Reklama

Shen-ti znaczy Eucharystia (1)

S. Ewa Zielińska FMM
Edycja zamojsko-lubaczowska 20/2005

7 kwietnia Siostry Franciszkanki Misjonarki Maryi przeżywały 100-lecie śmierci jednej ze swych sióstr - bł. Marii Assunty Pallotta, misjonarki Chin.

„Shen-ti, Shen-ti... Eucharystia, Eucharystia” - to ostatnie słowa jakie wypowiedziała przed śmiercią. W gorączce tyfusu wołała w języku tego ludu, który przyjęła za własny. Całe jej pokorne życie to 20 lat w ubóstwie, prostocie górskiej wsi i 6 lat w cieniu klasztoru, posłuszeństwo w wierności Regule i tak naturalna zdolność, by zajmować ostatnie miejsce. Żadnego blasku, tylko krótki pobyt w Chinach i to bez działalności apostolskiej.
Urodziła się we Włoszech. Jej rodzice Ludwik Pallota i Eufrazja Casali osiedlili się w wiosce Castel di Croce, gdzie uprawiali dwa ubogie pola. Assunta przyszła na świat w Force 20 sierpnia 1878 r., ochrzczona następnego dnia imieniem Assunta Maria Liberata. W kościele w Castel di Croce, dokąd jej matka wkrótce powróciła, została bierzmowana 7 lipca 1880 r. W 1882 r. rodzina osiadła ostatecznie w Force, gdzie jej ojciec miał nadzieję na znalezienie lepszej pracy. Wkrótce 6-letnia dziewczynka poszła do szkoły. Jednak tylko na 2 lata. Assunta była najstarsza i podczas nieobecności ojca w domu musiała dużo pomagać. Swoich trzech braci - Aleksandra, Józefa i Wincentego oraz najmłodszą Magdalenę uczyła modlitwy i jeśli matce zdarzało się czasami tracić cierpliwość, Assunta zachowywała pokój i swoją obecnością umiała go przywrócić. Posłuszna i zawsze gotowa do ofiary, pełna poświęcenia dla wszystkich, którzy potrzebowali pomocy. Taka była w domu i taka była w pracy.
Jako mała dziewczynka pomagała murarzom nosić ich kosze z zaprawą murarską, nigdy się nie skarżąc, nie narzekając na zmęczenie. Kilka lat później 11-letnia Assunta zaczęła pracować jako szwaczka. To ona pierwsza zaproponowała mu odmawianie Różańca. Miłość do Boga była w niej większa niż respekt wobec ludzi. Swoje pierwsze „tak” powiedziała Bogu po przybyciu do miasteczka.
Mężna w pracy, poważna i łagodna w życiu, mocna i czuła dla swoich, pokorna i uczynna, mająca wzgląd na wszystkich. „Dusza uprzywilejowana” - tak o niej mówił jej proboszcz. Assunta była milcząca, ale zawsze pogodna, uśmiechnięta. Promieniowała z niej czystość i wszyscy ją kochali. Miłosierna, gotowa zarówno przynieść wodę bezradnej staruszce, jak dzielić się swoją zupą z biedniejszą przyjaciółką Mariettą. Pokorna w swoich relacjach z ludźmi. Skąd brała się w córce Ludwika Pallotta ta spontaniczna godność w sposobie bycia, zachowania, której ona sama nawet nie zauważała?
Czy cisza wielkich przestrzeni gór, które kontemplowała i ich wielkość tak ją naznaczyły?
Assunta przyjęła I Komunię w wieku 12 lat. „O tym dniu pamiętam zawsze - pisze do rodziny. - Nie przestaję dziękować Bogu...”. Dzień niezapomniany. Jej łzy zdradzały intensywność uczuć. Jej życie wiary ciągle się pogłębiało. Był to wpływ Mistrzyni jej duszy, głos tajemniczy, którego ona słuchała. Łaska pociągała ją do tej głębokiej zażyłości z Maryją, gdzie proste spojrzenie na Nią mówiło jej o cudach tajemnic Jezusa. „Modliła się zawsze” - mówili rodzice, a także jej przyjaciółka Marietta, towarzyszka postu każdego tygodnia ku czci Maryi i zebrań Dzieci Maryi.
Od I Komunii św. coraz bardziej przynaglało ją głębokie wezwanie Mieszkańca tabernakulum. Kiedy proboszcz przyszedł do kościoła w niedzielne popołudnie, zastał ją tam samą, na kolanach, głęboko skupioną. Assunta trwała na modlitwie z oczami utkwionymi w tabernakulum, nieporuszona, cała pogrążona w Bogu i tak skupiona, że zdawała się tracić poczucie świadomości. Każdego wieczora, jeśli tylko było to możliwe, przychodziła do Chrystusa. Bez wątpienia, aby zrozumieć sekret jej życia, trzeba pozostać blisko niej, w samotności tego opuszczonego kościoła i pozwolić się otoczyć ciszą, w której tylko Bóg mówi...
Rodzina Assunty była uboga. Assunta nie szukała siebie, ale ponad wszystko była uboga duchem, pokorna sercem. Czy nigdy nie przychodziły jej myśli albo pragnienia życia bardziej łatwego? Czy nigdy nie nużyła jej praca? Nikt nigdy nie słyszał jej narzekania. Ci, z którymi się spotykała, rozpoznawali w niej owoce szkoły ubóstwa: radosne męstwo, zapomnienie o sobie, umartwienie, niezmordowane oddanie się innym - odwagę bycia mniejszą.

PiS nie wystawi kandydata na prezydenta Gdańska

2019-01-16 08:44

PAP

Prawo i Sprawiedliwość nie wystartuje w wyborach na wakujące stanowisko prezydenta Gdańska. To jednoznaczne oświadczenie Jarosława Kaczyńskiego, prezesa partii.

Fot. wybierzpis.pl

Sanowisko swojej partii przekazał prezes Jarosław Kaczyński we wtorek wieczorem. "Wybory prezydenta Gdańska niespełna trzy miesiące temu dały jednoznaczne zwycięstwo śp. Pawłowi Adamowiczowi. W związku z tym Prawo i Sprawiedliwość podjęło decyzję, aby nie wystawiać własnego kandydata w nadchodzących wyborach uzupełniających" - głosi przekazane we wtorek PAP oświadczenie prezesa PiS.

W gdańskim samorządzie Paweł Adamowicz pracował od początku jego powstania, od 1990 r. Początkowo, w latach 1994-98 był przewodniczącym Rady Miasta Gdańska. Potem, w 1998 r. po raz pierwszy został prezydentem Gdańska z nadania radnych. Kolejno, piastował też funkcję wybierany już przez mieszkańców kolejne aż do 14 stycznia br., gdy został zamordowany. W ubiegłorocznych wyborach samorządowych Paweł Adamowicz został po raz szósty prezydentem Gdańska. Wygrał w II turze uzyskując 64,80 proc. głosów i pokonując Kacpra Płażyńskiego, kandydata Zjednoczonej Prawicy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Papież zachęca żydów i chrześcijan do zgłębiania Słowa Bożego

2019-01-16 17:06

vaticannews / Watykan (KAI)

Chrześcijanie i żydzi powinni pomagać sobie nawzajem w zgłębianiu bogactwa Słowa Bożego. Zwraca na to uwagę Papież Franciszek we wprowadzeniu do włoskiej książki pod tytułem „La Bibbia dell’Amicizia – Biblia przyjaźni”. Zawiera ona fragmenty Pięcioksięgu z komentarzem żydów i chrześcijan.

Grzegorz Gałązka

W pierwszych słowach wprowadzenia Franciszek wyraża przekonanie, że mamy za sobą dziewiętnaście wieków chrześcijańskiego antyjudaizmu i zaledwie kilkadziesiąt lat dialogu. „Jednakże w ostatnim czasie dużo się zmieniło, a inne zmiany jeszcze się dokonują. Trzeba pracować z większą intensywnością, by prosić o przebaczenie i naprawić szkody wyrządzone przez nieporozumienia”.

Franciszek podkreśla, że obie religie powinny się dzielić z ludzkością swoimi wartościami, tradycjami i wielkimi ideami. Zaznacza, że najlepszą formą dialogu nie są dyskusje, lecz zgodna realizacja różnych projektów.

Odnosząc się natomiast konkretnie do wspólnej lektury Biblii żydowskiej, czyli Starego Testamentu, Papież stwierdza, że jej celem musi być dawanie świadectwa o miłości Boga, który jest ojcem całego świata. Ani żyd, ani chrześcijanin nie ma wątpliwości, że w miłości do Boga i bliźniego zawarte są wszystkie przykazania. Żydzi i chrześcijanie muszą więc czuć się braćmi i siostrami, zjednoczonymi przez tego samego Boga i wspólne bogate dziedzictwo duchowe, na którym trzeba się oprzeć i nadal budować przyszłość – pisze Ojciec Święty. Podkreśla on zarazem, jak istotne jest dla chrześcijan odkrywanie tradycji żydowskiej, aby lepiej zrozumieć samych siebie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem