Reklama

Wspomnienie o ks. Kazimierzu Bugielu

Z obfitości serca mówiły jego usta

2013-02-15 15:06

Ks. Stanisław Bartmiński
Edycja przemyska 7/2013, str. 4-5

Archiwum ks. Stanisława Bartmińskiego
Śp. ks. Kazimierz Bugiel

Czytelnicy przemyskiej edycji „Niedzieli” często spotykali się na jej łamach z ks. Kazimierzem Bugielem, autorem licznych ciekawych tekstów. Dziś spotykamy go w innej formie, nie jako autora, lecz jako bohatera artykułu. Odszedł on spośród żyjących pod koniec minionego roku. Niech to wspomnienie przybliży nam postać niewątpliwie jednego z wybitniejszych kapłanów naszej archidiecezji.

Ks. Kazimierz, wysoki, lekko pochylony, z wydatnym nosem i wąskimi, głęboko osadzonymi oczyma, na pierwszy rzut oka sprawiał wrażenie surowego, wręcz groźnego. Grozę potęgował jego donośny głos. W bliższych kontaktach był jednak serdeczny, chociaż nie bez maniery pedagoga.

Urodził się w 1929 r., w podjasielskim Żarnowcu, należącym wówczas do parafii w Jedliczu. Tam też został pochowany. Szczerze bolał nad tym, że z Żarnowca, w którym - jak mówił - jest tylu wartościowych ludzi, jest tak mało powołań kapłańskich, dlatego chciał tu spocząć, by nawet po śmierci jego grób był przypomnieniem dla młodych chłopców, może okazją do zadumy nad powołaniem życiowym.

Reklama

Po maturze zapukał do bram przemyskiego Seminarium Duchownego, w czasie szczególnie trudnym dla Kościoła polskiego i przemyskiego Seminarium. Po latach ks. Kazimierz z okazji 50-lecia święceń kapłańskich ciepło wspominał zarówno wychowawców jak i powojenne warunki, w jakich egzystowało seminarium. Trudno było nabyć żywność, narzucono limit w przydziale prądu elektrycznego, węgla opałowego, wszelkie konieczne remonty były kontrolowane, a materiały budowlane z przydziału. Nabycie podręczników było marzeniem ściętej głowy, podobnie jak obrazków prymicyjnych. Przepisywało się książki na maszynie - ksera przecież nie było - na papierze zdobywanym spod lady, dzięki życzliwym przemyskim ekspedientkom.

27 czerwca 1954 r. ks. Kazimierz, wraz z 36 kolegami, został wyświęcony na kapłana w katedrze przemyskiej, przez bp. Franciszka Bardę. Został skierowany do pracy w Manasterzu k. Kańczugi. Młody wikariusz złożył podanie do Wydziału Oświaty o zezwolenie na nauczanie religii w szkole. Zezwolenia nie otrzymał. Nikt nie otrzymał aż do 1956 r. Księża organizowali naukę w punktach katechetycznych, w budynkach gospodarczych, przy kościele. Wszystko wynagradzała postawa wiernych: Jak po latach napisał ks. Kazimierz: „pełne kościoły, 100 procent dzieci i młodzieży na katechezie” - to była nagroda i zachęta do pracy. A pracy mu nie brakowało także na kolejnych placówkach wikariuszowskich i proboszczowskich: Kamień, Nozdrzec, Szklary koło Dynowa, Wola Zarczycka. Potem przez Hartę k. Dynowa trafił do podprzemyskich Bolestraszyc. W 1982 r. został proboszczem w Brzyskach niedaleko rodzinnego Jedlicza. Po 7 latach odszedł do Pisarowic, a po kolejnych dwóch do Babic. Przychodząc na miejsce ks. prał. Jana Osypki, który po 40 latach proboszczowania pozostał na miejscu jako emeryt, po raz kolejny przyszedł - jak to mówiło się w naszych księżowskich kręgach - „na zięcia”: nowe środowisko, nowi ludzie i stary proboszcz, znający tych ludzi, ich rodziców, często dziadków od dziecka. Zwykle nie jest to sytuacja komfortowa. Jednak ks. Kazimierz radził sobie dobrze. Opiekował się emerytem, „swoim prałatem”, przez kilka lat, do jego śmierci w grudniu 1997 r. Wcześniej też jako wikariusz adiutor, potem proboszcz, opiekował się starszymi proboszczami. Ks. Kazimierz miał wielkie serce. Dla wszystkich. Wymógł np. na urzędnikach kurialnych, by wysyłając księdzu emerytowi 300 zł miesięcznej zapomogi nie potrącali kilku złotych na koszta przesyłki, jak to wcześniej bywało.

Odwiedzał chętnie kolegów i chętnie przyjmował odwiedziny. Późnym latem chyba 2010 r. wybrał się swoim polonezem do kolegi ks. Antoniego Obłozy emeryta w Połańcu. Dopełniwszy wszystkiego, czego obyczaj wymaga, żegnając się stwierdził: „Jak tu jestem to odwiedzę jeszcze po drodze ks. Radonia w Tarnowcu”. Pojechał. Przemyśl - Połaniec 170 km., Połaniec - Tarnowiec prawie 120, a Tarnowiec - Przemyśl 110 km. Zresztą jako kierowca był postacią znaną. Pod koniec życia chodzić już prawie nie mógł, ale za kółkiem zasiadał. Do czasu, aż mu życzliwy mechanik tak pogrzebał w samochodzie, że się nie dało jechać. W końcu wysłużonego poloneza przekazał kaznodziei pogrzebowemu, w zamian za odprawienie gregorianki.

Słynął z gościnności. Każdego odwiedzającego chciał ugościć, często nakarmić. Pani Józefa, początkowo gospodyni, później opiekunka i pielęgniarka, nie narzekała, gdy goście, przychodzili „drzwiami i oknami”, niekiedy wymijając się w drzwiach. Na nią spadał miły dla gości, ale kłopotliwy obowiązek „podstoliny”, zastawiającej stół.

Po przepracowaniu ponad 20 lat w Babicach i ukończeniu 73 lat życia ks. Kazimierz przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Przemyślu, na terenie utworzonej w 1999 r., parafii, św. Jana z Dukli. Kościoła nie było, prowizoryczna kaplica w budowie. Początkowo odprawiał więc Msze św. i spowiadał w kościele Ojców Reformatów. Z czasem dzięki życzliwości pierwszego proboszcza, ks. Piotra Walasza, coraz bardziej „wrastał” w młodą wspólnotę, stając się jej znaczącym członkiem, nawet więcej - zwornikiem. Przez lata jego konfesjonał, obok wejścia do kościoła, był dostępny dla wszystkich, a swoimi uwagami jak wspomina wiele osób, kształtował zwyczaje: przyklękanie, żegnanie się, zachowanie w kościele. A był surowym recenzentem ludzkich zachowań. Ks. Walasz wspomina, że jego konfesjonał, w którym był każdego dnia pół godziny przede Mszą św., był zwykle oblężony.

Celebrował zwykle o 9.00. Cukrzyk, z rozrusznikiem serca kilka razy zasłabł podczas celebry, kilka razy odchodził do zakrystii, by wzmocnić organizm dawką glukozy. Wiedziała o tym pani Józefa i zawsze przygotowywała niezbędne leki. Chętnie głosił kazania, a gdy go nie miał, na koniec Mszy dorzucał swoje uwagi i komentarze. Przemawiając nie patrzył na zegarek. Jako znany w diecezji kaznodzieja, zapraszany był na odpusty, uroczystości okolicznościowe, pogrzeby. Oczytany, o nieprzeciętnej pamięci, cytował całe passusy z Prymasa Tysiąclecia, potem z Jana Pawła II. Mówił długo, pod koniec życia zbyt długo, ale ciekawie. „Z obfitości serca mówiły jego usta”.

Ks. Kazimierz Bugiel zmarł 29 grudnia ub.r. w Przemyślu. W niedzielę 30 grudnia w parafii św. Jana z Dukli pożegnali go parafianie, wśród których pracował przez 10 lat. Następnego dnia odbyły się uroczystości pogrzebowe w rodzinnym Żarnowcu. Przewodniczył im abp Józef Michalik.

Tagi:
wspomnienia

Reklama

Kelner Pana Boga

2019-11-19 12:18

Wanda Mokrzycka
Edycja wrocławska 47/2019, str. 5

Czego Krzysia w szeregach Liturgicznej Służby Ołtarza nauczono, Krzysztof wykonuje do dziś, niestrudzenie... Krzysztof Widawski służy przy ołtarzu od 36 lat

Radek Mokrzycki
Krzysztof Widawski

Piętnastego marca 1983 r. władze PRL oficjalnie zaprosiły Papieża do złożenia wizyty w ojczyźnie, a we wrocławskiej parafii św. Antoniego przy ul. Kasprowicza trwały próby przed przyjęciem 70 chłopców do grona ministrantów. – Pamiętam, to była sobota, uroczystość św. Józefa. Po półrocznym kursie zostałem ministrantem. Dziś śmiało mogę powiedzieć, że wraz z datami ślubu i narodzin moich dzieci był to najszczęśliwszy dzień mojego życia – opowiada Krzysztof.

W męskim gronie

Zaczęło się zwyczajnie. Po I Komunii św. służbę przy ołtarzu zaproponował Krzysiowi tata. Odmówił. Potrzeba było czasu i kolegi. – Jeździłem sobie na rowerze i spotkałem kumpla z klasy. Zapytałem go dokąd idzie, a on mi odpowiedział, że na zbiórkę ministrancką. Poszedłem z nim. I zostałem. Chłopców było 200! Prócz służby przy ołtarzu, łączyło ich latem boisko, zimą stół do ping-ponga. – Każdy marzył, żeby w rozgrywkach trafić na mnie, bo to był pewny awans! – śmieje się Krzysztof. – Po meczach chodziliśmy z zaprzyjaźnionym zakonnikiem na lody. To środowisko kształtowało nasze wartości, naszą męską tożsamość.

Służba nie drużba

A cóż począć, gdy chętnych dwa razy więcej, niż strojów? Wcześniej wstawać! Zdarzyło się, że aby służyć na Roratach, Krzyś czekał na mrozie od 4.43. Jednak wzorowa frekwencja upoważniała do chodzenia po kolędzie, a to była szansa na odwiedziny u koleżanek… Ministranckie życie to małe zwycięstwa i porażki. Nasz bohater dość szybko został lektorem, ale za tempem awansu nie nadążył głos. Kiedyś stwierdził, że zaśpiewa Alleluja. Po aklamacji Kościół zamarł. Wierni nie mogli dostroić się do kantora. Podszedł do niego kapłan i pouczył: „Jak się nie umie śpiewać, to się nie śpiewa”. Od tamtego zdarzenia minęły 33 lata i choć pan Krzysztof w Eucharystii stara się uczestniczyć każdego dnia, psalm ośmielił się zaśpiewać dopiero w tym roku.

– Będąc chłopcem uwielbiałem Adwent. My do Boga lgniemy duszą i zmysłami. Odpowiednie nastrojenie zmysłów podprowadza nas do ducha, a Roraty to nastrój i wysiłek zwieńczony nagrodą. Człowiek jest cudnie zmęczony po Pasterce i zasypia z radością, że Jezus przyszedł na świat i można świętować – mówi Krzysztof. – Teraz lubię bogate liturgicznie Triduum Paschalne. Intrygujący dźwięk kołatek, oczekiwanie na modlitwę o jedność Kościoła z Żydami (wtedy trzeba wyjść po krzyż) i przejmujący śpiew „Ludu mój, ludu” w czasie jego adoracji. Potem wielkosobotnie poranne czuwanie przy Bożym Grobie i wreszcie cudna Msza rezurekcyjna.

Jest jeszcze jedno nabożeństwo, za którym przepada – Transitus, czyli pamiątka przejścia św. Franciszka do wieczności. Urzeka go klimat tej modlitwy: ciemny kościół, mnisi ze świecami. Kilka lat temu Krzysztof spełnił swe marzenie, by przeżyć wspomnienie świętego w Porcjunkuli. Pojechał z przyjacielem i trochę się rozczarował, bo tamtejsze obchody są bardzo huczne. Jednak październikowe wyjazdy do Asyżu stały się męską tradycją.

Bliżej się nie da

Warto zaznaczyć, że w życiu Krzysztofa służba do Mszy św. nigdy nie konkurowała ze służbą rodzinie – jeśli do kościoła idzie z żoną, zawsze trwa przy niej w ławce (wyjątkiem jest Triduum Paschalne).

– Dlaczego od 36 lat służę? Jako geograf mam podejście przestrzenne: im bliżej, tym lepiej. Odnoszę wrażenie, że przy ołtarzu Pan Bóg lepiej słyszy mnie, a ja Jego. Radością dla mnie jest fakt, że od kilku lat służą także nasi synowie, a żona jest z nas wszystkich dumna. Ministrantura to niezasłużony i nieuświadomiony dar. Ministrantem jest się do końca.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Paradyż: Nowi diakoni oraz nowe posługi

2019-12-09 09:14

Ks. Adrian Put

W uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny nasze seminarium duchowne przeżywało bardzo podniosłą uroczystość. Tego dnia bp Stefan Regmunt udzielił święceń diakonatu oraz kandydatury i posługi akolitatu klerykom naszego seminarium.

Ks. Adrian Put
Nowi diakoni naszej diecezji

- Taki dzień jak ten, kiedy udzielane są święcenia i posługi posiada w kalendarzu seminaryjnym szczególne miejsce. To zapewne dlatego przełożeni seminaryjni wybierają na te obchody taki uroczysty dzień jak dzisiejszy czyli święto Matki Bożej – powiedział bp Stefan Regmunt. Właśnie w tak uroczysty dzień w kościele seminaryjnym święcenia diakonatu otrzymali kl. Łukasz Bajcar ze Szprotawy i kl. Jarosław Marszałek z Głogowa.

Kandydaturę do święceń diakonatu i prezbiteratu otrzymał kl. Konrad Jasiewicz z Kolska, zaś posługę akolitatu przyjęli alumni z IV roku: kl. Tomasz Dragańczuk z Lubska, kl. Paweł Marciniak z Lubiszyna oraz kl. Seweryn Szczotko ze Słońska.

Na ten dzień do seminarium w Paradyżu przyjechała najbliższa rodzina, kapłani, bliscy i przyjaciele nowych diakonów oraz ustanowionych akolitów i kandydatów do święceń.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Papież na wystawie „100 żłóbków”

2019-12-09 21:45

pb / Rzym (KAI)

Papież Franciszek obejrzał dziś po południu wystawę „100 żłóbków”, otwartą 8 grudnia w Sali Piusa X w pobliżu Watykanu. Po podpisaniu 1 grudnia w Greccio listu apostolskiego „Admirabile signum” dał w ten sposób kolejny znak swej dbałości o tę tradycję wiary.

BOŻENA SZTAJNER

Papieżowi towarzyszył przewodniczący Papieskiej Rady ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji abp Rino Fisichella, który przedstawiał Ojcu Świętemu kolejne dzieła. Franciszek indywidualnie witał się z twórcami żłóbków, towarzyszącymi im artystami i ich rodzinami. Na koniec wspólnie z nimi odmówił modlitwę i udzielił im błogosławieństwa.

W czasie trwającej 45 minut papieskiej wizyty chór kameralny Kodály z Budapesztu śpiewał pieśni bożonarodzeniowe.

Wystawa powstała z inicjatywy Papieskiej Rady ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji. Jest na niej ponad 130 szopek z 30 krajów. Współorganizatorem ekspozycji, którą można zwiedzać za darmo do 12 stycznia, jest ambasada Węgier przy Stolicy Apostolskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem