Alumni: Mateusz Budzyński z parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Lubartowie, Karol Kapica z parafii św. Wita w Mełgwi, Bartłomiej Kozioł z parafii Matki Bożej Bolesnej w Kraśniku, Bartosz Starowicz z parafii Matki Bożej Królowej Polski w Krakowie oraz Wojciech Zybała z parafii Wniebowstąpienia Pańskiego w Lubartowie - klerycy 5. roku Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Lublinie, przyjęli święcenia diakonatu z rąk bp. Artura Mizińskiego 4 maja w kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Lubartowie.

- Zarządzeniem Bożej Opatrzności oraz dzięki decyzji abp. Stanisława Budzika parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Lubartowie staje się miejscem, gdzie uobecnia się to, o czym mówią Dzieje Apostolskie, a mianowicie ustanowienie diakonów. Dla naszej wspólnoty parafialnej, a także dla alumnów piątego roku formacji seminaryjnej, to szczególny dzień - powiedział proboszcz ks. Andrzej Sarna. - Niech ten dzień głęboko zapisze się w waszej pamięci; niech będzie powodem do dumy i do pokory wobec Bożego daru wybrania oraz do nieustannie trwającej wdzięczności za ten dar - zwrócił się do kandydatów na diakonów.

W homilii bp Artur Miziński odniósł się do słów Ewangelii wg św. Jana: „Jeżeli was świat nienawidzi, wiedzcie, że Mnie wpierw znienawidził. Gdybyście byli ze świata, świat by was kochał jako swoją własność. Ale ponieważ nie jesteście ze świata, bo Ja was wybrałem sobie ze świata, dlatego was świat nienawidzi” (zob. J 15, 18-27). - Te słowa w sposób bezpośredni, jasny i klarowny, ukazują pozycję uczniów Chrystusa w świecie, do którego zostają posłami. Tak było przed wiekami, tak jest także dzisiaj; nie będzie to zawsze pełna akceptacja, a czasem nawet niezrozumienie, może odrzucenie czy pogarda - powiedział, zwracając uwagę, że do wypełniania powołania i bycia autentycznymi świadkami Chrystusa potrzebna jest moc Ducha Świętego. - Zostaniecie przez Boga i Kościół włączeni w tę trwającą w świecie już prawie 2000 lat posługę bycia świadkami i pokornego głoszenia Chrystusa Zmartwychwstałego. Ta prawda, pomimo zmieniających się uwarunkowań kulturowych, środowiskowych, społecznych i politycznych, pozostaje niezmiennie fundamentem wiary i jej centralną tajemnicą - podkreślił. Wskazując, że współczesne czasy naznaczone są licznymi paradoksami, „z jednej strony człowiek wynoszący siebie na piedestał istnienia, wyczulony na swoje prawa i wolność, a z drugiej zagubiony w pustce bezsensu i sam siebie poniżający”, bp Miziński zwrócił uwagę, że w nich człowiek tym bardziej potrzebuje odkrycia Bożego światła. - Świadkowie Chrystusa mają być światłem świata i solą ziemi - podkreślił.

Zwracając się do kandydatów na diakonów, bp Miziński powiedział, że czas ich posługi przed kapłaństwem jest „szansą dawania świadectwa o Zmartwychwstałym poprzez świadectwo służby”. - Współczesny człowiek nastawia się na coraz większy komfort życia i coraz większą dawkę jego użycia, a tym samym traci zrozumienie dla postawy służby. Tym bardziej świat czeka na wasze świadectwo pokory, gorliwości i zaangażowania bez liczenia na poklask czy uznanie. Chrystus dał wam przykład, abyście tak postępowali, jak On postępował. Będziecie diakonami, to jest sługami Jezusa Chrystusa, który wśród swoich uczniów postępował jak ten, który służy, wypełniając wolę Bożą w duchu miłości. Służcie z radością Bogu i ludziom. Bądźcie mocni w wierze, nieskazitelni i nienaganni wobec Boga i ludzi, jak przystoi sługom Chrystusa i szafarzem Bożych misteriów. Nie pozwólcie odebrać sobie nadziei i wiary, które płyną z Ewangelii - zaapelował ksiądz biskup. Jak podkreślił, diakon, będąc specjalnym narzędziem Boga przemawiającego do człowieka, musi pamiętać, że jest pierwszym słuchaczem Bożego Słowa, tym, który żyje Słowem Bożym. Proklamując je podczas liturgii, powinien odnieść je najpierw do samego siebie jako wezwanie domagające się bardzo konkretnej odpowiedzi.

Biskup Miziński wyraził wdzięczność wobec rodziców i wspólnot życia kandydatów na diakonów, które były odpowiednim środowiskiem do odczytania powołania kapłańskiego i wzrostu w tym powołaniu. - Trwajmy w modlitwie o powołania, aby w winnicy Pana nie zabrakło nigdy młodych, kochających serc, pragnących służyć w Kościele poprzez oddanie się na wyłączną służbę Bogu i ludziom w życiu kapłańskim i zakonnym - wezwał.

Następnego dnia, w niedzielę 5 maja, diakoni wyruszyli z posługą do swoich rodzinnych parafii, gdzie proklamowali Ewangelię i wygłosili swoje pierwsze homilie.