom.

5. Musimy świadomie zrezygnować z postawy obronnej oraz z drażliwego reagowania, gdy temat wykorzystania seksualnego jest wywoływany kolejny raz w mediach. Nie służy prawdzie ani oczyszczeniu podkreślanie, że fakty wykorzystywania małoletnich przez księży, to zaledwie nikły procent, podczas gdy większość faktów ma miejsce w rodzinach oraz w jednym czy drugim środowisku, w których żyją i wychowują się dzieci. I choć jest to prawdą, to jednak nie może być usprawiedliwieniem ani relatywizacją nawet dla jednego przestępczego zachowania. Za deklaracjami, które padały wiele razy: „zero tolerancji dla pedofilii w Kościele”, muszą pójść konkretne czyny, fakty. Słowom przeprosin, jakie wygłaszamy po raz kolejny, muszą towarzyszyć czyny aktywnego zaangażowania na rzecz ofiar i ich rodzin, oraz prewencji. Kościół winien otwarcie i publicznie zapewniać ofiary wykorzystania seksualnego przez duchownych, że będą wysłuchane z zaufaniem i współczuciem, z życzliwością i uwagą, gdy zgłoszą się ze swoją krzywdą, oraz że otrzymają pomoc, wsparcie i zadośćuczynienie stosownie do zaistniałej sytuacji.

6. Zgłaszanie się osób pokrzywdzonych przez duchownych i ujawnienie sprawców Kościołowi i organom ścigania, jest istotne dla przezwyciężenia zaistniałego kryzysu, ponieważ tylko w ten sposób można przerwać ów przestępczy proceder. Milczenie ofiar, maskowanie krzywdy dzieci tak przez kapłańskie środowisko, jak i przez przełożonych, stanowi dla sprawców zachętę do kontynuowania czy też rozwijania niegodziwych czynów. Zgłaszanie się ofiar molestowania seksualnego przez księży nie powinno być traktowane jako ciężar, ale wręcz jako dar. To dzięki ich świadectwu, które wymaga od nich nieraz heroicznej postawy, Kościół może skutecznie walczyć z przestępstwem wykorzystywania seksualnego małoletnich w szeregach kapłańskich.

7. Przełożeni winni otwarcie wezwać księży, kleryków, osoby konsekrowane oraz osoby świeckie pracujące z dziećmi w przestrzeni kościelnej, które mają na swoim sumieniu owe niegodziwe czyny, by zgłaszały się do swoich bezpośrednich przełożonych celem rozeznania zaistniałej sytuacji oraz podjęcia stosownych kroków kanonicznych i prawnych. Życie wielokrotnie pokazało, że faktów wykorzystania seksualnego dzieci przez duchownych na dłuższą metę nie da się ukryć. Im później się one ujawniają, tym cięższe bywają konsekwencje. Każde oskarżenie księdza o wykorzystywanie seksualne małoletnich, nawet po dziesięcioleciach, uderza boleśnie w cały Kościół z ogromną siłą rażenia. Wobec przywoływania przez media sprawdzonych faktów tuszowania przestępstw księży i zakonników przez ich przełożonych w różnych krajach, byłoby rzeczą ważną, by otwarcie upewniać wiernych, że działamy przejrzyście i nie chronimy księży i osób konsekrowanych, które krzywdzą dzieci i młodzież poprzez przestępcze zachowania.

8. Konieczne są szczere spotkania wyższych przełożonych: biskupów i prowincjałów ze ich księżmi - zakonnikami, za których ponoszą odpowiedzialność, celem podjęcia wspólne refleksji, jaki sposób dawać dzisiaj wiarygodne świadectwo prawdziwej skruchy, prawości serca, współczucia wobec ofiar i ich rodzin oraz zaangażowanej troski o bezpieczeństwo dzieci i młodzieży. Spotkania te winny zaczynać się szczerą modlitwą wynagradzającą, prośbą o skruchę serca oraz o odwagę i światło Ducha Świętego. Tylko mocą Ducha możemy stawić czoła dramatycznej sytuacji, w jakiej znalazł się Kościół. Konieczne są także szkolenia, by poznać postawę i strategię sprawców, skutki wykorzystania oraz zasady profilaktyki.

9. Tylko mocą Ducha możemy stawić czoła dramatycznej sytuacji, w jakiej znalazł się Kościół. Wbrew wszystkiemu mamy być nadal wiarygodnymi świadkami Jezusa i Jego Ewangelii. Zbyt wielu z nas, księży i zakonników, wciąż jeszcze pomniejsza czy wręcz lekceważy problem, uważając, że podnoszenie go przez media, to wyraz ataku na Kościół i próba zniszczenia go. Nie widzą potrzeby przyznania się do winy, wyrażenia skruchy czy też zajęcia się ofiarami. Nieraz wręcz oskarżają ofiary, że szkodzą Kościołowi.

10. Odważne, pełne pokory i skruchy stawianie czoła w Kościele przestępstwom seksualnym księży na szkodę małoletnich to nie tylko problem wiarygodności, ale wręcz jego istnienia w danej społeczności, bo te przestępcze czyny niektórych duchownych przyćmiewają blask Ewangelii, bardziej niż prześladowania (Benedykt XVI). Doświadczenia wielu krajów pokazują, że wierni masowo odchodzą od Kościoła tam, gdzie księża i ich przełożeni tolerują, ukrywają, pomniejszają lub lekceważą problem. Z takimi „zastępcami Chrystusa” nie chcą mieć nic wspólnego. I choć z pewnością nie jest to jedyny powód, to jednak zgorszenie zachowaniem księży bywa nieraz tą ostatnią kroplą, która dopełnia kielich goryczy. Zaangażowane i odważne działania Kościoła w obronie dzieci i młodzieży służy nie tylko jego ewangelizacyjnej misji, ale stają się także przykładem dla współczesnego świata, w którym dzieci nagminnie stają się ofiarami przemocy, także seksualnej. Bez szczerych działań naprawczych trudno będzie społeczeństwu uznać, że problem w Kościele jest lustrzanym odbiciem problemu społecznego.

11. List Papieża Franciszka o wykorzystywaniu seksualnym dzieci i młodzieży przez osoby duchowne stanowi dla nas bezcenną inspirację, w jaki sposób angażować wszystkich wiernych do stawienia czoła zaistniałemu kryzysowi w Kościele. Usilna modlitwa i post to początek i fundament wszystkich naszych działań w tym względzie. Podejmowane inicjatywy społeczne i kościelne: wszelkie spotkania, konferencje, szkolenia prewencyjne, a nade wszystko praca z ofiarami nadużyć wykorzystania seksualnego i z ich rodzinami, winny brać swój początek w modlitwie. Tylko Duch Święty może nam podpowiedzieć, co mówić, jak komentować wydarzenia, jak się zachować wobec niesłusznych oskarżeń czy też prowokacyjnych zachowań. Bez modlitwy i postu nie zniesiemy presji społecznej, niepokoju wiernych, pytań ludzi młodych, którzy konfrontują nas zadając trudne pytania, by sprawdzić naszą wiarygodność i szczerość.

12. Gdy „Kościół hierarchiczny, Matka nasza” (św. Ignacy Loyola) głęboko dzisiaj cierpi z powodu nadużyć seksualnych, władzy i sumienia niektórych kapłanów i osób konsekrowanych i ich przełożonych, winniśmy – jako jego dzieci - otoczyć go i wspomagać naszą szczerą modlitwą, gorącą miłością, postem i jałmużną udzielaną ubogim, oraz prawdziwym synowskim przywiązaniem. W XVI wieku, gdy Kościół był rozrywany przez herezje, apostazje, gorszące życie duchownych oraz wewnętrzne spory, św. Ignacy Loyola pisał w „Ćwiczeniach duchownych”: „Odłożywszy na bok wszelki sąd własny powinniśmy trzymać umysł nasz gotowy i skory do posłuszeństwa we wszystkim prawdziwej Oblubienicy Chrystusa, Pana naszego, a jest nią nasza święta Matka – Kościół hierarchiczny”. Wobec bezpośredniego ataku na Papieża, który przewodzi całemu Kościołowi, wspierajmy go naszą synowską i braterską miłością i modlitwą. Święty Ignacy w książeczce „Ćwiczeń” w kontekście rachunku sumienia i żalu za grzechy, podpowiada nam trzy pytania: „Co uczyniłem dla Chrystusa? Co czynię dla Chrystusa? Co chciałbym uczynić dla Chrystusa?” Radykalne, pełne wyrzeczenia, miłości i poświęcenia, szukanie Chrystusa: poznawanie Go, miłowanie całym serce i całą duszą, codzienny wysiłek naśladowania Go – oto jedyna skuteczna droga odnowy Kościoła, prawdziwej Oblubienicy Chrystusa, Pana naszego. Tylko na tej drodze możemy zrozumieć głębię krzywdy wyrządzonej dzieciom i ich rodzinom przez niegodziwych ludzi Kościoła. Gdy w duchu wiary, w każdym dziecku skrzywdzonym przez księdza, dostrzeżemy poniżone, znieważone i upokorzone Oblicze Chrystusa, zrezygnujemy z pomniejszania i tuszowania problemu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Bp Solarczyk: lekcja religii jest częścią misji Kościoła

2018-09-26 17:12

mip (KAI) / Warszawa

Lekcja religii jest jednym z elementów nauczycielskiej misji Kościoła - przypomniał w rozmowie z KAI bp Marek Solarczyk. Przewodniczący Rady KEP ds. Młodzieży jest jednym z czterech przedstawicieli polskiego Episkopatu na zbliżający się synod biskupów o młodzieży. Tematy wystąpień polskich uczestników synodu zaprezentowane zostały obradującej w Płocku Konferencji Episkopatu Polski.

Marcin Żegliński

W skład polskiej delegacji wchodzi czterech biskupów: przewodniczący Episkopatu abp Stanisław Gądecki, przewodniczący Rady KEP ds. Młodzieży bp Marek Solarczyk, przewodniczący Zespołu KEP ds. Nowej Ewangelizacji abp Grzegorz Ryś i Delegat Episkopatu ds. duszpasterstwa sportowców bp Marian Florczyk.

Abp Stanisław Gądecki będzie mówił o ideologii ponowoczesnej i sekularyzmie, które otaczają współczesną młodzież. Bp Marek Solarczyk omówi spostrzeżenia odnoszące się do nauczania religii w szkole. Abp Grzegorz Ryś w swoim wystąpieniu będzie mówił o formach i wyzwaniach ewangelizacyjnych w duszpasterstwie młodzieży, natomiast bp Marian Florczyk opowie o młodzieży w perspektywie duszpasterstwa sportu.

Jak wskazuje w rozmowie z KAI bp Marek Solarczyk, lekcja religii w szkole jest ważna i bardzo potrzebna. – Bogactwo, które płynie z dzieł, które szkoła inicjuje, a mają swoją kontynuację w późniejszym życiu młodych ludzi, potwierdza, że warto temu poświęci siły i czas – wskazuje hierarcha.

Biskup, który nieprzerwanie od 26 lat uczy religii, podkreśla, że nauczanie religii w szkole, choć jest częścią szeroko rozumianej katechezy, to jednak jest jednym z elementów misji nauczycielskiej Kościoła.

Zgodnie z przyjętą formułą obrad Synodu Biskupów, każdy z uczestników ma możliwość wygłoszenia czterominutowego przemówienia, nawiązującego do opublikowanego przed synodem dokumentum laboris.

XV Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów nt. "Młodzież, wiara i rozeznawanie powołania" odbędzie się w Rzymie w dn. 3-28 października br. Wezmą w nim udział biskupi z całego świata, a także delegaci młodzieży, zaproszeni do współpracy przez Sekretariat Synodu Biskupów.

Temat październikowego synodu biskupów o młodzieży był jednym z głównych zagadnień obradującej w Płocku na 380. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski. Zebranie KEP odbywa się w Płocku w związku z obchodzonym w tym roku jubileuszem 450. rocznicy śmierci św. Stanisława Kostki, który urodził się w Rostkowie na terenie diecezji płockiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem