Reklama

Niedziela na Podbeskidziu

Rusza nowy cykl Nabożeństw pompejańskich

Ponad 4 lata Nowenna pompejańska odbywała się w sanktuarium św. Jana Sarkandra na Kaplicówce w Skoczowie. 2 stycznia br. zakończono cykl 54 nabożeństw, a od 2 lutego ruszy nowy cykl

Niedziela bielsko-żywiecka 3/2013, str. 3

[ TEMATY ]

nowenna pompejańska

Monika Jaworska

Celebracja Eucharystii w ramach ostatniego, 54. nabożeństwa pompejańskiego

Celebracja Eucharystii w ramach ostatniego, 54. nabożeństwa pompejańskiego

Wszystko zaczęło się 11 września 2002 r. w samorządzie cieszyńskim, gdzie grupa osób z Apostolstwa Dobrej Śmierci wraz z prekursorem nowenny - Tadeuszem Kopciem - zaczęła się modlić Nowenną pompejańską. W październiku 2012 r. Apostolstwo nawiedziło sanktuarium w Pompejach we Włoszech. Wyproszone nowenną łaski i pobyt w sanktuarium zmobilizowały te osoby, aby rozpowszechniać nowennę z błogosławieństwem bp. T. Rakoczego i ks. prał. Alojzego Zubra ze Skoczowa. Bp Rakoczy w 2008 r. przekazał Apostolstwu w Skoczowie kopię cudownego obrazu z Pompejów, którą 1 czerwca 2008 r. umieszczono w kaplicy na Kaplicówce. 2 sierpnia 2008 r. odprawiono tam pierwsze z 54 nabożeństw zorganizowanych przez animatorów - Lidię Wajdzik i Tadeusza Kopcia. Od tego czasu każdego 2 dnia miesiąca na Kaplicówkę przyjeżdżali licznie wierni i księża z całej Polski i nawet z zagranicy. Jak podają organizatorzy łącznie podczas trwania nowenny odprawiono tam 423 intencje Mszy św.

2 stycznia br. o 18 rozpoczęło się 54 nabożeństwo kończące cykl. Wierni modlili się Różańcem, śpiewali kolędy, mówili świadectwa łask uproszonych nowenną. P. Edward wspominał o doświadczeniu czegoś w rodzaju śmierci klinicznej. Leżał w szpitalu w stanie krytycznym. Jak twierdził, zdrzemnął się. Znalazł się w miejscu, w którym stoczył zwycięską walkę ze złem, które przybrało postać zwierząt - lisa i niedźwiedzia. Następnie zobaczył tunel i mnóstwo pachnących róż. Usłyszał głos, który dał mu wybór - może zostać, albo wracać na ziemię. - Wróciłem i jestem tutaj dziś z wami - podsumował. Pewna kobieta wspomniała o łasce uzdrowienia 13-letniej dziewczynki z raka trzustki. W kaplicy wisi również różaniec - pierwsze wotum dziękczynne za uzdrowienie z raka.

Reklama

7 kapłanów odprawiło Mszę św. kończącą cykl. Przewodniczył jej ks. dziekan Alojzy Zuber z parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Skoczowie, wikariusz tejże parafii - ks. Juliusz Kropacz i posługujący przy niej ks. Wojciech Tyczyński; ks. Waldemar Niemiec z parafii św. Mikołaja w Pierśćcu; ks. proboszcz Wiesław Kondziołka z parafii św. Mateusza w Ogrodzonej; o. Andrzej z Górek Wielkich i ks. proboszcz Zdzisław Grochal z parafii NMP Nieustającej Pomocy w Rycerce Górnej. Ks. A. Zuber przypomniał w homilii historię Różańca i opowiedział o nowennie.

Rozpoczęcie nowego cyklu nastąpi 2 lutego br. Mszę św. inauguracyjną odprawi bp Tadeusz Rakoczy. Nowenna potrwa do lipca 2017 r. Organizatorzy zachęcają do licznego udziału.

* * *

Powiedzieli:

Maria Kowalska - stała uczestniczka nabożeństw na Kaplicówce
Kiedy pierwszy raz przyjechałam tu 2 sierpnia 2008 r. na Nabożeństwo pompejańskie, zrodziło się we mnie pragnienie bycia tu każdego miesiąca aż do zakończenia nowenny. Dobry Bóg sprawił, że byłam tu zawsze przez 54 miesiące. Otrzymałam za wstawiennictwem Maryi przeobfitość łask i oświadczam, że są to trwałe konkretne świadectwa, które przemieniły moje życie i życie moich bliskich. Mój mąż został uwolniony z nałogu palenia i picia - 4 lata jest abstynentem i radosnym chrześcijaninem. Tutaj wyprosiłam łaskę sakramentu małżeństwa dla mojej córki Sylwii, tutaj otrzymałam dar i łaskę ogromnej radości i poruszenia serca z wartości duchowych, dar głoszenia Dobrej Nowiny i dar wytrwałej modlitwy. Tutaj Maryja ciągle uczy mnie czegoś nowego, a przede wszystkim miłości: przebaczającej, cierpliwej, ufnej i wrażliwej na potrzeby innych. Chwała Panu!

Reklama

Lidia Wajdzik - animatorka Nowenny pompejańskiej
Stale przychodzą nowe świadectwa, że właśnie tu na Kaplicówce ktoś uprosił komuś jakąś łaskę, zwłaszcza łaskę nawrócenia tym, którzy gardzili zbawieniem, czy łaskę powrotu do zdrowia po ciężkiej chorobie nowotworowej i wiele innych. Dzięki nowennie w sanktuarium są odprawiane jeszcze inne nabożeństwa: 15 sobót różańcowych i święta noc modlitwy. Tu także z rąk o. Ciro z Włoch otrzymaliśmy relikwie bł. B. Longo. Ta modlitwa hamuje wszelkie pokusy do złego, rozwiązuje problemy. Gdyby nas tutaj nie było, to zapewne wielu ludzi nadal czułoby się zagubionymi. Tutaj wierni upraszają ludziom to, co najważniejsze - powrót do zbawienia.

Ks. prał. Alojzy Zuber - proboszcz parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Skoczowie
Pompejańska modlitwa wyróżnia się pośród modlitw. Już za życia bł. Bartolo Longo ludzie, którzy ją odmawiali, doznawali wiele łask. Modlitwa różańcowa odmieniła Pompeje i okolice. My zgromadziliśmy się tu po raz kolejny. Tutaj mamy kopię obrazu Matki Bożej Pompejańskiej podarowaną przez bp. Rakoczego i tutaj 4,5 roku temu rozpoczęła się ta nowenna. Modlitwa pompejańska charakteryzuje się wytrwałością. Potrzeba wysiłku i dobrej woli, ale ten, kto się jej podejmuje, czyli odmawia codziennie 3 części Różańca, ten ma dobrą wolę.

2013-01-17 14:13

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Pompejański Dzień Skupienia z Oblubienicą Ducha Świętego

2020-09-08 13:44

[ TEMATY ]

dzień skupienia

nowenna pompejańska

Maryja

Apostolstwo Dobrej Śmierci

Monika Jaworska

Uczestnicy 12. Pompejańskiego Dnia Skupienia w Pogórzu.

Uczestnicy 12. Pompejańskiego Dnia Skupienia w Pogórzu.

Wydawało się, że koronawirus pokrzyżuje plany, ale jednak udało się organizatorom dopiąć wszystko na ostatni guzik z uwzględnieniem wszelkich norm sanitarnych. 12. Pompejański Dzień Skupienia Czcicieli Matki Bożej Królowej Różańca Świętego z Pompejów – Maryi Królowej Serc, Nadziei i Pokoju, odbył się w kościele NMP Królowej Polski w Pogórzu k. Skoczowa. Zgromadził przedstawicieli wspólnot Apostolstwa Dobrej Śmierci zaangażowanych w krzewienie nowenny pompejańskiej.

Na Dzień Skupienia złożyła się modlitwa wszystkimi częściami Różańca św., adoracja i konferencja pt. „Maryja Oblubienica Ducha Świętego”, którą wygłosił ks. dr Bogdan Kulik MSF z Górki Klasztornej.

Maryja jest ściśle związana z Duchem Świętym. Kto jest przy Maryi, ten jest przy Duchu Świętym. Ci, którzy ją pomijają, wyśmiewają, to tak naprawdę nie szanują Pana Boga. Maryja jest ikoną Ducha Świętego, ale nie są na tym samym poziomie. Maryja zawsze pozostanie stworzeniem, służebnicą pańską, pokorną i nie wynoszącą się ponadto, kim jest. A Duch Święty jest osobą Trójcy Świętej – podkreślał ks. dr Bogdan Kulik MSF, dodając że Maryja jest symbolem pełnego szczęścia człowieczego i kobiecego. – Maryja jest Oblubienicą Ducha Świętego, to znaczy że jest szczególnie, niepowtarzalnie i jedynie w swoim rodzaju ściśle zjednoczona z Duchem Świętym – zaznaczał.

Kapłan również przewodniczył Mszy św. koncelebrowanej przez kilku księży związanych z Apostolstwem Dobrej Śmierci.

Bądźmy apostołami – apostolos, czyli posłanymi, tymi, którym dane było usłyszeć pewne rzeczy, doświadczyć ich. Tym trzeba się dzielić z innymi ludźmi, być przekazicielami naszej wiary – zauważył diecezjalny moderator ADŚ ks. Marcin Wróbel.

Po Mszy św. uczestnicy mieli czas na posiłek i rozmowę. Mogli się też zaopatrzyć się w pamiątki i materiały ADŚ. Można było również wesprzeć ofiarą misjonarzy. Wydarzenie zorganizowało Apostolstwo Dobrej Śmierci Diecezji Bielsko-Żywieckiej i Różańcowy Ruch Pompejański.

O dniu skupienia piszemy również w Niedzieli na Podbeskidziu nr 37 na 13 września.


CZYTAJ DALEJ

Wszystko było inne niż się spodziewałam. Renata Czerwicka o kulisach autobiografii ks. Pawlukiewicza

2020-09-24 07:22

[ TEMATY ]

ks. Piotr Pawlukiewicz

Renata Czerwicka /RTCK

Czwartek 24 września 2020 r. to data wyjątkowa. To właśnie dziś swoją premierę ma, stworzona tuż przed śmiercią ks. Piotra Pawlukiewicza - jedyna na świecie - autobiografia tego wielkiego kaznodziei pt. "Z braku rodzi się lepsze". Książka ma formę rozmowy. O historii, wierze, tajemnicach i nieznanych faktach z ks. Piotrem rozmawiała Renata Czerwicka, redaktor naczelna Wydawnictwa RTCK. W specjalnym wywiadzie dla „Niedzieli” p. Renata zdradza kulisy postawania wyczekiwanej autobiografii.

Damian Krawczykowski: Jak zaznacza Pani na początku książki – kilka lat musiało minąć, aby ks. Pawlukiewicz zgodził się na tę autobiograficzną rozmowę.. Co nareszcie przekonało ks. Piotra aby się przed Panią otworzyć?

Renata Czerwicka: Nie znam tego jednego konkretnego powodu i już się nie dowiem. Myślę, że ten temat pracował w księdzu Piotrze od dłuższego czasu. Może pogarszający się stan zdrowia dawał mu znaki, że warto w końcu się zdecydować… bo nie wiadomo, jak będzie? Na pewno duży wpływ miała płyta Krzyśka Antkowiaka z tekstami ks. Piotra, która miała wyjść razem z książką, a ksiądz Piotr bardzo czekał na tę płytę. A może uznał, że nie wytrzyma już dłużej moich namów i uległ (uśmiech) Znamy się od kilku lat i naprawdę się lubiliśmy.

Czy „wywiad-strumyk” jak nazwał Waszą książkę sam ks. Pawlukiewicz układał się wg Pani planu? Odpowiedzi, których udzielił ks. Piotr, były takie jakich Pani oczekiwała?

Wszystko podczas tego wywiadu było inne niż się spodziewałam. Wszystko. Ksiądz Piotr po pierwsze był w trudnej sytuacji zdrowotnej, poruszał się na wózku, wiele czynności sprawiało mu ból, co w oczywisty sposób odbiło się na rozmowie, podczas której musieliśmy robić liczne przerwy. Nie dało się też rozmawiać długo, rozłożyliśmy nasz wywiad na 5 dni. Rozmowa jednak ewoluowała i to widać w książce, że dość zachowawcze odpowiedzi na początku później stają się o wiele bardziej otwarte, dotykamy głębszych spraw, o których ks. Piotr mówi więcej. Bardzo mnie te pięć dni rozmów zaskoczyło swoją nieoczywistością, notatki przygotowywane przez kilka tygodni okazały się prawie bezużyteczne. To było spotkanie z człowiekiem, takim prawdziwym z krwi i kości, takim z wadami i zaletami, silnym i słabym... I z pewnością ta rozmowa zaskoczy czytelnika, który zna ks. Piotra głównie jako legendę i wspaniałego kaznodzieję.

Czuła Pani, że przy pracach nad książką ks. Piotr uchyla rąbka tajemnicy swojego życia? Z książki możemy dowiedzieć się dotąd nieznanych faktów o „legendzie polskiego kaznodziejstwa”?

„Uchyla” rąbka tajemnicy to dobre określenie, bo tylko czasami, jakby niechcący mówił więcej, niż tylko trochę. To nie przypadek, że ks. Piotr nie wypowiadał się wcześniej o sobie. Na początku rozmowy widać było, że to jest dla niego trudne i że nie jest do tego przyzwyczajony. Każdego dnia pytał mnie, czy to na pewno dobry pomysł, aby robić ten wywiad. Zastanawiał się, czy ludzi chcą go poznać takiego, jakim naprawdę jest, zamiast żyć jego legendą…Na końcu jednak przyznał, że był to dla niego rodzaj terapii, coś, co bardzo dużo mu dało.

Prawda jest taka, że najwięcej o księdzu Piotrze dowiemy się z książki „Z braku rodzi się lepsze…” czytając między wierszami, czytając sercem, z dużą wrażliwością. On był niezwykle wrażliwym i głębokim człowiekiem, choć z drugiej strony, tak bardzo zwyczajnym.

Co Panią najbardziej zaskoczyło w tym wywiadzie? Jakiś szczególny fragment, historia?

Wiedziałam, że muzyka jest dla niego ważna, ale nie wiedziałam, że aż tak. Duża część naszych rozmów łączyła się ze wspólnym słuchaniem jego ulubionych piosenek. Kiedy włączałam piosenki SBB albo Grechuty, całkiem się zmieniał. Dosłownie, fizycznie. Twarz mu promieniała, prostował się na kanapie, uśmiechał. Kiedy słuchał muzyki, zatapiał się w nią, jednoczył wręcz. Coś niezwykłego. Chyba nigdy nie spotkałam kogoś, kto tak przeżywałby muzykę… Jak o tym myślę teraz, to chyba jednak wizja powstania płyty muzycznej z jego tekstami była dla niego dużą motywacją do tego wywiadu. Nie zdążył posłuchać całej płyty Krzyśka „Zostanie mi muzyka…”, ale na pewno bardzo by się nią cieszył. Na pewno. Marzył, aby ktoś zrobił taką płytę. Sądzę, że bardzo warto sięgnąć po jego biografię właśnie razem z tą płytą, bo w jego tekstach i kompozycjach Krzyśka Antkowiaka można odnaleźć jeszcze więcej księdza Piotra.

A jaki był Ksiądz Piotr podczas tworzenia tej książki? Wiemy, że było to na niedługo przed śmiercią. Czy znane mu poczucie humoru nadal mu towarzyszyło? Widać było że jego wiara wraz z rozwojem choroby się zmienia? Pogłębia, pogarsza?

I znów nie mogę odpowiedzieć w prosty sposób. Myślę, że dla samego księdza Piotra jego stan ducha był zagadką i wyzwaniem. Relacja z Chrystusem i to jak ją przeżywał była dynamiczna, zmieniała się, tak o tym mówił, choć nie dosłownie. Jak sam przyznał, Parkinson nie przymnożył mu wiary, ale powiększył pole do przemyśleń. To co mnie zaskoczyło, to że ani razu nie próbował Boga nazwać prosto, opisać jednym zdaniem i zamknąć w krótkiej definicji. Uderzało to, jak bardzo zachwycał się Jego majestatem. W jednym miejscu powiedział:

„Teraz szykuję sprytny manewr. Jak już wrócę na ambonę, mam ochotę powiedzieć: Ludzie, Pan Bóg jest tak inny, tak fanta­stycznie przerastający nasze pojmowanie, że… nie ma o czym gadać. Co tu gadać…? Nie możemy ogarnąć rozumem ko­mórek nowotworowych, a Boga chcemy zrozumieć?!”

Poczucie humoru, z którym ksiądz Piotr jest tak bardzo kojarzony oczywiście się nie zmieniło, ale tym razem znacznie więcej było wzruszeń, poważnych min i wspólnego milczenia, niż śmiechu.

Moją rolą w tym wywiadzie, oprócz zadawania pytań i rozmowy w dużej mierze było także uszanowanie granic księdza Piotra. Tego o czym chciał mówić i o czym nie chciał. Wiele wątków nie dokończyliśmy, niektóre przerwaliśmy... Kiedy odszedł, nie wiedziałam, jak ogarnąć temat nad tekstem. Ale wyszło naturalnie… Co niedopowiedziane, zostało niedopowiedziane. I to dobrze, bo człowiek nie jest prostym zbiorem pytań i odpowiedzi, ale najbardziej skomplikowanym stworzeniem na ziemi. I zawsze jest i pozostaje jakąś tajemnicą… Ja osobiście czułam, że podczas tej rozmowy miejscami obcowałam z pewną mistyką, czymś, co mnie przerastało. Nigdy tej rozmowy nie zapomnę… Nigdy.

Na koniec krótko: Ks. Piotr Pawlukiewicz jest dla mnie….

Tajemnicą… Inspiracją.

Dziś tytuł książki „Z braku rodzi się lepsze…” nabiera zupełnie nowego wymiaru. W książce widać, że wszystko co najlepsze w życiu ks. Piotra, rodziło się z jakiejś słabości, jakiegoś braku… Dziś brak księdza Piotra. Co lepszego się tego urodzi?... Bardzo jestem ciekawa. A że tak będzie – nie mam wątpliwości.

_____________________________________________________

Ks. Pawlukiewicz /fragmenty z autobiografii:

Czy jest coś, co chciałby Ksiądz powiedzieć teraz ludziom, którzy będą czytać tę książkę?

(Zamyśla się..)

Chciałbym powiedzieć: Trzymajcie się swoich księży w para­fiach. Trzymajcie się tradycyjnego duszpasterstwa i uważajcie na takich księży, jak Pawlukiewicz. Bo tu łatwo o chęć błysku i popisu.

______________________

Przede wszystkim trzeba kochać. Kocham człowieka, jeśli za­leży mi na tym, żeby on poszedł do Nieba. Myślę sobie, że przed każdymi rekolekcjami ksiądz powinienem usiąść i skon­centrować się, czy chce, żeby te zakonnice czy ci księża, czy ci świeccy poszli do Nieba. Czy zależy mu na nich, czy na tym, żeby zabłysnąć.

Zachwycić ludzi można dość łatwo. Można skleić z Ewangelii jakiś tekścik całkiem tęgi intelektualnie, ale czy ja chcę, żeby ci moi słuchacze poszli do Nieba?

Ktoś przyjeżdża z głoszenia rekolekcji i mówi: „Ale miałem rekolekcje! Tysiące ludzi przychodziło”. Ale czy ty, brachu, chciałeś, żeby oni poszli do Nieba, czy tylko chciałeś ich przekonać o nieomylności Kościoła albo potrzebie głębokiej modlitwy? No właśnie. Nie szarżuj. Nie szarżuj, bo możesz zagubić główny cel nauczania, jakim jest doprowadzenie ludzi do bram Nieba.

_______________________________

Więcej o książce: Zobacz

RTCK

CZYTAJ DALEJ

Podejmij #WyzwanieRóżańcowe

2020-09-29 22:40

ks. Łukasz Romańczuk

Lubisz wyzwania, które wymagają dużego wysiłku? To spróbuj takiego, które może umocnić twojego ducha!

#WyzwanieRóżańcowe to inicjatywa Wydziału Duszpasterskiego Archidiecezji Wrocławskiej, wrocławskiej wspólnoty stypendystów Fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia, PWT we Wrocławiu, Gościa Wrocławskiego, Obserwatorium Społecznego, Nowego Życia, Caritas Archidiecezji Wrocławskiej i Niedzieli Wrocławskiej.

Nakręcili oni spot, w którym zachęcają do modlitwy różańcowej, ale nie tylko.

- Celem naszego wyzwania modlitewnego jest zaproszenie do modlitwy różańcowej, uczczenie setnej rocznicy urodzin św. Jana Pawła II - mówi ks. Bartosz Mitkiewicz, duszpasterz Wspólnoty Wrocławskiej Fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia.

Nie jest to jedyne zadanie tych, co włączają się w akcje.

- Ważne, aby zrobić selfie z różańcem w dłoni i opublikować na portalach społecznościowych takich jak: Facebook, Instagram, Snapchat, oznaczenie hasztagiem #WyzwanieRóżańcowe oraz zaproszenie innych do modlitwy - dodaje.

Pomysłodawcami wyzwania są studenci z Fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia

Wyzwanie jest wakacyjnym pomysłem studentów, którzy wtedy przeżywali internetowe rekolekcji wspólnoty - mówi ks. Bartosz.

- Różne wyzwania można odnaleźć w sieci, które mają odniesienie do pomocy innym ludziom. Nasza inicjatywa różańcowa ma być taką drobną pomocą duchową oraz okazją do świadectwa. Dlaczego jako Niedziela Wrocławska włączyliśmy się w akcję? Z dwóch względów. Po pierwsze media katolickie powinny promować pozytywne rzeczy, a po drugie jest to pewnego rodzaju przykład ewangelizacji, którymi nasze media powinny się zajmować, zwłaszcza, że jest coraz więcej treści, które nic nie wnoszą do życia ludzi, a tu mamy konkretne zadanie - mówi ks. Łukasz Romańczuk

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję