Reklama

25 marca w Kościele obchodzimy Dzień Świętości Życia

Mateusz znaczy „Dar Boży”

2012-11-19 12:00

Ks. Piotr Bączek
Edycja bielsko-żywiecka 12/2009

Pani Beata Pachuła rozkłada zdjęcia, kolejne zdjęcia ze swoim synem Mateuszem. Zrobione w różnych sytuacjach: zaraz po porodzie, podczas zabawy, w ogrodzie. Mówi o nim: „to całe moje szczęście”. A przecież mogło go nie być

Mateusz urodził się 15 kwietnia 2006 r. To była Wielka Sobota, godzina 12.45. - Piękny dzień, nieprawdaż - mówi Pani Beta wskazując na fotografię z noworodkiem.
Kiedy zaszła w ciążę, początkowo wszystko było w porządku. Ale około 5. miesiąca ciąży coś zaniepokoiło lekarzy. Pobrano więc próbki i wysłano do zbadania. Okazało się, że to rak szyjki macicy. - Pani doktor (której nazwiska nie chcę podawać) powiedziała do mnie: „Nie dbaj babo o płód. Lepiej ratuj siebie” - wspomina matka Mateusza. - Jeśli zdecyduję się urodzić, to mam następujące możliwości: dziecko urodzi się chore, z wodogłowiem, z zespołem Downa, albo oboje nie przeżyjemy porodu. Takie perspektywy zostały mi przedstawione - dodaje.
Pani Pachuła pracowała wtedy na umowę-zlecenie w jednej z firm. Kiedy pracodawca dowiedział się, że jego pracownica jest w ciąży i dodatkowo choruje, zwolnił ją z pracy. O ojcu dziecka pani Beata nie chce mówić. Rozmowę na ten temat kwituje: - Nie warto, nie wziął za dziecko odpowiedzialności.
Tydzień po tym, jak usłyszała po raz pierwszy diagnozę, udała się znowu do lekarza. Oczywiście wizyta u pani doktor, która zalecała usunięcie ciąży, nie wchodziła w grę. Wybrała więc innego lekarza, ale ten, widząc wyniki, nie chciał się podjąć prowadzenia jej przypadku. W sumie odwiedziła pięciu, sześciu lekarzy. I rozmowa była zawsze krótka: trzeba iść do szpitala i usunąć ciążę.
- Kiedy po raz pierwszy spadła na mnie taka informacja, że mam zabić dziecko, byłam zupełnie zdruzgotana. Przecież bardzo chciałam urodzić - wspomina pierwsze momenty po wyjściu z gabinetu pani doktor. Pamięta, że zupełnie nie wiedziała, co zrobić. Pierwszą rzeczą, jaka przyszła jej do głowy, którą chciała i mogła w tym momencie zrobić, to wejść do kościoła. - Pojechałam do kościoła św. Mateusza w Ogrodzonej. Nie wiem jak długo tam siedziałam - wspomina. - Może godzinę, półtorej, zupełnie nie wiem... Pytałam tylko, co ja mam dalej robić w takiej sytuacji. Boże święty, Matko Boska! Dajcie mi jakiś znak, co mam dalej robić, bo zupełnie nie wiem...
Gdy wychodziła ze świątyni, natrafiła na dość duże ogłoszenie. Wisiało na słupie niedaleko kościoła. Była to informacja o sympozjum onkologów i ginekologów z całej Polski, podczas którego istniała możliwość bezpłatnych konsultacji. - Przypadek, nie przypadek. Przecież nie musiałam tej tablicy ogłoszeń zobaczyć - twierdzi. - Myślę, że to była pomoc Boża. Pan Bóg w moim życiu był obecny zawsze. Choć był taki czas, po śmierci ojca, kiedy pytałam, dlaczego mnie to spotkało. Pamiętam, że 7 maja miałam I Komunię św., a 14 maja ojciec już nie żył. Zginął w wypadku. Wtedy naprawdę było mi ciężko. Ale Pan Bóg zawsze mi pomagał, dawał mi siłę - wyznaje.
Sympozjum onkologiczne zorganizowała Chrześcijańska Służba Charytatywna w Skoczowie. - Zabrałam wyniki badań i pojechałam. Tam spotkałam prof. Zielińskiego, a on popatrzył na wyniki i powiedział: „Zajmij się ciążą, a potem zabierzemy się za raka”.
Niedługo po tym wydarzeniu, z polecenia prof. Zielińskiego, Pani Pachuła znalazła się w Tychach u prof. Bogdana Michalskiego. - Jeździłam do Tychów co dwa tygodnie. Byłam poddawana wielu badaniom. W końcu prof. Michalski stwierdził, że ciąża zatrzymała rozwój raka. Od razu lepiej się poczułam. Przede wszystkim dlatego, że ktoś w moim dziecku dostrzegł człowieka, a nie rzecz, która jest problemem, którą trzeba usunąć.
Dzień porodu Pani Beata pamięta dokładnie. Opisuje co do godziny. - W piątek wieczorem robiłam sałatkę. Planowałam jeszcze, że jutro pomaluję jajka na stół wielkanocny, a potem pójdę do kościoła na nabożeństwo. W Wielką Sobotę 15 kwietnia 2006 r. o godz. 6 odeszły mi wody. Na szczęście miałam umówionego sąsiada, który miał mnie zawieźć do szpitala. Mateusz urodził się poprzez cesarskie cięcie. Dzień urodzin syna to dla mnie jakby podwójne święto. Bo miałam nie przeżyć, a żyję. Dla mnie święta Wielkanocne są najpiękniejsze. One łączą w sobie to, co ja wtedy przeżywałam: ból, cierpienie, które przeradza się w radość - wyznaje mama Mateusza.
Jak twierdzi, do tych niespełna dziewięciu miesięcy ciąży wraca z mieszanymi uczuciami. - Niechętnie myślę o tym, ze względu na tę nieszczęsną panią doktor, która zaleciła mi przerwanie ciąży. Z drugiej strony zobaczyłam, że są także ludzie, którym na ludzkim życiu zależy, którzy je cenią - mówi z zastanowieniem. Przy tej okazji przytacza pokrótce historię swojego życia, które nie było łatwe. Urodziła się z garbem na plecach, którą to wadę udało się potem wyleczyć. Matka porzuciła ją, gdy miała pięć miesięcy. Ojciec zginął, gdy miała lat osiem. Wychowywała się w rodzinie zastępczej.
- Kiedy Mateusz się urodził, dostał 9 punktów ze względu na to, że był przyduszony pępowiną. Poprosiłam pielęgniarkę, by mógł być przy mnie - wspomina dalej. - Oglądałam go całego, liczyłam paluszki u rąk, u nóg, nie mogłam się nim nacieszyć. Byłam ogromnie szczęśliwa. To było niesamowite uczucie: moje dziecko rodzi się zdrowe. Imię znałam już od samego początku, na długo przed porodem: Mateusz Antonii. Mateusz oznacza w języku greckim „Dar Boży” - tłumaczy.
Rok po narodzinach doszło do ponownego spotkania z nieszczęsną panią doktor. - Mateuszkowi coś wpadło do oka. I poszliśmy do lekarza. Panią doktor spotkałam na korytarzu. Zagadnęłam ją, pytając czy ładne mam dziecko. I przypomniałam naszą pierwszą rozmowę o ciąży. Powiedziałam, że jednak Mateusz się urodził. Urodził się dzięki Bogu - opowiada dalej kobieta. Twierdzi, że nie czuje jakiejś złości czy nienawiści do tamtej lekarki. - Nie, uważam, że za nasze czyny kiedyś rozliczy nas Pan Bóg - ucina krótko.
- Czy pojawiła się kiedykolwiek taka myśl, żeby jednak przystać na propozycję lekarzy, by w celu ratowania siebie usunąć dziecko? Nigdy nie było takiej myśli. Chciałam urodzić. Powiedziałam sobie, że jeśli miałoby się urodzić w jakiś sposób upośledzone, jeśli Bóg da mi taki krzyż, to ja go po prostu zniosę. Będę się cieszyć z każdego dnia, który przyjdzie nam przeżyć. Wiedziałam także, byłam pewna, że nawet gdyby mi się coś stało, to pani Krystyna Jonkisz z wydziału Duszpasterstwa Rodzin, znajdzie dla Mateusza dobrą rodzinę zastępczą.
O pani Krystynie Jonkisz z Duszpasterstwa Rodzin Beata mówi: „Pani Krysia”. Dziś, gdy została bez pracy i bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych, część środków do utrzymania siebie i dziecka otrzymuje z funduszu prowadzonego właśnie przez Duszpasterstwo Rodzin. - Prof. Zieliński, pani Krystyna Jonkisz i ks. Robert Szczotka, pani Irena z Gdańska i gospodarz domu, w którym mieszkam - to ludzie, którym naprawdę wiele zawdzięczam. Wiele osób za mnie się modli. A to dla mnie i mojego dziecka ważne - mówi. - Jest taka pani w wieku 70 lat, która przysyła mi kartkę na święta, na urodziny Mateusza. Ostatnio dostałam od niej informację, że zamówiła w mojej intencji wieczyste Msze św.
Pani Beata o swoim synu zawsze opowiada z uśmiechem: - To bardzo ruchliwe dziecko, zawsze uśmiechnięte. Wszędzie go pełno... Co ciekawe, uwielbia chodzić do kościoła. Gdy jesteśmy w mieście, nie przepuści żadnego, do każdego chce wejść. Najbardziej lubi kościół św. Marii Magdaleny w Cieszynie, bo tam jest wystawienie Najświętszego Sakramentu - opowiada.
Zapytana o to, co powiedziałaby kobietom, które mają dylematy, czy urodzić czy nie, odpowiada krótko: - Trzeba uciec od środowiska, które nazywa dziecko problemem i szukać takich ludzi, którzy powiedzą - urodzisz, powinnaś urodzić. Bo dziecko to nie jest problem.
Z kolei pytanie o przyszłość syna wprawia ją w zadumę. - Co chciałabym przekazać mojemu synowi, czego go nauczyć? Chcę, żeby był dobrym człowiekiem. Żeby wierzył, że istnieje nie tylko to życie, lecz istnieje jeszcze Ktoś, kto chronił go, zanim się urodził, Ktoś, kto chroni go teraz.

Reklama

Ruszyły zapisy na modlitewne wydarzenie „Polska pod Krzyżem”

2019-07-17 14:24

Magdalena Kowalewska-Wojtak

Organizatorzy Wielkiej Pokuty i Różańca do Granic 14 września zapraszają na górę Świętego Krzyża w diecezji sandomierskiej wszystkich, którzy chcą postawić krzyż w centrum swojego życia i Polski.

materiały prasowe

- Pragniemy zaprosić Polaków w kraju i za granicą do tego, aby wyznali wiarę w Jezusa Chrystusa, nawrócili się i postawili krzyż w centrum swojego życia. Zapraszamy do budowania społeczeństwa miłości w Polsce i Europie - mówi jeden z współorganizatorów modlitewnego czuwania Maciej Bodasiński z Fundacji Solo Dios Basta. Tłumaczy, że celem wydarzenia jest zatrzymanie tego wszystkiego, co nas frustruje i męczy, co staje się tematami pierwszych stron gazet. - Do odnowy w naszym społeczeństwie potrzeba Jezusa Chrystusa i Jego Krzyża. Chcemy przypomnieć, że początkiem naszej współczesnej cywilizacji i państwa polskiego jest Chrystus, który umarł za nas krzyżu - dodaje Maciej Bodasiński.

- Mimo osób żyjących głęboką wiarę, wśród większości katolików prawdziwy krzyż jest odrzucany. Na całym świecie atak na Kościół nabiera na sile, tracimy młodzież, coraz częściej rozpadają się związki małżeńskie, a na ulicach naszych miast dokonują się publicznie grzechy - mówi „Niedzieli” Lech Dokowicz z Fundacji Solo Dias Basta.  Organizatorzy wskazują, że duchowe zwycięstwo może przyjść tylko przez Chrystusowy krzyż. 

- Celem tego wydarzenia jest to, aby rany, które pojawiają się w Kościele leczyć przez modlitwę. Chcemy, aby jak najwięcej świeckich i kapłanów stanęło razem pod krzyżem. Przez modlitwę chcemy ożywiać życie sakramentalne w Polsce i przywracać szacunek do stanu kapłańskiego - podkreśla Maciej Bodasiński.

Wydarzenie odbędzie się w najstarszym polskim sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego w Nowej Słupi. Gospodarzami modlitewnego spotkania „Polska pod Krzyżem” będą Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej. Organizatorzy modlitewnego czuwania chcą, aby w sanktuarium, w którym modlił się przed wyruszeniem pod Grunwald król Władysław Jagiełło, przybyło jak najwięcej Polaków .

Ze względu na ograniczoną ilość miejsc w sanktuarium na stronie internetowej www.polskapodkrzyzem.pl rozpoczęły się zapisy. Każda z zarejestrowanych osób otrzyma bezpłatną wejściówkę i indywidualny kod QR. - Jeśli okaże się, że frekwencja dopisuje, będziemy otwierać kolejne punkty modlitewne wokół Góry Świętego Krzyża - tłumaczy Maciej Bodasiński. Zaznacza, że wydarzenie ma być zachętą dla innych, aby w różnych miejscach Polski tego dnia organizowali się na modlitwie i adoracji krzyża.

Na stronie internetowej wydarzenia znajduje się mapa, gdzie poszczególne grupy, zakony czy parafie mogą zgłaszać swoją duchową łączność.- To wydarzenie ma prowadzić nas ku pokojowi i jedności oraz otwierać na działanie łaski Bożej - dodaje Bodasiński.

Teren wokół sanktuarium należy do Świętokrzyskiego Parku Narodowego. - Chcemy z wielkim jego poszanowaniem i we współpracy z władzami parku przeprowadzić to spotkanie - mówi Maciej Bodasiński. Organizatorzy podkreślają, że wydarzenie nie zagrozi przyrodzie. Posługujący wolontariusze zobowiązali się, że posprzątają teren na Łysej Górze, najpóźniej do następnego dnia. Ponadto planowana jest kampania informacyjna na temat ekologicznego charakteru świętokrzyskiego wydarzenia.

Modlitwa rozpocznie się w południe w święto Podwyższenia Krzyża Świętego, 14 września. Zaplanowano liczne konferencje i świadectwa, a także procesyjne przejście pod Krzyż. W sanktuarium będzie można wyspowiadać się. Centralnym punktem będzie Msza św., której będzie przewodniczył ordynariusz sandomierski bp Krzysztof Nitkiewicz. Spotkanie zakończy się nocnym czuwaniem modlitewnym, które potrwa do następnego dnia, kiedy to przypada  wspomnienie Matki Boskiej Bolesnej.

Wydarzenie organizuje Fundacja Solo Dias i Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej. Patronat medialny nad modlitewnym spotkaniem „Polska pod Krzyżem” objął Tygodnik Katolicki „Niedziela”.

W 2016 roku Wielka Pokuta na Jasnej Górze zgromadziło ok. 150 tys. wiernych. Z kolei w organizowanym w "Różańcu do Granic" w ponad 20 przygranicznych diecezjach, gdzie znajdowało się kilkaset punktów modlitwy uczestniczyło, około miliona osób.

Magdalena Kowalewka-Wojtak

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Katolickie Stowarzyszenie Lekarzy: oburzenie skazaniem na śmierć głodową Vincenta Lamberta

2019-07-17 18:03

lk / Warszawa (KAI)

Przygnębienie i oburzenie decyzją lekarzy, którzy zaniechali odżywiania i nawadniania, skazując na śmierć głodową Vincenta Lamberta, pacjenta Kliniki Uniwersyteckiej w Reims we Francji, wyraziło Katolickie Stowarzyszenie Lekarzy Polskich. Mężczyzna zmarł dziewięć dni po odłączeniu go od aparatury podtrzymującej życie.

Poniżej tekst stanowiska przesłanego KAI:

Stanowisko Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Polskich wobec zaniechania żywienia chorego Vincenta Lamberta

1. Jesteśmy oburzeni i przygnębieni decyzją lekarzy, którzy od dnia 3.07.2019 r. zaniechali odżywiania i nawadniania, skazując na śmierć głodową Vincenta Lamberta - pacjenta Kliniki Uniwersyteckiej w Reims we Francji.

2. Działania zespołu medycznego w ostatnich 9 dniach życia Vincenta są sprzeczne z prawami człowieka i zasadami etyki lekarskiej, są formą eutanazji i aktem okrucieństwa wobec pacjenta i jego rodziców. Niszczy to wizerunek lekarza i podważa zaufanie do naszego zawodu.

3. Nie jest uporczywą terapią żywienie przez sondę i pojenie wodą pacjenta z zachowanym samodzielnym oddechem oraz minimalną świadomością.

4. Żaden wyrok sądowy ani opinia specjalistów nie usprawiedliwiają działań zmierzających do zakończenia życia chorego, pozbawienia go jedzenia, picia i pomocy najbliższych oraz odbierania mu możliwości leczenia i rehabilitowania w innym ośrodku medycznym.

5. Mamy nadzieję, że historia choroby i śmierci głodowej Vincenta Lamberta oraz walka jego rodziców i tysięcy ludzi na całym świecie o jego ocalenie przyczynią się do ochrony życia i godności innych ciężko chorych pacjentów.

W imieniu Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Polskich:

dr n.med. ELŻBIETA KORTYCZKO, prezes KSLP, specjalista pediatrii i neonatologii,

prof. BOGDAN CHAZAN, wiceprezes KSLP i prezes Oddz. Mazowieckiego, specjalista ginekologii i położnictwa,

lek. ANNA GRĘZIAK, Honorowy Prezes KSLP, anestezjolog, członek Zespołu przy Rzeczniku Praw Pacjenta ds. opracowania standardów postępowania w terapiach medycznych stosowanych w okresie kończącego się życia,

lek. GRAŻYNA RYBAK, delegat Oddz. Mazowieckiego KSLP, specjalista pediatrii,

lek. MARZENNA KOSZAŃSKA, wiceprezes Oddz. Mazowieckiego KSLP, specjalista pediatrii

----

42-letni Vincent Lambert, który po wypadku w 2008 r. był sparaliżowany, żył przez 11 lat w stanie minimalnej świadomości. Na wniosek żony i lekarzy, wbrew prośbom rodziców, którzy chcieli go przenieść do ośrodka opieki, francuski wymiar sprawiedliwości wydał zgodę na jego uśmiercenie. Zmarł 11 lipca, dziewięć dni po tym, jak został odłączony od sztucznego nawodnienia i odżywiania. Dwa dni później odbył się jego pogrzeb.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem