Reklama

Miłość dobrem najwyższym

2013-01-28 10:21

Bogdan Nowak
Edycja szczecińsko-kamieńska (Kościół nad Odrą i Bałtykiem) 4/2013, str. 5

Bogdan Nowak
Janina i Jerzy Juchniewiczowie – chrześcijańska radość nie opuszcza ich od 60 lat wspólnej drogi

Doktor Janina Juchniewicz pochodzi z ziemi kieleckiej, a jej mąż z Warszawy. Ona ukończyła studia na PAM-ie w 1961 r., a rok później na tej samej uczelni - Jerzy. Janina jest lekarzem internistą - specjalistą chorób zakaźnych, a jej mąż lekarzem pediatrą. W Grodzie Gryfa poznali się, pokochali i postanowili złączyć swoje losy na zawsze w sakramentalnym związku, stając przed ołtarzem w 1953 r.

Zapewne wojenne cierpienia tzw. przyczółka sandomierskiego, gdzie przez 7 miesięcy toczyły się ciężkie walki, w których zginął 9-letni brat Janiny, pośrednio spowodowały, że obrała sobie drogę lekarza. Chciała ludziom nieść ulgę w dolegliwościach, a jeszcze bardziej całkowite uzdrowienia w sposób naukowo-medyczny.

Doktor Jerzy pochodzi z patriotycznej i oficerskiej rodziny - ojciec Kazimierz był powstańcem wielkopolskim oraz uczestnikiem walk o wolność Anglii w armii gen. Władysława Sikorskiego, po powrocie do Ojczyzny w stopniu pułkownika został uwięziony w mokotowskiej celi, spoczął w 1976 r. na szczecińskim cmentarzu, ale syn nie mógł zamieścić nekrologu z informacją o jego bohaterskim życiu patrioty, zawodowego oficera Wojska Polskiego na Zachodzie.

Reklama

Wzorcem był dla nich niezłomny Prymas Wyszyński.

- Wspominam pobyt Prymasa Polski w pamiętnym Adwencie roku 1952 na zaproszenie ówczesnego duszpasterza akademickiego o. Władysława Siwka TJ - przypomina sobie dr Janina. - Władze PAM-u utrudniały spotkanie z niezłomnym prymasem Wyszyńskim, dlatego zorganizowały nam całodzienne ćwiczenia wojskowe. Myśmy - mimo wszystko - późnym wieczorem udali się pod plebanię kościoła przy ul. Bogurodzicy, gdzie ku naszemu ogromnemu zdziwieniu i radości na balkonie czekał na nas dzisiejszy sługa Boży abp Stefan Wyszyński. Powitaliśmy go pieśniami religijnymi i okrzykami zadowolenia. A on wzruszająco do nas przemówił: - Umiłowane moje dzieci Boże, witam was. Tak czekałem na was.

Właśnie w czasie tego pobytu nadeszła wiadomość z Watykanu, że papież Pius XII mianował go kardynałem.

Janina i Jerzy Juchniewiczowie zawsze byli wierni Bogu, Kościołowi i swemu lekarskiemu powołaniu. Docenił to abp Andrzej Dzięga, przekazując im niedawno w kościele seminaryjnym dyplom uznania za 40-letni trud dobroczynnej służby diecezji z okazji jej jubileuszu.

W okresie istnienia systemu totalitarnego, biskupi, księża, siostry zakonne, a także alumni seminarium nie mieli ubezpieczenia zdrowotnego, dlatego nie mieli zapewnionej darmowej opieki lekarsko-pielęgniarsko-farmaceutycznej.

O tym nie wszyscy wiedzieli, ale Juchniewiczowie pospieszyli im z darmową pomocą lekarską. Budziło to nawet podejrzenie samego bp. Kazimierza Majdańskiego, który w tej sprawie wezwał ich do siebie. Ta rozmowa przekonała go, że ta para lekarska nie jest „wtyką służb specjalnych” a ewangelicznym małżeństwem lekarskim pochylającym się bezinteresownie nad każdym biskupem, księdzem, klerykiem i siostrą zakonną, którzy nie mieli zapewnionej bezpłatnej opieki medycznej. W tej posłudze, zwłaszcza w okresie stanu wojennego, błogosławił im Bóg, a wspomniany ordynariusz szczecińsko-kamieński tak bardzo zaprzyjaźnił się, że zawsze korzystał z ich rady (mimo że wokół siebie miał jeszcze innych profesjonalnych medyków), bo - jak mawiał - Juchniewiczowie poza darem leczenia mają jeszcze serce.

Tak bardzo zdobyli zaufanie bp. K. Majdańskiego, że tenże poprosił ich do siebie i zaproponował im, by otoczyli troską lekarską dziewczęta w ciąży w Domu Samotnej Matki w Karwowie. W praktyce okazało się, że godzące się ratować święty dar życia nie tylko wymagały opieki medycznej, ale również pomocy materialnej. Wtedy panowała bieda, a młode matki były pozbawione nie tylko godnych warunków przed i po narodzinach swego dziecka, ale ubiorów dla siebie i noworodka, artykułów higieny osobistej, żywności... O to wszystko też zabiegało niestrudzone małżeństwo Juchniewiczów. W prowadzeniu tego domu wybijała się postać wszechstronnie utalentowanej samarytanki s. Klaudii, kierującej nim z ramienia swego zakonu, czyli Zgromadzenia Sióstr Benedyktynek Samarytanek Krzyża Chrystusowego.

Zasłużonemu Pasterzowi Kresów Zachodnich Juchniewiczowie zawdzięczają też bliskie spotkania z papieżem Janem Pawłem II. - W czerwcu 1987 r. bacznie przyglądaliśmy się, jak trwa budowa ołtarza na Jasnych Błoniach, na których Mszę św. miał celebrować Papież - opowiada dr Jerzy. - Zauważył nas Biskup Ordynariusz i zapytał, gdzie będziemy w czasie papieskiej Eucharystii. Odpowiedziałem, że w tym czasie mamy wyznaczony dyżur w przychodni dla dobra nieprzeliczonych rzesz pątników. Nie da się nas zastąpić z uwagi na duże doświadczenie lekarskie nabyte podczas długoletniej pracy oraz pozyskanych umiejętnościach medycznych w czasie dyżurów w Pogotowiu Ratunkowym, gdzie przepracowaliśmy ćwierć wieku. Fakt ten zanotował sekretarz biskupa. Nazajutrz wezwała nas dyrektor Zespołu Opieki Zdrowotnej, by nas poinformować, że zostaliśmy zwolnieni z dyżuru lekarskiego, gdyż ordynariusz wyznaczył nas w poczet osób wyróżnionych przyjęciem Komunii św. z rąk Papieża.

Później Juchniewiczowie mieli zaszczyt w seminarium duchownym spożywać obiad wraz z Janem Pawłem II i zaproszonymi gośćmi. Przekonali się wtedy, jak bardzo bezpośredni i skromny jest Następca św. Piotra w bliskości z ludźmi.

Janina Juchniewicz dostąpiła łaski krótkiej audiencji z Papieżem, gdy niespodziewanie znalazła się na przejściu seminaryjnym Jana Pawła II. Biskup K. Majdański natychmiast przedstawił ją Ojcu Świętemu, jako lekarkę, która darmo leczy biskupów, księży, kleryków i zakonnice oraz tych, których nie wolno. Doktor Janina takiego spotkania nawet nie mogła sobie wymarzyć. Z tego spontanicznego spotkania pozostało ewangelicznej szczeciniance szereg fotografii.

- Było nam dane korespondować z Ojcem Świętym od jego niezapomnianej pielgrzymki do Szczecina aż do odejścia do domu Ojca - szczyci się stosem listów dr Jerzy Juchniewicz. - On swoimi listami umacniał naszą rodzinę, wszak jesteśmy rodzicami trzech synów oraz doczekaliśmy pięciorga wnucząt.

Tagi:
Szczecin lekarz

Reklama

Nasz zbawiciel

2019-12-04 07:37

Ks. Andrzej Posadzy
Edycja szczecińsko-kamieńska (Kościół nad Odrą i Bałtykiem) 49/2019, str. VI

Grażyna Kołek
Betlejem, Grota Narodzenia

Z bliżają się uroczyste obchody najpiękniejszego wydarzenia w historii ludzkości – uroczystość Narodzenia Wcielonego Słowa, Jezusa Chrystusa, Pana i Odkupiciela człowieka. Warto więc w tych adwentowych dniach rozważyć opisy ewangeliczne, które zawierają dzieje początków obecności na ziemi naszego Zbawiciela.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Symbole i zwyczaje Adwentu

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 49/2002

Bóg w swojej wielkiej miłości do człowieka dał swego Jednorodzonego Syna, który przyszedł na świat by dokonać dzieła odkupienia ludzi. Jednak tę łaskę każdy z nas musi osobiście przyjąć. Zadaniem Kościoła jest przygotowanie ludzi na godne przyjęcie Chrystusa. Kościół czyni to, między innymi, poprzez ustanowienie roku liturgicznego. Adwent rozpoczyna nowy rok kościelny. Jest on pełnym tęsknoty oczekiwaniem na Boże Narodzenie, na przyjście Chrystusa. Adwent to okres oczyszczenia naszych serc i pogłębienia miłości i wdzięczności względem Pana Boga i Matki Najświętszej.

Bożena Sztajner

Wieniec adwentowy

W niektórych regionach naszego kraju przyjął się zwyczaj święcenia wieńca adwentowego. Wykonywany on jest z gałązek iglastych, ze świerku lub sosny. Następnie umieszczone są w nim cztery świece, które przypominają cztery niedziele adwentowe. Świece zapalane są podczas wspólnej modlitwy, Adwentowych spotkań lub posiłków. W pierwszym tygodniu adwentu zapala się jedną świecę, w drugim dwie, w trzecim trzy, a w czwartym wszystkie cztery. Wieniec wyobraża jedność rodziny, która duchowo przygotowuje się na przeżycie świąt Bożego Narodzenia.

Świeca roratnia

Świeca jest symbolem chrześcijanina. Wosk wyobraża ciało, knot - duszę, a płomień - światło Ducha Świętego płonące w duszy człowieka.
Świeca roratnia jest dodatkową świecą, którą zapalamy podczas Rorat. Jest ona symbolem Najświętszej Maryi Panny, która niesie ludziom Chrystusa - Światłość prawdziwą. W kościołach umieszcza się ją na prezbiterium obok ołtarza lub przy ołtarzu Matki Bożej. Biała lub niebieska kokarda, którą jest przepasana roratka mówi o niepokalanym poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Zielona gałązka przypomina proroctwo: "Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański..." (Iz 11, 1-2). Ta starotestamentalna przepowiednia mówi o Maryi, na którą zstąpił Duch Święty i ukształtował w Niej ciało Jezusa Chrystusa. Jesse był ojcem Dawida, a z tego rodu pochodziła Matka Boża.

Roraty

W Adwencie Kościół czci Maryję poprzez Mszę św. zwaną Roratami. Nazwa ta pochodzi od pierwszych słów pieśni na wejście: Rorate coeli, desuper... (Niebiosa spuśćcie rosę...). Rosa z nieba wyobraża łaskę, którą przyniósł Zbawiciel. Jak niemożliwe jest życie na ziemi bez wody, tak niemożliwe jest życie i rozwój duchowy bez łaski. Msza św. roratnia odprawiana jest przed świtem jako znak, że na świecie panowały ciemności grzechu, zanim przyszedł Chrystus - Światłość prawdziwa. Na Roraty niektórzy przychodzą ze świecami, dzieci robią specjalne lampiony, by zaświecić je podczas Mszy św. i wędrować z tym światłem do domów.
Według podania zwyczaj odprawiania Rorat wprowadziła św. Kinga, żona Bolesława Wstydliwego. Stały się one jednym z bardziej ulubionych nabożeństw Polaków. Stare kroniki mówią, że w Katedrze na Wawelu, a później w Warszawie przed rozpoczęciem Mszy św. do ołtarza podchodził król. Niósł on pięknie ozdobioną świecę i umieszczał ją na lichtarzu, który stał pośrodku ołtarza Matki Bożej. Po nim przynosili świece przedstawiciele wszystkich stanów i zapalając je mówili: "Gotów jestem na sąd Boży". W ten sposób wyrażali oni swoją gotowość i oczekiwanie na przyjście Pana.

Adwentowe zwyczaje

Z czasem Adwentu wiąże się szereg zwyczajów. W lubelskiem, na Mazowszu i Podlasiu praktykuje się po wsiach grę na ligawkach smętnych melodii przed wschodem słońca. Ten zwyczaj gry na ligawkach związany jest z Roratami. Gra przypomina ludziom koniec świata, obwieszcza rychłe przyjście Syna Bożego i głos trąby św. Michała na Sąd Pański. Zwyczaj gry na ligawkach jest dość rozpowszechniony na terenach nadbużańskim. W niektórych regionach grano na tym instrumencie przez cały Adwent, co też niektórzy nazywali "otrembywaniem Adwentu". Gdy instrument ten stawiano nad rzeką, stawem, lub przy studni, wówczas była najlepsza słyszalność.
Ponad dwudziestoletnią tradycję mają Konkursy Gry na Instrumentach Pasterskich (w tym także na ligawkach) organizowane w pierwszą niedzielę Adwentu w Muzeum Rolnictwa im. ks. Krzysztofa Kluka w Ciechanowcu. W tym roku miała miejsce już XXII edycja tego konkursu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Msza Święta jubileuszowa u sióstr Bernardynek w Wieluniu

2019-12-06 18:52

Zofia Białas / Niedziela

Zofia Białas / Niedziela
bp. Andrzej Przybylski oraz bp. Jan Wątroba
Wieluńskie Bernardynki w dniu 6 grudnia, w patronalne święto kościoła św. Mikołaja, zaprosiły wielunian na uroczystą Eucharystię. Eucharystia była uwielbieniem Boga za 200 lat pobytu i trwania sióstr w obecnym klasztorze, do którego przybyły w 1819 roku ze swojego pierwotnego klasztoru i kościoła po zamknięciu klasztoru Paulinów. Uroczystej Mszy Świętej koncelebrowanej przewodniczył ks. bp Jan Wątroba. W koncelebrze ks. bp Andrzej Przybylski, kapłani z Wielunia i spoza Wielunia. Swoim śpiewem ubogacił liturgię Chór Parafialny z parafii św. Józefa w Wieluniu pod kierownictwem organisty Szymona Blajera. Okolicznościowe kazanie wygłosił ks. bp Andrzej Przybylski. Rozpoczynając kazanie przywołał słowa ks. kapelana Andrzeja Walaszczyka przypominające trzy powody, które przyprowadziły wiernych na tą szczególną Eucharystię, a były to: jubileusz 200-lecia pobytu sióstr w obecnym klasztorze, wspomnienie świętego Mikołaja – patrona kościoła klasztornego i poświęcenie nowego domu sióstr z nowicjatu. Myślą przewodnią kazania były słowa „powołani do świętości”. Do świętości, mówił kaznodzieja, jest powołany każdy z nas, ale świętym zostanie ten, kto nie utraci kontaktu z Bogiem. Tylko człowiek trwający w kontakcie z Bogiem, będzie swoim życiem zachęcał innych do świętości, do bycia dobrym człowiekiem, bo święty, to człowiek dobry. Przykładem, święci, święty Mikołaj, święty Franciszek z Asyżu, święci, którzy nieśli współbraciom w wierze pokój i dobro. Tym, co pozwala utrzymać kontakt z Bogiem, kontynuował, jest modlitwa i Eucharystia. Dziś dziękujemy siostrom Bernardynkom za ich trwanie na modlitwie i omadlanie tych, co na modlitwę i na Eucharystię nie znajdują czasu. Po uroczystym „Ciebie Boga wysławiamy” i litanii do św. Mikołaja ks. bp Jan Wątroba pobłogosławił wszystkich obecnych na Eucharystii Najświętszym Sakramentem. Uroczystości zakończyły się poświęceniem nowego domu sióstr z nowicjatu. Poświęcili go ks. bp Jan Wątroba i ks. bp Andrzej Przybylski.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem