Reklama

Hierarchowie Kościoła katolickiego i innych wyznań i religii, zmarli w minionym roku na świecie

2017-10-29 16:19

kg (KAI) / Warszawa / KAI

Photographee.eu/Fotolia.com

Po 22 października 2016 do 24 października br. na świecie zmarło 148 hierarchów katolickich: kardynałów, arcybiskupów, biskupów i innych – z 56 krajów. Największe straty poniosły, jak co roku, te Kościoły lokalne, które mają najliczniejsze episkopaty: Włochy i Stany Zjednoczone – po 17, a następnie Brazylia – 15 zmarłych i Francja – 11.

Polska, która ma ponad 150 biskupów, pożegnała w tym okresie 3 biskupów, choć należy pamiętać, że Polakiem był również bp Stanisław Padewski – biskup senior charkowsko-zaporoski na Ukrainie, który po zakończeniu swej posługi za naszą granicą wschodnią powrócił do Polski i tu zmarł.

Ponadto do powyższych liczby należy dodać co najmniej 7 biskupów z Chińskiej Republiki Ludowej, zarówno uznawanych, jak i nieuznawanych przez Stolicę Apostolską.

Poniżej krótki wykaz zmarłych hierarchów:

Reklama

A) Kardynałowie

Rok 2016 1. 14 XII: Paulo Evaristo Arns OFM (ur. 14 IX 1921) – Brazylijczyk, arcybiskup senior São Paulo (1970-98); ostatni żyjący kardynał mianowany przez Pawła VI (5 III 1973)

Rok 2017

2. 13 I: Gilberto Agustoni (26 VII 1922) – Szwajcar, kardynał od 26 XI 1994, prefekt Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej (1992-98), prefekt-senior

3. 21 II: Desmond Connell (24 III 1926) – Irlandczyk, kard. od 21 II 2001, arcybiskup metropolita Dublina (1988-2004), arcybiskup-senior

4. 13 III: Miloslav Vlk (17 V 1932) – Czech, kard. od 26 XI 1994, biskup Czeskich Budziejowic (1990-91), arcybiskup metropolita Pragi (1992-2010), arcybiskup-senior

5. 23 III: William H. Keeler (4 III 1931) – Amerykanin, kard. od 26 XI 1994, biskup Harrisburga (1983-89, od 1979 – bp pomocniczy), arcybiskup metropolita Baltimore (1989-2007), arcybiskup-senior

6. 22 IV: Attilio Nicora (16 III 1937) – Włoch, kard. od 21 X 2003, bp pomocniczy w Mediolanie (1977-87), biskup Werony (1992-94), przewodniczący Administratury Dziedzictwa Stolicy Apostolskiej (2002-11), przewodniczący-senior

7. 31 V: Lubomyr Huzar (26 II 1933) – Ukrainiec, grekokatolik, kard. od 21 II 2001, biskup pomocniczy greckokatolickiej archidiecezji lwowskiej (1996-2001), arcybiskup większy lwowsko-halicki (2001-04), arcybiskup większy kijowsko-halicki (2004-11), arcybiskup większy senior

8. 19 VI: Ivan Cornelius Dias (14 IV 1936) – Hindus, kard. od 21 II 2001, nuncjusz apostolski w różnych krajach (1982-96), w tym pierwszy w historii nuncjusz w Albanii (1991-96), arcybiskup metropolita Bombaju (1996-2006), prefekt Kongregacji Ewangelizacji Narodów (2006-11), prefekt-senior

9. 5 VII: Joachim Meisner (25 XII 1933) – Niemiec urodzony we Wrocławiu, kard. od 2 II 1983, biskup pomocniczy Erfurtu-Meiningen (1975-80), biskup berliński (1980-88), arcybiskup metropolita Kolonii (1988-2014), arcybiskup-senior

10. 5 VIII: Dionigi Tettamanzi (14 III 1934) – Włoch, kard. od 21 II 1988, arcybiskup Ankony-Osimo (1989-91), arcybiskup metropolita Genui (1995-2002), arcybiskup metropolita Mediolanu (2002-11), arcybiskup-senior

11. 1 IX: Cormac Murphy-O’Connor (24 VIII 1932) – Anglik, kard. od 21 II 2001, biskup Arundel i Brighton (1977-2000), arcybiskup Westminsteru (2000-09), arcybiskup-senior

12. 6 IX: Carlo Caffarra (1 VI 1938) – Włoch, kard. od 24 III 2006, arcybiskup metropolita Ferrary-Comacchio (1995-2003), arcybiskup metropolita Bolonii (2003-15), arcybiskup-senior

13. 9 IX: Velasio De Paolis (19 IX 1935) – Włoch, kard. od 20 XI 2010, arcybiskup, przełożony Prefektury Spraw Gospodarczych Stolicy Apostolskiej (2008-11), prefekt-senior

14. 18 X: Ricardo J. Vidal (6 II 1931) – Filipińczyk, kard. od 25 V 1985, biskup koadiutor Mabolos (1971-73), arcybiskup Lipy (1973-81), arcybiskup metropolita Cebu (1982-2010), arcybiskup-senior

B) Biskupi

Najmłodsi

1. (Koniec maja): Jean-Marie Balla (10 V 1959) – Kameruńczyk, biskup diecezji Bafia (od 3 V 2003), zginął w niewyjaśnionych do dzisiaj okolicznościach, a jego zwłoki wyłowiono 2 VI z rzeki; miał 58 lat

2. 18 X: Castor Paul Msemwa (13 II 1955) – Tanzańczyk, biskup Tundaru-Masasi (od 2004 jako koadiutor, od 25 VIII 2005 jako biskup diecezjalny; 62,6 l.)

3. 15 X: Xavier Johnsai Munyongai (1 I 1950) – Zimbabweńczyk, biskup Gweru (od 15 VI 1999; 67,7 l.)

Najstarsi

1. 12 II: Albert-Georges-Yves Malbois (17 XI 1915) – Francuz, biskup pomocniczy Wersalu 1966-77), biskup-senior; w chwili śmierci liczył 101,2 lat i był najstarszym biskupem katolickim na świecie

2. 3 VIII: Giovanni Benedetti (12 III 1917) – Włoch, biskup pomocniczy Perugii (1974-76), biskup Foligno (1976-92), biskup-senior (100,3 l.)

3 19 V: Hubertus Cornelis Antonius Ernst (8 IV 1917) – Holender, biskup Bredy (1967-92), biskup-senior (100,1 l.)

C) Inni

2016

1. 26 XI: Peter-Hans Kolvenbach SI (30 X 1928) – Holender, prepozyt generalny (generał) Towarzystwa Jezusowego (1983-2008), w 1987 głosił rekolekcje dla papieża i Kurii Rzymskiej

2. 12 XII: Javier Echevarría Rodríguez (14 VI 1932) – Hiszpan, biskup, prałat Opus Dei (1994-2016), wielki kanclerz 3 uniwersytetów, prowadzonych przez Dzieło w różnych krajach

2017

1. 20 I: Renato Buzzonetti (23 VIII 1924) – Włoch, drugi lekarz Pawła VI i Jana Pawła I, osobisty lekarz Jana Pawła II i Benedykta XVI (do 2009)

2. 5 VII: Joaquín Navarro-Valls (16 XI 1936) – Hiszpan, lekarz, dziennikarz, dyrektor Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej (1984-2006), członek Opus Dei, odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Zasługi RP (w 2006)

3. 10 IX: René Laurentin (19 X 1917) – Francuz, ksiądz, mariolog, członek Papieskiej Akademii Teologicznej, ekspert Soboru Watykańskiego II, wybitny znawca objawień maryjnych

4. 22 IX: Brunero Gherardini (10 II 1925) – Włoch, ksiądz, dyrektor pisma teologicznego „Divinitas”, postulator sprawy kanonizacyjnej bł. Piusa IX (2001-11), od 1968 przez 37 lat profesor Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego.

D) Inne wyznania i religie

1. 1 IV: Eliasz (1924) – Libańczyk, prawosławny metropolita Hamy w Syrii, w chwili śmierci był najstarszym biskupem prawosławnym Patriarchatu Antiocheńskiego.

2. 21 VI: Tomasz Gnat (1936) – Amerykanin polskiego pochodzenia, biskup Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego w Stanach Zjednoczonych, ordynariusz diecezji wschodniej (1978-2011)

3. 26 VII: Joachim Vobbe (5 I 1947) – Niemiec, biskup starokatolicki, zwierzchnik Kościoła Starokatolickiego Niemiec (1995-2009)

4. 3 IX: Rüdiger Minor (22 II 1939) – Niemiec, biskup Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego (ZKM) Niemiec (1986-92), wcześniej stał na czele Konferencji Centralnej ZKM w NRD, potem Konferencji Centralnej Niemiec Wschodnich, przewodniczący Regionu Eurazji Konferencji Północnej Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego (1993-2005)

Tagi:
zmarli

Pamiętamy o zmarłych

2018-11-14 11:43

Anna Gliwa
Edycja lubelska 46/2018, str. I

Patryk Kułaga
W kryptach katedry spoczywają zmarli biskupi lubelscy

Listopad jest miesiącem szczególnej modlitwy za zmarłych. Imiona bliskich, przeplatane modlitwą różańcową, płyną z naszych świątyń ku niebu. W serdecznej pamięci przechowywane są najpiękniejsze wspomnienia o tych, którzy przed nami zostali wezwani do domu Ojca.

Tradycją naszej archidiecezji jest Msza św. za zmarłych biskupów i kapłanów. 6 listopada w archikatedrze lubelskiej Bożemu Miłosierdziu polecano pasterzy Kościoła w Lublinie oraz prezbiterów, w tym zmarłych w ostatnim roku. W ich gronie znaleźli się: śp. ks. Leonard Zaręba, śp. ks. Edward Kaszak, śp. ks. Marek Wisiński, śp. ks. Wojciech Gorajski, śp. ks. Krzysztof Piotr Kwiatkowski, śp. ks. Zbigniew Borowski, śp. ks. Henryk Józefko, śp. ks. Janusz Krzak, śp. ks. Andrzej Jurczyszyn, śp. ks. Jerzy Jabłoński i śp. ks. Stanisław Obara. 6 listopada w szpitalu w Lublinie zmarł ks. Władysław Osuch (1935–2018), którego ciało spoczęło w rodzinnym Piotrawinie.

Eucharystii połączonej z Nieszporami za zmarłych przewodniczył abp Stanisław Budzik. – Kiedyś to oni na ziemi sprawowali Najświętszą Ofiarę, teraz składamy ją za nich i prosimy Chrystusa, który za nas umarł i dla nas zmartwychwstał, aby przyjął ich w ojcowskim domu – mówił Metropolita Lubelski. W homilii ks. prof. Bogusław Migut, liturgista i wikariusz biskupi ds. stałej formacji kapłanów, zwrócił uwagę, że „nieunikniona konieczność śmierci i perspektywa zmartwychwstania skłaniają do przeżywania swojego życia i umierania jako liturgii, na wzór Chrystusa Arcykapłana, który całym życiem wielbił Boga; nic nie zachował dla siebie, ale wszystko oddał Ojcu”. – Kiedy patrzę na listę zmarłych ostatnio kapłanów, widzę tych, których znałem czy w latach mojej formacji seminaryjnej, czy wręcz moich kolegów. Zaczynam wówczas rozumieć, co to jest eschatologia. Dzisiejsze czytania wpisują się w te refleksje – mówił kaznodzieja, nawiązując do hymnu chrystologicznego z Listu do Hebrajczyków. – Dobrze jest dla wiary żyć w napięciu eschatologicznym. Tak, żeby nie lekceważyć tego, że nie jest łatwo przyjąć zaproszenia na Chrystusową liturgię. Trzeba uważać, jaką drogą kroczymy i dokąd ona prowadzi – podkreślał.

Eucharystię poprzedziła wspólna modlitwa wypominkowa, a zakończyła żałobna procesja do krypt, gdzie znajdują się groby biskupów lubelskich.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Godzina Łaski 8 grudnia godz. 12.00-13.00

2014-12-02 14:50

Czesław Ryszka
Niedziela Ogólnopolska 49/2014, str. 16-17

Niewielu w Polsce słyszało o objawieniach Matki Bożej w Montichiari-Fontanelle, choć przyjęło się już w licznych parafiach nabożeństwo zwane Godziną Łaski. Przypada ono w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny - 8 grudnia od godziny 12 do 13. U jego początków są właśnie objawienia Matki Bożej Róży Duchownej we włoskim Montichiari

Monika Książek
Figura Matki Bożej Niepokalanej w Krościenku

O niewielkim miasteczku w północnej Italii, u podnóża Alp, 20 km od Brescii, zrobiło się głośno tuż po II wojnie światowej. Wówczas to, w roku 1946, najpierw w Montichiari, a potem - w następnych latach - w położonej nieco na uboczu dzielnicy Fontanelle Matka Boża wielokrotnie ukazała się Pierinie Gilli, pielęgniarce z miejscowego szpitala. Dzięki tym objawieniom miasteczko zupełnie zmieniło swój charakter, m.in. w górującym nad okolicą starym zamku, zwanym obecnie Zamkiem Maryi, ulokowano ośrodek dla ludzi chorych i starych, natomiast przy źródle w Fontanelle - według życzenia Maryi - powstał ogromny ośrodek leczniczy z basenami z leczącą wodą z poświęconego przez Najświętszą Pannę źródła.

Pierina Gilli

Powiernicą Matki Bożej - jak wspomniałem - była Pierina Gilli, urodzona 3 sierpnia 1911 r. w wiosce San Giorgio pod Montichiari. Pochodziła ona z biednej, wielodzietnej rodziny. Gdy jej ojciec, Pancrazio, zmarł wskutek ran odniesionych podczas I wojny światowej, mała Pierina trafiła do sierocińca prowadzonego przez siostry zakonne. Sytuacja materialna rodziny poprawiła się, kiedy jej matka, Rosa, wyszła powtórnie za mąż, i Pierina mogła wrócić do domu. Była jednak źle traktowana przez ojczyma. W trudnych chwilach - jak wspominała - śpiewała Litanię loretańską do Matki Bożej, by powstrzymać jego agresję.

W wieku 18 lat podjęła pracę jako pielęgniarka w szpitalu w Montichiari. Przekonana od dzieciństwa o opiece Matki Bożej, pragnęła wstąpić do zakonu, jednak z powodu słabego zdrowia i braku posagu nie została przyjęta. Nie załamując się, oddała Maryi swoje życie. Postanowiła równocześnie praktykować uczynki miłosierdzia i pokuty. Pod wpływem duchowych natchnień złożyła prywatny ślub czystości i odmówiła zamążpójścia. Celem wybranej przez nią drogi było uświęcenie własne, a także ofiarowanie praktyk pokutnych oraz cierpień za przeżywających trudności kapłanów oraz osoby konsekrowane.

Ponownie starała się o przyjęcie do zakonu w 32. roku życia. Choć została przyjęta do Zgromadzenia Służebnic Miłosierdzia, nie złożyła ślubów wieczystych, głównie z powodu nękających ją ciężkich chorób. W wieku 35 lat po raz pierwszy miała widzenie Matki Bożej.

Objawienia Róży Duchownej

Pierwsze objawienie Pierina przeżyła 24 listopada 1946 r. podczas pracy w szpitalu. Ujrzała płaczącą Madonnę z zanurzonymi w piersi trzema mieczami. Szatę Maryi zdobiły trzy róże: biała, czerwona i złota. Maryja nazwała siebie Różą Duchowną. Głównym przesłaniem była prośba o szerzenie kultu Matki Bożej Róży Duchownej w intencji uświęcenia dusz konsekrowanych. Kiedy Pierina opowiedziała o tym widzeniu swojemu spowiednikowi, nie znalazła zrozumienia, co więcej - nakazał jej milczenie.

Podczas kolejnych widzeń i mistycznych ekstaz Pierina widziała Matkę Bożą w różnych miejscach: w domowym oratorium, w szpitalnej sali, w domowej kaplicy, w kościołach... Świadkami tych objawień były setki osób. W licznych orędziach Matka Boża nawiązywała do wielkich objawień: w Lourdes - nazywając się Niepokalanym Poczęciem; w Fatimie - pragnąc, aby rozwijano w zgromadzeniach zakonnych nabożeństwo do Jej Niepokalanego Serca i czczono Ją pod wezwaniem Róży Duchownej (Mistycznej); na rue du Bac w Paryżu - nakazując wybicie medalika podobnego do tego z 1830 r., kiedy to miały miejsce objawienia św. Katarzynie Labouré. Już bodaj z tego wynika, że przesłania Maryi w Montichiari okazały się bardzo kościelne, a tym samym uniwersalne, stąd też figury Matki Bożej Róży Duchownej zaczęto wkrótce stawiać w wielu kościołach na całym świecie.

Fenomenem tych objawień jest wspomniana Godzina Łaski: 60 minut między godz. 12.00 a 13.00 w dniu 8 grudnia, czyli w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Maryi. Oto Jej słowa: „Życzę sobie, aby każdego roku w dniu 8 grudnia w południe obchodzono Godzinę Łaski dla całego świata. Dzięki modlitwie w tej godzinie ześlę wiele łask dla duszy i ciała. Będą masowe nawrócenia. Dusze zatwardziałe i zimne jak marmur poruszone będą łaską Bożą i znów staną się wierne i miłujące Boga. Pan, mój Boski Syn Jezus, okaże wielkie miłosierdzie, jeżeli dobrzy ludzie będą się modlić za bliźnich. Jest moim życzeniem, aby ta Godzina była rozpowszechniona. Wkrótce ludzie poznają wielkość tej Godziny Łaski. Jeśli ktoś nie może w tym czasie przyjść do kościoła, niech modli się w domu”.

Słowo Kościoła

Objawienia z Montichiari przez wiele lat nie były zatwierdzone przez Kościół, mimo że potwierdziły je cuda uzdrowień, zjawiska świetlne i słoneczne oglądane wielokrotnie w Montichiari, a nawet to, że papież Paweł VI miał na swoim biurku statuę pielgrzymującej Madonny Róży Duchownej.

Biskup Brescii Giacinto Tredici, który ostatecznie musiał wydać werdykt o prawdziwości objawień, nie będąc im przeciwny, sugerował Pierinie Gilli życie w ukryciu. Ta pokornie zastosowała się do zaleceń i przez wiele lat mieszkała w skromnym domku przy franciszkańskim klasztorze w Fontanelle, gdzie spotykała się z pielgrzymami w swojej niedużej kaplicy. Aż do śmierci prowadziła pustelnicze życie. Poświęciła się modlitwie i pokucie, jednak nigdy nie przywdziała habitu zakonnego. Zmarła w opinii świętości 12 stycznia 1991 r., nie doczekawszy się zatwierdzenia objawień. Jej grób i miejsca objawień odwiedza rocznie ponad 100 tys. pielgrzymów.

Kolejny biskup Brescii, Giulio Sanguinetti, widząc, jak statuy Maryi z trzema różami na piersiach lub też z trzema mieczami zdobywają świat, 15 sierpnia 2000 r. uznał kult Matki Bożej Róży Duchownej z objawień w Montichiari. Przesłał także list do dwóch stowarzyszeń, które spontanicznie zajmowały się miejscami kultu w Fontanelle. Poinformował je o mianowaniu „kapłana, który ma zająć się sprawą kultu, w osobie Pierino Bosellego, dyrektora diecezjalnego wydziału do spraw liturgii”. Wkrótce w Montichiari powstało nowe stowarzyszenie, utworzone z dwóch dotychczasowych, zatwierdzone przez biskupa i przez proboszcza Montichiari ks. Franco Bertoniego. Jego celem jest szerzenie pobożności do Matki Bożej w Fontanelle. To nowe stowarzyszenie nazywa się Róża Duchowna - Fontanelle.

Uznanie objawień Róży Duchownej wpłynęło na jeszcze liczniejsze fundowanie świątyń pod tym wezwaniem, powstały nowe ruchy religijne; także wiele osób, które odwiedzają i poznają Montichiari, odkrywa powołanie kapłańskie lub zakonne. Chociaż więc objawienia w Montichiari-Fontanelle nie wniosły szczególnie wiele nowego czy to do teologii, czy do pobożności maryjnej, to należałoby napisać, że Bóg zawsze wybiera sobie tylko znany i właściwy moment na swoje przesłanie do Kościoła i świata. Orędzie Matki Bożej z Montichiari jest wołaniem o zagrożoną świętość kapłanów i osób konsekrowanych, jest wezwaniem do modlitwy, do podejmowania dzieł zadośćuczynienia i pokuty szczególnie za tych kapłanów, którzy przeżywają kryzys wiary, a nierzadko odchodzą z drogi powołania lub nawet otwarcie zaczynają walczyć z Kościołem.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Prymas na szczycie klimatycznem COP24

2018-12-10 21:17

bgk / Katowice (KAI)

Abp Wojciech Polak wziął udział 10 grudnia w konferencji pt. “Safeguarding Our Climate, Advancing Our Society”. Wydarzenie towarzyszyło odbywającym się w Katowicach obradom 24. Sesji Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (COP24).

Szczyt klimatyczny ONZ 2018. Fot. Oficjalne materiały organizatora

Konferencję z udziałem naukowców z Francji i Polski zorganizowali wspólnie: Polska Akademia Nauk (PAN), Francuskie Narodowe Centrum Badań Naukowych (CNRS) oraz Papieska Akademia Nauk. Zaproponowane sesje tematyczne dotyczyły wyzwań i etycznych aspektów zmian klimatycznych, obecnej wiedzy i badań naukowych nad zmianami klimatu oraz konsekwencji tych zmian dla społeczeństwa.

Prymas Polski zabrał głos w ramach ostatniej debaty poświęconej dziedzictwu papieża Jana Pawła II. Jak zauważył w swoim wystąpieniu, to właśnie spuścizna myśli papieża Polaka stała się swoistym fundamentem dla opublikowanej w 2015 roku encykliki papieża Franciszka "Laudato si".

„Dla mnie osobiście najbardziej przejmującym fragmentem tej encykliki jest zarysowana przez papieża Franciszka wizja pogłębiającego się kryzysu klimatycznego, która ma fundamentalne znaczenie dla miliardów ludzi żyjących w tak zwanych krajach rozwijających. Jak zauważył papież, «nie dysponują [oni] innymi możliwościami utrzymania się ani innymi zasobami, pozwalającymi im na dostosowanie się do skutków zmian klimatu czy stawienie czoła sytuacjom katastrofalnym» (LS 25)”.

„Rodzi to i z pewnością nadal będzie rodzić – mówił dalej Prymas – poważne kryzysy w tych państwach, w których z powodu zmian klimatycznych nie można zaspokoić podstawowych potrzeb człowieka. Naturalną reakcją środowiska zwierząt, co słusznie zauważa Franciszek, jest migracja na tereny, które nadają się do życia. Te same mechanizmy pchają miliony ludzi do ruszenia w te części świata, w których po prostu są w stanie przeżyć” – stwierdził abp Polak.

Metropolita gnieźnieński przypomniał również, że w konwencjach międzynarodowych ludzie ci nie są uważani za uchodźców, bo problem przymusowej migracji rzadko łączony jest z kwestią ekologii.

„Żyjąc w Europie, w miastach, gdzie najczęściej funkcjonują sprawne oczyszczalnie ścieków, coraz doskonalsze spalarnie śmieci i w środowiskach, gdzie segregacji odpadów uczy się już w szkole podstawowej, trudno nam zrozumieć, że gdzieś na świecie problem zanieczyszczeń może zmuszać do tak radykalnych decyzji, jakim jest ucieczka z własnego kraju” – zauważył Prymas dodając, że podnoszone tak często w kontekście kryzysu migracyjnego postulaty pomagania uchodźcom na miejscu muszą uwzględniać również kwestie ochrony środowiska i optymalnego wykorzystania zasobów naturalnych.

„Nie wystarczy w pokojowy sposób zażegnać zbrojne konflikty i doprowadzić do politycznej stabilizacji. Potrzebne są międzynarodowe inwestycje w infrastrukturę i szeroko pojęte odnawialne (tak zwane „czyste”) źródła energii. Najbiedniejsze kraje świata w zdecydowanej większości swoje gospodarki opierają na nieodnawialnych źródłach energii pochodzących z paliw kopalnianych, które na przestrzeni najbliższych dziesięcioleci zostaną wyczerpane”.

„Jeśli nie nastąpi dywersyfikacja źródeł energii, przepaść dzieląca gospodarki krajów rozwiniętych od tych państw jeszcze bardziej się pogłębi, a kryzys migracyjny nie tylko nie zostanie zażegnany, ale znacznie się spotęguje. Nie można zmusić nikogo do życia w środowisku, w którym nie da się żyć. Obowiązkiem zatem wszystkich, a przede wszystkim chrześcijan, jest nieustanne dopominanie się o prawo każdego człowieka do życia i szczęścia w tym świecie, z tego względu, że jest on obdarzony szczególną godnością” – mówił na koniec Prymas Polski.

Odbywająca się w Katowicach Konferencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (COP24) rozpoczęła się 3 grudnia i potrwa do 14 grudnia. W wydarzeniu uczestniczy około 20 tys. osób ze 190 krajów, w tym politycy, reprezentanci organizacji pozarządowych oraz środowisk naukowych i sfery biznesu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem