Reklama

Skromność w życiu dziewczynki

2018-07-10 12:29

Marek Paweł Tomaszewski
Niedziela Ogólnopolska 28/2018, str. 20-21

Archiwum

Umiłowanie skromności i czystości u tej dziewczynki widać od jej najwcześniejszych lat. Nic w tym dziwnego, mama bowiem niejako zagwarantowała swojej maleńkiej córeczce wzrost w tych cnotach już wiele miesięcy przed jej narodzinami.

Przed narodzinami

Przyjęło się, że wszelkie opowieści o życiu małej Maríi del Carmen (nazywanej w rodzinie zdrobniałym imieniem Mari Carmen) rozpoczynają się od daty 16 lipca 1929 r., kiedy to serce dziecka poczętego zaczynało dopiero bić, osiem miesięcy przed przyjściem na świat. Carmen, jej mama, od samego początku czuła, że dziecko żyjące pod jej sercem jest dziewczynką. W uroczystość Matki Bożej z Góry Karmel, swej Patronki, poszła do Kaplicy w Palavea i tam, przed ołtarzem Najświętszej Panienki, prosiła Maryję o opiekę nad córką zarówno przed jej narodzinami, jak i podczas całego przyszłego życia. Błagała, by Królowa Nieba i Ziemi udzieliła dziewczynce nie dóbr tego świata, lecz skarbów niebiańskich, nie urody, talentów czy ziemskiego powodzenia, lecz szczególnie łaski czystości, by nigdy grzechem nie zabrudziła swej chrzcielnej niewinności. Po wielu latach mama tak o tym opowiadała:

„Mari Carmen urodziła się 14 marca 1930 r. Przed narodzeniem zawierzyłam ją Najświętszej Panience z Góry Karmel podczas nowenny, którą odprawiałam w lipcu, prosząc Matkę Bożą o łaskę czystości i składając obietnicę, że aż do czasu, gdy dziewczynka osiągnie trzeci rok życia, będę ją ubierać w kolory Niepokalanej. Tak było. Przez pierwsze trzy lata ubierałam Mari Carmen w ubrania koloru niebieskiego i białego”.

Skromność od najmłodszych lat

Mama zrelacjonowała później także coś, co wydarzyło się, gdy córka miała zaledwie dwa lata:

Reklama

„Pewnego dnia usłyszałam, jak płacze i protestuje dziecięcą hiszpańszczyzną. Weszłam zobaczyć, co się dzieje. Niemka, która opiekowała się dziećmi, trzymała w ramionach dziewczynkę i bezskutecznie starała się ją rozebrać, podczas gdy ona swymi rączkami trzymała kurczowo ubranie.

– Ale co to jest, Mari Carmen?

– Proszę pani – zaczęła Niemka – to dziecko jest niedobre, źle się zachowuje, nie pozwala się rozebrać.

Wtedy Mari Carmen, patrząc żałośnie na mnie oczyma pełnymi łez, powiedziała:

– Mamo, niech on wyjdzie! – i wskazała na swego o rok starszego brata, który bawił się, nie zwracając na nią uwagi. – Niech Julio sobie idzie, przy nim nie!

Przyznałam jej rację, chłopiec wyszedł i wszystko dobrze się skończyło”.

Tenże starszy brat, Julio, wspominał:

„Pamiętam, że była bardzo ostrożna i nigdy nie pozwalała wchodzić do łazienki, gdy się kąpała lub ubierała”.

Jeden z jej wujków podkreślał:

„Służebnica Boża kochała, w sposób niezwykły jak na swój wiek, świętą cnotę czystości. Pamiętam na przykład, że kiedy wszedłem do łazienki, gdy ją kąpano, a była wtedy jeszcze bardzo mała, zaczynała krzyczeć i starała się przykryć ręcznikiem lub czymkolwiek innym. Także gdy była w swoim pokoju w łóżku od razu się nakrywała”.

Skromność ubioru

Gdy jedna z jej krewnych brała ślub, chciano, aby Mari Carmen szła w orszaku ślubnym w pięknej sukience bez rękawów. Dziewczynka miała wówczas trzy lata. Kiedy przymierzano jej ten biały, długi do stóp strój, wszyscy uznali go za przepiękny. Ona sama jednak bardzo posmutniała. Mama zapytała:

– Co się stało, Mari Carmen? Nie podoba ci się?

Dziewczynka stwierdziła:

– Mamusiu, chcę iść do kościoła z rękawami.

Kupiono jej zatem długie rękawiczki zakrywające całe ramiona i w ten sposób usatysfakcjonowana Mari Carmen poszła na ślub.

Innym razem, podczas jednej z podróży, mama kupiła córce strój plażowy, który wydawał się odpowiedni dla pięciolatki. Ubrała Mari Carmen i postawiła ją przed lustrem:

– Widzisz, Mari Carmen? Jesteś przepiękna!

Dziewczynka, patrząc na siebie, powiedziała tylko:

– Może, ale ja w tym nie pójdę na plażę.

– Dlaczego nie? W tym jest ci dobrze!

– Mamusiu, spodnie są tylko dla chłopców i dziewczynki nie powinny ich wkładać.

Mama zyskała tylko to, że Mari Carmen pozwoliła sobie zrobić zdjęcie, jednak pod pewnym warunkiem:

– Pozwalam się sfotografować, ponieważ mi obiecałaś, że mnie w to więcej nie ubierzesz.

Na ten strój składały się długie do stóp, luźne spodnie. Teraz trzeba było dodać spódniczkę zakrywającą kolana i kamizelkę z długimi rękawami. Bez żadnego znaczenia było to, że w ten sposób ubrana dziewczynka nie miała możliwości bawić się na plaży, w wodzie. Zresztą, szła na plażę i tak wbrew własnej woli. Ogromne cierpienie sprawiał jej widok młodszych i starszych półnagich ludzi. Z tego powodu babcia zdecydowała, że już więcej nie zabierze jej nad wodę. Gdy rodzeństwo szło na plażę, Mari Carmen zostawała w domu i oglądała obrazki z wizerunkami świętych.

Babcia, obserwując przez cały czas takie zachowanie dziecka, powiedziała w końcu mamie dziewczynki:

– Zobacz, Carmen, ta jej odruchowa skromność jest sprawą Bożą i wielka byłaby nasza odpowiedzialność, gdybyśmy się jej przeciwstawiali.

Mari Carmen w ten sposób żyła już przed przystąpieniem do I Komunii św. Później jeszcze bardziej rozwinęło się w niej pragnienie ochrony skromności.

W szkole i internacie

Wiele z jej koleżanek szkolnych podczas procesu beatyfikacyjnego Maríi del Carmen złożyło świadectwo o wyjątkowym poczuciu skromności dziewczynki. Mówiły one m.in.:

„Była niezwykle skromna w szkole, kiedy kładła się spać i ubierała, gdy wstała z łóżka”.

„Kiedy szłyśmy do sypialni, była bardzo staranna, rozbierając się i wkładając strój nocny. Myślę, że nie było to zwyczajne, chcę powiedzieć, że nie spotyka się takiego zachowania u dziewczynek w tym wieku. Była tak ostrożna, jeśli chodzi o cnotę czystości, że kiedy w szkole mówiło się coś o tych sprawach, ona oddalała się, by w takich rozmowach nie uczestniczyć i by nawet ich nie słuchać, wymyślając jakikolwiek pretekst. Jestem pewna, że jej sposób postępowania odnośnie do tej cnoty był nadzwyczajny”.

Podczas choroby

Mari Carmen była rozwinięta ponad swój wiek. Odznaczała się wyjątkowym pięknem także fizycznym. Mama zastanawiała się czasami: „Jeżeli ta tak piękna dziewczyna nie odda się całkowicie Panu Bogu, nie wiadomo, co z nią będzie…”.

Mama nie wiedziała wówczas, że jej córka przygotowywała się, lub raczej Pan Bóg ją przygotowywał, do całkowitego oddania się Jemu samemu. Dziewczynka złożyła swoje życie w ofierze Bogu, Jemu całkowicie się oddała i wkrótce po tym zachorowała. Opiekujący się nią pielęgniarki i lekarze później również zaświadczyli o niezwykłej skromności:

„Była przepełniona skromnością. Kiedy trzeba było ją rozebrać, żeby zrobić zastrzyk, chciała, by zrobiła to pielęgniarka, nie lekarz, i wolała się nie rozbierać”.

„Czynami udowadniała, że żarliwie kochała anielską cnotę czystości. Kiedy musieliśmy jej zmienić pościel lub ubranie, ona co prawda nic nie mówiła, ale było widać, że bardzo to przeżywała i starała się za wszelką cenę nakryć czymkolwiek. Wolała dostawać zastrzyki w mniej wstydliwe części ciała, narażając się tym samym na o wiele większy ból”.

Przykład dla dzieci

Mari Carmen zmarła 17 lipca 1939 r. w wieku 9 lat po ciężkiej, bolesnej chorobie. Bardzo szybko, wraz z opinią o świętości, pojawiło się przekonanie o heroizmie skromności i czystości dziewczynki. Pewien kapłan dominikanin napisał w liście do rodziny Mari Carmen:

„Byłoby dobrze spisać wszystkie cechy cnót, które zaobserwowaliście u Mari Carmen, szczególnie dotyczące cnoty skromności i czystości, gdyż wydaje się, że w tym najbardziej się wyróżniała spośród innych dzieci”.

Zostało to wszystko szczegółowo spisane podczas procesu beatyfikacyjnego dziewczynki. W 1996 r. Stolica Apostolska opublikowała „Dekret o heroiczności cnót Mari Carmen”, zatwierdzony przez papieża Jana Pawła II. Do beatyfikacji potrzebny jest teraz już tylko ewidentny cud wyproszony za wstawiennictwem służebnicy Bożej.

Wyniesienie tej 9-letniej dziewczynki do chwały ołtarzy, jak powiedział prymas Hiszpanii w 1993 r., może pociągnąć za sobą wiele dobrych owoców, takich jak np. uznanie chwały, jaką przynoszą Panu Bogu dzieci, czy przedstawienie współczesnym dzieciom łatwego do naśladowania przykładu świętości, co byłoby także wsparciem dla rodziców starających się wychować swe dzieci po chrześcijańsku i bardziej jeszcze dla tych, którzy mało są o to zatroskani...

***

W Bibliotece „Niedzieli” ukazała się książka o Mari Carmen. Więcej – na str. 67.

Całodzienna spowiedź w Warszawie

PIOTR CHMIELIŃSKI
Edycja warszawska (st.) 30/2002

Wojciech Łączyński

Tylko w kilku kościołach warszawskich można skorzystać z całodziennej posługi w konfesjonale. Są to głównie świątynie prowadzone przez zgromadzenia zakonne: jezuitów, kapucynów, pallotynów oraz misjonarzy.

Kościół usilnie zachęca proboszczów do wprowadzenia codziennej praktyki słuchania spowiedzi poza godzinami sprawowania Eucharystii. " Tak jak we wszystkich parafiach istnieje ustalony porządek Mszy św., tak też powinny być podawane do publicznej wiadomości godziny dyżurów w konfesjonale. Z tych samych racji, zwłaszcza w większych ośrodkach miejskich, należy pomnażać liczbę miejsc, w których sakrament pokuty jest sprawowany cały dzień" - czytamy w dokumentach II Polskiego Synodu Plenarnego.

Jednak miejsc, gdzie trwa całodzienna spowiedź, jest w Warszawie bardzo mało. "Spowiedź podczas Mszy św." - taką informację można przeczytać na tablicach ogłoszeń większości świątyń w Warszawie. Najlepiej sytuacja wygląda na Starym i Nowym Mieście. Tutaj większość kościołów jest w ciągu dnia otwarta, w niektórych trwa całodzienna spowiedź, a także adoracja Najświętszego Sakramentu. Często odprawiane są także Msze św.

Chyba najbardziej znanym w Warszawie miejscem, gdzie przez cały dzień można skorzystać z sakramentu pokuty, jest sanktuarium Matki Bożej Łaskawej przy ul. Świętojańskiej. Spowiedź trwa tam w dni powszednie w godzinach: 6.30-12.45, 15.00-18.45 i 20.00-20.15. W niedziele kapłani spowiadają od 7.00 do 13.50 oraz od 20.00 do 20.50. Przez cały ten czas trwa adoracja Najświętszego Sakramentu w kaplicy adoracyjnej. Spowiedź odbywa się właśnie w tej kaplicy. Ustawiono tam ogromny konfesjonał, z zewnątrz przypominający nieco szafę. Penitent otwiera drzwiczki i wchodzi do niewielkiego pomieszczenia z klęcznikiem i kratką. Umieszczona na zewnątrz lampka informuje, czy konfesjonał jest zajęty, czy nie. A zajęty jest praktycznie cały czas. - Codziennie mamy bardzo dużo penitentów - twierdzą jezuici ze Świętojańskiej.

Całodzienna spowiedź trwa również w kościele Przemienienia Pańskiego Braci Mniejszych Kapucynów przy ul. Miodowej. Posługa sakramentu pokuty to szczególny charyzmat kapucynów. Wśród wielu wybitnych spowiedników pochodzących z tego zakonu można wymienić chociażby bł. o. Honorata Koźmińskiego czy św. o. Pio. Na Miodowej spowiedź trwa w godz. 6.30-12.00 i 15.30-19.00. Tutaj także przychodzi bardzo dużo ludzi. Niektórzy wstępują przypadkowo i widząc kapłana w konfesjonale decydują się na spowiedź. Większość jednak doskonale wie, że w kapucyńskiej świątyni jest możliwość wyspowiadania się przez cały dzień. Zdarzają się nawrócenia po wielu latach trwania w grzechu. - Spowiedź wtedy odbywa się często z wielkim żalem, bólem, płaczem. Zdarzyło mi się nieraz, że chłop jak dąb, którego nie można podejrzewać, że jest mięczakiem, ryczy jak bóbr u kratek konfesjonału podczas właśnie takiej spowiedzi. Nie ma w tym nic udawanego, jest to autentyczna spowiedź nawrócenia - opowiada o. Dariusz Sosnowski.

Od godz. od 6.00 do 12.00 oraz od 16.30 do 19.30 można skorzystać z sakramentu pokuty w Bazylice Świętego Krzyża przy Krakowskim Przedmieściu. Tę świątynię, położoną w ścisłym centrum miasta, odwiedza szczególnie wiele osób, wśród których dużą część stanowią studenci pobliskiego Uniwersytetu Warszawskiego.

Studenci chętnie też korzystają z posługi duszpasterzy akademickich w kościele św. Anny przy pl. Zamkowym. Tutaj ze spowiedzi można skorzystać codziennie w godz. 15.00-18.00. W pozostałym czasie o sakrament pokuty można zawsze poprosić dyżurującego w rektoracie świątyni kapłana. Jak podkreśla rektor kościoła ks. Bogdan Bartołd, bardzo wielu penitentów to, oprócz studentów, narzeczeni przygotowujący się do sakramentu małżeństwa. - W naszej świątyni odbywa się bardzo wiele ślubów, po prostu młodym parom podoba się to miejsce. Może także decyduje to, że św. Anna jest patronką małżeństw - wyjaśnia ksiądz rektor. Dodaje, że w posłudze duszpasterskiej w kościele św. Anny pomaga wielu zaprzyjaźnionych kapłanów, w tym np. z Opus Dei.

W kościele św. Marcina na Piwnej co prawda nie ma całodziennej spowiedzi, ale na dwóch konfesjonałach wiszą kartki z dokładnymi godzinami dyżurów spowiedników. Są tam nawet ich nazwiska. Jest to więc doskonała okazja, żeby praktykować regularną spowiedź u tego samego kapłana. Jak podkreślają duszpasterze, jest to bardzo ważne dla rozwoju życia duchowego. U św. Marcina z sakramentu pokuty można skorzystać np. w soboty od godz. 19.30 do 20.30.

W kościołach na Starym i Nowym Mieście Msze św. odprawiane są bardzo często, nie tylko rano i wieczorem. To także dobra okazja do spowiedzi. I tak np. u franciszkanów konwentualnych na Zakroczymskiej spowiednicy posługują w konfesjonale podczas Mszy św. o godz. 10.00, a u dominikanów na Freta - o 12.00.

Na terenie diecezji warszawsko-praskiej całodzienna spowiedź odbywa się w kościele św. Wincentego Pallottiego przy ul. Skaryszewskiej. Posługują tu pallotyni. Z sakramentu pokuty można skorzystać codziennie w godz. 8.00-12.30 i 15.00-17.30. Spowiedź odbywa się w specjalnym pomieszczeniu połączonym z kaplicą adoracyjną, gdzie przez cały dzień wystawiony jest Najświętszy Sakrament. - Przyjeżdżają do nas ludzie z całej Warszawy. Wielu ma stałych spowiedników. Sporo jest także podróżnych, gdyż w pobliżu znajduje się Dworzec Warszawa Wschodnia - mówi ks. Edmund Robek, proboszcz parafii.

Szkoda, że miejsc w Warszawie, gdzie trwa całodzienna spowiedź, jest tak mało. W dodatku większość z nich znajduje się na terenie Starego Miasta i okolic, gdzie dominują kościoły zakonne. Praktycznie nie zdarza się, żeby całodzienna spowiedź odbywała się w świątyni prowadzonej przez księży diecezjalnych. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta. W klasztorach jest więcej kapłanów. - Na plebaniach diecezjalnych zwykle jest ich mało i w dodatku mają różne czasochłonne zajęcia, jak np. katechezę - wyjaśnia ks. Bartołd.

Wydaje się jednak, że w wielu parafiach diecezjalnych, zwłaszcza tam, gdzie świątynie szczycą się tytułami sanktuariów, wprowadzenie spowiedzi w ciągu dnia, choćby przez 2-3 godziny, byłoby możliwe bez uszczerbku dla innych obowiązków księży. Potrzeba może jedynie trochę dobrej woli. Doświadczenie pokazuje bowiem, że kiedy się naprawdę chce usłużyć drugiemu człowiekowi, czas zawsze się znajdzie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najubożsi otrzymali „święconkę” od Caritas

2019-04-20 20:10

Agnieszka Bugała

Dziś 300 najuboższych podopiecznych łaźni i jadłodajni wrocławskiej Caritas otrzymało „święconkę” na świąteczne śniadanie. Dary pobłogosławił abp Józef Kupny. Metropolita złożył też życzenia obdarowanym:

Agnieszka Bugała

– Święta są dla mnie okazją żeby złożyć wam jak najserdeczniejsze życzenia. Święta Wielkanocne może nie mają takiej oprawy jak Święta Bożego Narodzenia, ale są to najważniejsze święta chrześcijańskie. W tym czasie adorujemy krzyż Chrystusa, żeby potem cieszyć się Jego zmartwychwstaniem. Dlatego też w ten dzisiejszy i jutrzejszy dzień chcę wam życzyć doświadczenia Bożej obecności w waszym życiu. Dzisiaj jest taki dzień, który Pan Jezus spędza w Szeolu. W tym miejscu, w którym ludzie oczekiwali na zbawienie. W wyznaniu wiary mówimy „zstąpił do piekieł”. To nie chodzi o to, że Pan Jezus wstąpił do piekła, ale do tego miejsca, w którym ludzie oczekiwali zbawienia, oczekiwali odkupienia. Chrystus w tym dniu nie leży tylko w grobie, powiedzielibyśmy nie odpoczywa po męce po śmierci, ale z wielką troską zstępuje tam, aby zwiastować tym, którzy oczekiwali na zbawienie tą radosną wiadomość o zbawieniu.

Ja także dzielę się z wami tą wielką radością zmartwychwstania Chrystusa. Zwycięstwa nad cierpieniem, nad śmiercią. Tą wielką radością, że przez mękę, śmierć i zmartwychwstanie wchodzimy w nową, głęboką i trwałą więź z Bogiem. Niech zatem Bóg będzie waszą radością i święta Zmartwychwstania będą dla was świętami radosnym i spokojnymi. Tego z całego serca wszystkim wam życzę. Życzę wam także tego, byście doświadczyli radości podczas spożywania tych pokarmów wielkanocnych. Dlatego chcemy was tymi pokarmami dzisiaj obdarować. I z całego serca życzę Świat błogosławionych, pełnych pokoju Chrystusa Zmartwychwstałego.

Ks. Dariusz Amrogowicz dyrektor wrocławskiej Caritas podkreśla, że od początku pierwszych wieków Kościół zdawał sobie sprawę, że najcenniejszą wartością jest Eucharystia i ubodzy, którzy są skarbem tego Kościoła, a opiekę nad ubogimi powierza Chrystus swoim apostołom. Staramy się realizować to dzieło, które On zaczął i przekazał swoim uczniom. Organizujemy wielkanocne paczki świąteczne nie tylko dlatego żeby ci ludzie otrzymali kawałeczek święconki, czegoś lepszego na stół świąteczny, ale przede wszystkim z poczucia miłości do Chrystusa. Pragniemy tym darem dzielić się z potrzebującymi. Chcemy żeby mieli tą świadomość że radość wypływa ze zmartwychwstania naszego Pana.

1500 kg produktów spożywczych zapakowali wolontariusze w ramach wolontariatu pracowniczego.

– W paczkach nasi ubodzy znajdą wielkanocną babkę, świąteczne wędliny, serki, żurek, cukier i bochenek świeżego chleba – wylicza Michał Brzezicki koordynator jadłodajni i łaźni Caritas Archidiecezji Wrocławskiej. Dary zakupione zostały dzięki życzliwości ofiarodawców. Część pozyskana została z Banku Żywności.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem