Błogosławieństwa ustanowione przez Kościół są widzialnymi znakami, przez które wyraża się i w sposób właściwy poszczególnym znakom urzeczywistnia uświęcenie ludzi w Chrystusie oraz uwielbienie Boga, które stanowią cel, do jakiego zmierzają wszystkie inne dzieła Kościoła.
Wszystkie błogosławieństwa, które udzielane są na zakończenie Mszy św., zarówno krótkie, jak i te bardziej rozbudowane mają zasadniczo tę samą rangę i ważność. W niektórych dniach i okolicznościach zwykłą formułę błogosławieństwa poprzedza zgodnie z przepisami inna, uroczysta formuła błogosławieństwa albo modlitwa nad ludem. Wyróżnia się błogosławieństwa na różne okresy roku liturgicznego, a także w liturgicznych dniach wspomnień świętych oraz inne błogosławieństwa, np. w liturgii za zmarłych czy na poświęcenie kościoła. Biskup natomiast może posłużyć się jeszcze formułą błogosławieństwa pontyfikalnego, które przysługuje tylko biskupom na podstawie innych przepisów. Nie jest ono jednak w niczym ważniejsze od innych, jest tylko bardziej uroczystą formą zwykłej formuły błogosławieństwa przeznaczoną, jak wcześniej wspomniano - dla biskupów.
Wyróżnić natomiast należy błogosławieństwo apostolskie z odpustem zupełnym. Jest to forma błogosławieństwa, która wiąże się z udzieleniem odpustu zupełnego wiernym uczestniczącym w Mszy św., oczywiście, tym, którzy spełniają warunki, by taki odpust otrzymać. W tym przypadku należy stwierdzić, że to błogosławieństwo jest „ważniejsze” od zwykłego. Może go udzielić biskup i to tylko w swojej diecezji lub zrównany z biskupem diecezjalnym prałat na powierzonym mu terenie, tylko trzy razy w roku w wyznaczonych przez siebie dniach uroczystych świąt. Z tym błogosławieństwem związana jest również zmieniona formuła zakończenia aktu pokuty, wymagane są w modlitwie powszechnej wezwania w potrzebach Kościoła oraz w intencjach papieża, a także rozbudowana forma zapowiedzi błogosławieństwa, wypowiadana zwykle przez diakona. Podobnego błogosławieństwa na mocy prawa udzielonego przez Stolicę Apostolską może udzielić neoprezbiter (nowo wyświęcony kapłan) na zakończenie tzw. Mszy św. prymicyjnej.
Wstyd się przyznać, ale w młodości nie byłem ministrantem. Kiedy wstąpiłem do seminarium, musiałem więc szybko nadrobić tę lukę. Na szczęście wykłady z liturgiki czy asysty seminaryjne bardzo mi w tym pomogły. Jednak nie tylko one nauczyły mnie, czym tak naprawdę jest święta liturgia.
Dobrze zapamiętałem jedną z pierwszych posług, w której byłem odpowiedzialny za przygotowanie okadzeń. Niestety, nie zdążyłem rozpalić węgielków na czas i kiedy zbliżała się chwila wyjścia z kadzielnicą, pomyślałem sobie naiwnie i przewrotnie, że wyjdę z nierozpalonymi węgielkami, celebrans zasypie je kadzidłem, a nikt specjalnie nie zauważy, że i tak nie ma z tego dymu. Jak pomyślałem, tak zrobiłem, żeby tylko ratować swoją głowę. Pobożny ksiądz nabierał już na małą łyżeczkę kadzidła, ale nagle zobaczył zupełnie czarne węgle w kadzielnicy. Spojrzał na mnie z uśmiechem i bez złości, życzliwie powiedział: „Idź z tym do zakrystii, nie będziemy oszukiwać Pana Boga, bo Kościół to nie zabawa!”.
Kard. Grzegorz Ryś podczas święceń nowych kapłanów
Diakoni Szczepan Kaleciak, Maciej Kawaler, Kacper Lendecki oraz Paweł Natkaniec przyjęli w katedrze na Wawelu święcenia prezbiteratu. Szafarzem sakramentu był kard. Grzegorz Ryś, który w czasie homilii powiedział, że jedyna skuteczna władza to „władza ukrzyżowanej miłości”. – Jak nie kochasz ludzi, nie masz prawa od nich czegokolwiek oczekiwać. Jak ich nie kochasz, nie masz prawa im głosić słowa. Jak ich nie kochasz, to im nie mów o moralności, nie próbuj ich rozgrzeszać – zwrócił się do neoprezbiterów metropolita krakowski.
W czasie homilii kard. Grzegorz Ryś nawiązał do pytania arcykapłanów, uczonych w Piśmie i starszych o władzę, jakie stawiali wobec Jezusa – skąd ją ma, co jest jej źródłem? Metropolita krakowski zaznaczył, że w dniu święceń prezbiteratu to pytanie mają prawo stawiać kandydaci do kapłaństwa, ponieważ w momencie święceń otrzymają tę władzę – Jezus się nią z nimi dzieli. – Otrzymacie władzę, która jest absolutnie niezwykła. Tym bardziej macie prawo pytać o jej źródło i o to, w oparciu o co można ją wypełniać – mówił kardynał, wyrażając nadzieję, że kandydaci do święceń będą stawiali te pytania, ale inaczej niż ci, którzy to robili w czasach Jezusa. Metropolita zauważył, że Jezus nie udzielił uczonym w Piśmie odpowiedzi na to pytanie, a to rzadka postawa Jezusa, bo nie widział sensu w odpowiadaniu na pytanie stawiane z wątpliwych motywów. Podkreślił, że w życiu księdza warto pytać o władzę Jezusa wtedy, kiedy się jej poddaje.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
