Zakonnicy, siostry zakonne i świeccy z parafii franciszkańskich diecezji legnickiej gościli niedawno relikwie jednego z błogosławionych tego zakonu - Jakuba Strzemię. W tym roku mija 600. rocznica jego śmierci.
Peregrynacja relikwii w naszej diecezji rozpoczęła się od parafii w Szklarskiej Porębie, gdzie przywieziono je 17 kwietnia. Relikwie Błogosławionego uczczono także u Ojców Franciszkanów w Lwówku Śląskim, Pieńsku, Kowarach I Legnicy. „Bł. Jakub uczy nas, abyśmy stawiali Chrystusa w centrum naszego życia, abyśmy doceniali Eucharystię. Uczy nas gorliwości w modlitwie, w dobrych czynach, wypełniania wszystkich zadań nam powierzonych, zachowywania przykazań w codziennym życiu” - podkreślał bp Stefan Cichy, podczas uroczystości w Kowarach.

Misjonarz, mecenas i polityk

Bł. Jakub Strzemię urodził się ok. 1340 r. w Małopolsce, w rodzinie szlacheckiej. Jako franciszkanin ewangelizował Ruś Halicką, Wołyń, Podole, Wołoszczyznę (część dzisiejszej Rumunii). Prowadził wędrowny tryb życia, głosząc Chrystusa wśród katolików, schizmatyków i pogan. Niekiedy bez odpowiednich środków, a nawet z narażeniem życia. Był przełożonym klasztoru we Lwowie, arcybiskupem halickim. Przyjmując tę ostatnią godność, nie zmienił trybu życia, ani charakteru pracy. „Brak duchowieństwa, kościołów, a nawet samej katedry sprawiły, że jego działalność biskupia nie odbiegała od warunków ciężkiej pracy misyjnej. Mieszkał w drewnianym domu we Lwowie, żył skromnie, chociaż był drugim - po arcybiskupie gnieźnieńskim - najwyższym dostojnikiem kościelnym w Polsce. Jakub był nie tylko właściwym organizatorem archidiecezji halickiej, ale także misjonarzem”. Arcybiskup z zaangażowaniem zabiegał o dobro duchowe i doczesne swego ludu. To, co miał, przeznaczał na Kościół i instytucje dobroczynne. Za jego czasów w diecezji ugruntowała się wiara katolicka, którą przyjmowały - dotychczas schizmatyckie lub innowiercze - możne rody. Zabiegał o pokój, ogłaszając m.in. modlitwy i zachęcając do nich wiernych, by uprosili u Boga bezpieczeństwo granic państwa. Przyczyniał się do rozwoju kulturalnego kraju. Był jednym z zaufanych doradców króla Władysława Jagiełły. Oddziaływał na wewnętrzne stosunki na Rusi. Nazwano go „ojcem i stróżem ojczyzny, senatorem mądrym”. „Gorliwość apostolska, wysokie wykształcenie, czystość życia, szlachetność obyczajów, przezorność i wytrwałość w sądzie i zarządzie sprawami duchowymi, jak i świeckimi. Miał wielką cześć do Najświętszego Sakramentu i Najświętszej Maryi Panny oraz świętych franciszkańskich. Katechizował dzieci. Otaczał opieką chorych i ubogich. Wspierał instytucje charytatywne i dobroczynne” - wymieniał jego zalety papież Bonifacy IX.

Patron od bólów głowy

Zmarł w opinii świętości 20 października 1409 r. Pogrzeb odbył się w kościele franciszkanów pw. Świętego Krzyża we Lwowie. Szybko, w sposób spontaniczny zaczęto czcić go jako błogosławionego. Do jego infuły, traktowanej jako rzecz święta, z wielką pobożnością pielgrzymowali zarówno ludzie prości jak też przedstawiciele wyższych warstw społecznych, kapłani i świeccy, z okolic Lwowa i daleko położonych miejscowości. Rosła liczba ludzi, którzy twierdzili, że doświadczyli łask Bożych, doznali ulgi w cierpieniu lub zostali uzdrowieni po włożeniu mitry arcybiskupa Jakuba. Kalendarz polski wydany w 1530 r. wśród wyznaczonych na każdy miesiąc patronów, wymienił w miesiącu lutym błogosławionego Jakuba - patrona od bólów i zawrotów głowy. Wydany drukiem w 1625 r. hymn ku czci bł. Jakuba sławi go, jako wielkiego pasterza, ojca smutnych, którego świętą infułę czczą chorzy. Hymn kończy się następującą modlitwą: „Boże, który przez zasługi błogosławionego Jakuba i przez dotknięcie jego świętej infuły uzdrawiasz chorych, spraw, abyśmy byli wolni od wszelkich chorób duszy i ciała i cieszyli się z Tobą wiecznym życiem. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków”. Szczególnie zapisał się w pamięci zakonników franciszkańskich oraz mieszkańców Lwowa jako wielki pasterz Kościoła i czciciel Najświętszej Panny.

Droga do Polski

Jakub został beatyfikowany 11 września 1790 r. Obrano go za współpatrona archidiecezji lwowskiej, a następnie krakowskiej prowincji franciszkanów. Po II wojnie światowej sarkofag z jego relikwiami został przeniesiony do Polski. Obecnie jest przechowywany, jako depozyt katedry lwowskiej, w skarbcu katedry na Wawelu. Podczas ostatniego otwarcia relikwiarza, za zgodą Watykańskiej Kongregacji ds. kanonizacyjnych, 20 stycznia, pobrano relikwie dla archidiecezji lwowskiej, krakowskiej prowincji franciszkanów i katedry na Wawelu. Kościec błogosławionego, mimo upływu sześciu wieków od jego śmierci, jest bardzo dobrze zachowany.

Modlitwa o uproszenie łask za przyczyną bł. Jakuba:

Boże, Ty obdarzyłeś bł. Jakuba Strzemię, biskupa, apostolską gorliwością w głoszeniu Ewangelii, spraw, abyśmy za jego wstawiennictwem zawsze składali Tobie świadectwo przez naszą wiarę i czyny. Udziel nam także łask, o które z ufnością prosimy. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.
Ojcze nasz… Zdrowaś Maryjo… Chwała Ojcu…

Artykuł powstał na podstawie informacji franciszkanów: Rafała M. Antoszczuka, o. Jana Szewka oraz fragmentów książki „Polscy Święci”, pod red. o. Joachima Bara, t.8. Warszawa 1987 r., zamieszczonych na stronie internetowej: www.jakubstrzemie.pl.