„Za Twoim rozkazaniem …” - z dziejów Łąki

Swoją nazwę miejscowość Łąka zawdzięcza rozległym łąkom otoczonym dębowymi lasami. Pierwotnie nazywano ją „Łanka”, później „Łąka”. Założenie Łąki przypisywane jest królowi Kazimierzowi Wielkiemu, który według miejscowego podania, miał tutaj stadninę koni i gościł na tych terenach w drugiej połowie XIV wieku. W 1354 r. Jan Pakosław otrzymał od Kazimierza Wielkiego Rzeszów i okoliczne miejscowości za zasługi oddane ojczyźnie, w tym Łąkę. Tym samym dziedzic Łąki nazwał się Rzeszowskim.

„Tyś fundament założył …” - historia parafii

W 1409 r. Jan Feliks Rzeszowski - jeden z następców wspomnianego wcześniej dziedzica ufundował probostwo i kościół w Łące. Był to pierwszy kościół drewniany pw. św. Marcina z trzema ołtarzami. Świątynię konsekrował w 1595 r. Jan Dymitr Solikowski, arcybiskup lwowski. W 1624 r. podczas najazdu Tatarów kościół został zrabowany, jednak nie spłonął podobnie jak inne świątynie w okolicy. W roku 1694 kościół przestał istnieć. Był tak zniszczony i stary, że go rozebrano i nabożeństwa parafialne przeniesiono do kapliczki szpitalnej pw. św. Fabiana i Sebastiana, męczenników i św. Jadwigi. Fundatorką tej kaplicy była Teofilia księżna Ostrogska, kasztelanowa krakowska, żona Janusza księcia Ostrogskiego. Kaplicę powiększono o całą nawę i w ten sposób stała się ona kościołem parafialnym do roku 1748. Był to kościół drewniany, który w roku 1744 posiadał ołtarz główny z obrazem Najświętszej Maryi Panny. Trzecim kościołem w Łące, istniejącym do czasów współczesnych, jest kościół pw. św. Onufrego. Jego budowę, już na początku XVIII wieku, rozpoczęła księżna Lubomirska. Nie dokończyła jednak tego dzieła. Wysokie mury niewykończonej świątyni stały niemal pół wieku. Dopiero w 1742 r. książę Paweł Sanguszko podjął na nowo trud budowy. Zburzono mury, które wskutek oddziaływania warunków atmosferycznych uległy zniszczeniu i na starych fundamentach wybudowano obecny kościół. Konsekracji świątyni dokonał biskup Sierakowski 26 maja 1748 r.
Sześć wieków to niezwykle długi okres w dziejach historii nowożytnej. Dla terenów Łąki, podobnie jak i całej Rzeszowszczyzny był czasem napadów tatarskich, wojen, epidemii, kataklizmów, zaborów, ale także czasem zmian gospodarczych i terytorialnych. Podkreślić należy, że w ciągu wieków z parafii Łąka powstawały inne - samodzielne parafie. W XVI wieku parafia pw. Jana Chrzciciela w Sokołowie Małopolskim - 1588 r. W XVIII wieku parafia pw. Niepokalanego Serca NMP w Stobiernej - 1798 r. Na kartach najnowszej historii zapisały się kolejno: parafia pw. Miłosierdzia Bożego w Łukawcu Górnym - 21 lipca 1978 r., parafia pw. Matki Bożej Fatimskiej w Terliczce - 1 lipca 1992 r., parafia pw. Miłosierdzia Bożego w Palikówce - 25 czerwca 2000 r., parafia pw. Świętych Piotra i Pawła w Łukawcu Dolnym - 18 sierpnia 2001r.

„A Ty każdego żywisz z Twej szczodrobliwości…” - patron parafii

Kościół w Łące, wybudowany w stylu romańskim, mieści w swym wnętrzu pięć bocznych ołtarzy. W przyczółku prezbiterium, od strony wschodniej, znajduje się ołtarz główny z dwoma posągami naturalnej wielkości przedstawiającymi św. Pawła Pustelnika i Pafnucego. W centrum widnieje obraz olejny przedstawiający św. Onufrego - patrona parafii, ufundowany przez rodzinę Sanguszko. Malowidło ukazuje świętego pustelnika, syna perskiego księcia, który żył w IV wieku na Pustyni Tyberiadzkiej. Żywot św. Onufrego opisał ks. Andrzej Ostrowski, proboszcz parafii w Łące w latach 1932-47. Onufry - syn królewski, ocalony od śmierci przez anioła, pustelnik podejmujący trud życia na pustyni, walczący z pokusami i dochowujący wierności Bogu od wieków jest wzorem życia i świętości dla kolejnych pokoleń parafian. Współcześnie ożywia się nabożeństwo do świętego. Wyrazem jego kultu jest liczny udział wiernych w uroczystościach odpustowych odbywających się 12 czerwca. Podkreślić należy, że na nabożeństwa odpustowe przybywają wierni z okolicznych miejscowości, które do niedawna terytorialnie należały do tutejszej parafii. Zewnętrznym przejawem kultu jest dzieło odnowienia obrazu św. Onufrego dokonane w 2005 r. w Pracowni Konserwacji Zabytków Filip F&F pracownia w Rzeszowie. Wykonane zabiegi konserwatorskie powstrzymały proces destrukcji malowidła, wzmocniły i zabezpieczyły dzieło oraz przywróciły jego pierwotne walory artystyczne.

„Wdzięcznym Cię tedy sercem, Panie, wyznawamy …” - życie parafii

Obecnie parafia swym zasięgiem terytorialnym obejmuje tylko jedną miejscowość - Łąkę. We wspólnocie działają grupy: Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, Liturgiczna Służba Ołtarza, Koło Caritas, Róże Różańcowe. Podkreślić należy szczególną rolę oddziału KSM. W dobie tak bardzo zauważalnego kryzysu wartości młodzi ludzie, podczas stałych spotkań o charakterze formacyjnym, nie tylko rozwijają swoje zainteresowania, ale poszukują autorytetów i przygotowują się do odpowiedzialnego życia w przyszłości. W okresie Wielkiego Postu młodzież w każdy piątek wieczorem prowadzi Drogę Krzyżową. Przygotowane rozważania i refleksyjny charakter tych nabożeństw, atmosfera głębokiej modlitwy, a także choreografia i oprawa muzyczna sprawiły, że wierni bardzo licznie w nich uczestniczą.
Na terenie parafii znajduje się Dom Zakonny Sióstr Opatrzności Bożej, które od 1860 r. prowadzą działalność opiekuńczą. Dom Opieki Społecznej mieści się w pałacu, który powstał prawdopodobnie w latach 1582-1603, gdy właścicielem Łąki był hr. Krzysztof Kostka. Od połowy XIX wieku był to Zakład dla Dziewcząt Ordynacji Łańcuckiej. Przez okres stu lat siostry prowadziły swoją posługę wśród biednych i osieroconych dzieci. W 1954 r. decyzją władz komunistycznych przeniesiono wychowanków do innych domów dziecka na terenie województwa, w pałacu natomiast siostry podjęły pracę z Dziećmi Specjalnej Troski, którą pełnią obecnie. Podkreślić należy, że w 1984 r. powstała tutaj „Szkoła Życia” z trzema poziomami.
Świadectwem najnowszej historii Łąki jest Katolicka Placówka Opiekuńczo-Wychowawcza Zgromadzenia Sióstr Opatrzności Bożej działająca od 2006 r. Jej celem jest wszechstronne wychowanie i tworzenie warunków właściwych dla prawidłowego rozwoju wychowanków. Siostry prowadzą placówkę socjalizacyjną dla trzydzieściorga dzieci oraz placówkę interwencyjną przygotowaną na przyjęcie dziesięciorga dzieci okresu niemowlęcego znajdujących się w sytuacji kryzysowej.
Integralną częścią parafii jest cmentarz, podobnie jak w dawnych czasach usytuowany w pobliżu kościoła. Podkreślić należy, że cmentarze istniały także przy kościele św. Marcina i św. Jadwigi. Obecny cmentarz został założony w 1833 r. i z tego okresu pochodzą najstarsze pomniki oraz kaplica cmentarna pw. św. Michała Archanioła. 29 czerwca 2001 r. - w dniu uroczystości świętych Apostołów Piotra i Pawła dokonano poświęcenia nowej kaplicy wybudowanej na pamiątkę Wielkiego Jubileuszu 2000 Roku.