8 listopada, w Filharmonii Podkarpackiej im. Artura Malawskiego w Rzeszowie odbyło się wręczenie Nagrody Honorowej „Świadek historii”. Nagroda ta przyznawana jest osobom szczególnie zasłużonym dla upamiętniania historii Narodu Polskiego w poszczególnych regionach. Nagrodę przyznaje Kapituła, której przewodniczącym jest Prezes Instytutu Pamięci Narodowej. Laureatami Nagrody Honorowej „Świadek Historii” w I edycji w Rzeszowie zostali: abp Ignacy Tokarczuk, prof. Janina Marciak-Kozłowska, ks. Tadeusz Pater, Stanisław Szpunar, Mirosław Makowski (Przemyskie Stowarzyszenie Rekonstrukcji Historycznej X. D.O.K.), Franciszek Batory. W imieniu prezesa IPN okolicznościowe medale i dyplomy wręczała dyrektor oddziału w Rzeszowie, Ewa Leniart.
Stowarzyszenie Profilaktyki i Wspierania Rozwoju Osobowości Dzieci i Młodzieży „Wzrastanie” w Przemyślu dokonało zgłoszenia do konkursu „Świadek Historii” ks. Tadeusza Patera. Grupa „Wzrastania” uczestniczyła także w tej uroczystości. Ks. Pater część swojego życia poświęcił na działania związane z ocaleniem od zapomnienia przeszłości Polski. Czynił to poprzez aktywność ukierunkowaną na odkrywanie własnych korzeni, historii miejscowości Rumno w powiecie lwowskim i martyrologii jej mieszkańców. Dzieje mu tak bliskie uwiecznił, wydając trzy obszerne pozycje książkowe. Dzieci i młodzież „Wzrastania” szczególnie dziękują ks. Tadeuszowi za to, że uczy je miłości do Ojczyzny i poszanowania jej tradycji. Dzięki niemu, będąc we Lwowie i Rumnie, doświadczali lekcji żywej historii, która nosi ślady bohaterstwa i męczeństwa.
Nagroda im. Juliusza Ligonia to najstarsza regionalna nagroda w Polsce trwale wpisana w kulturalny pejzaż Śląska. Ligoniowy laur zawsze honorował wartości patriotyczne i chrześcijańskie.
Nagrodę Ligonia otrzymywali ludzie albo zespoły ludzi przez swój dorobek zasłużonych dla Śląska w jego historycznych granicach, którzy wnieśli znaczący wkład w duchowy i cywilizacyjny rozwój tego regionu. Wśród laureatów indywidualnych odnajdujemy działaczy niepodległościowych, działaczy harcerskich, żołnierzy Armii Krajowej i więźniów obozów koncentracyjnych, w tym także licznych księży. Zespołowe nagrody otrzymywały liczne towarzystwa śpiewacze i chóry, biblioteki i muzea śląskie, redakcje i zespoły ludzkie, których pasją była służba wartościom i dobru publicznemu.
Paweł „przypomina Ewangelię” i czyni to językiem, który dla prawnika brzmi znajomo: „przekazałem wam na początku to, co przejąłem” (gr. paredōka - parelabon; Wulgata: tradidi… quod et accepi). To techniczne słownictwo autoryzowanego przekazu. Tak rabini opisywali łańcuch tradycji, tak prawo rzymskie nazywało wydanie rzeczy, traditio. Apostoł pozostaje ogniwem tego przekazu. Wiara jest depozytem. „Strzeż depozytu” napisze Paweł Tymoteuszowi (1 Tm 6,20), a z tego depositum wyrośnie pojęcie depositum fidei, obecne w prawie Kościoła do dziś (por. kan. 750). Rzymski kontrakt depozytu miał jedną świętą regułę. Rzecz powierzoną oddaje się nienaruszoną. Trudno o lepszy obraz tego, czym jest przekaz wiary.
Klasztor salezjanów w Lutomiersku. Po wojnie i dziś.
– To zmieniło charakter tego miejsca, ale i także tchnęło ducha w to miejsce – mówi ks. dr hab. Kazimierz Dąbrowski, dyrektor Salezjańskich Szkół Muzycznych w Lutomiersku. W 2026 roku mija sto lat od chwili, gdy salezjanie rozpoczęli tu swoją działalność w Lutomiersku. Przez ten czas klasztor i posługujący tu kapłani doświadczyli wojny, okupacji, powojennych szykan władz komunistycznych i pożaru. Dziś miejsce, które nieraz musiało zaczynać od nowa, żyje modlitwą, muzyką i szkolną pracą z młodzieżą.
Historia Lutomierska jest jednak znacznie starsza. W XVII wieku nad Ner przybyli franciszkanie reformaci. Przez kolejne stulecia służyli mieszkańcom, a w czasach zaborów angażowali się także w sprawy narodowe. Represje po powstaniu doprowadziły do kasaty klasztoru. W 1900 roku zmarł ostatni zakonnik, a życie religijne w klasztorze zaczęło wygasać. Do kolejnego przełomu doszło podczas I wojny światowej. Jesienią 1914 roku niemiecki ostrzał obrócił klasztor w ruinę. Po wojnie planowano postawić na jego miejscu niewielką kapliczkę. Mieszkańcy i duchowieństwo nie pozwolili jednak, by historia tego miejsca dobiegła końca. Powstał komitet odbudowy klasztoru, dzięki któremu w 1925 roku konsekrowano odnowioną świątynię.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
