Reklama

Kochaj, by zmartwychwstać

2013-03-28 12:00

Z ks. prof. Romanem Rogowskim rozmawia Paweł Trawka
Edycja wrocławska 13/2013, str. 6-7

Pleuntje / Foter.com / CC BY-SA

Poranek Zmartwychwstania niesie wielkie przesłanie nadziei na zmartwychwstanie nas wszystkich, ale rodzi też mnóstwo pytań. Ks. prof. Roman Rogowski - teolog dogmatyk w rozmowie z Pawłem Trawką mierzy się z problemami teologicznymi, jakie mogą się rodzić podczas rozważania wielkanocnego cudu

PAWEŁ TRAWKA: - Jak wydarzenie wielkanocnego poranka opisałby teolog dogmatyk?

KS. ROMAN ROGOWSKI: - W Wielkanoc rano wydarzył się największy cud w Nowym Testamencie, oprócz oczywiście wcielenia. Bo wcielenie, kiedy Syn Boży staje się człowiekiem to jest największy absolutnie, wszechkosmiczny cud. Ale taki ziemski cud to właśnie zmartwychwstanie naszego Pana Jezusa Chrystusa.

- Ziemski cud?

- Tak, dzięki niemu, dzięki zmartwychwstaniu, św. Paweł mógł napisać w pierwszym Liście do Koryntian w piętnastym rozdziale: „Jeżeli Chrystus nie zmartwychwstał, próżna jest wasza wiara”. Ale zmartwychwstał! Dlatego radujmy się, cieszmy się, ponieważ Jego zmartwychwstanie jest jednocześnie - i to jest bardzo ważne - jest jednocześnie zmartwychwstaniem wszystkich bez wyjątku ludzi. Powszechne zmartwychwstanie ludzi.

- Zmartwychwstanie kojarzy się z powstaniem z martwych, z wyjściem z grobu. Co w teologii oznacza słowo zmartwychwstać?

- Zacznijmy do Chrystusa. Po trzech dniach powstał z martwych, co to znaczy? To znaczy, że pokonał jednego z największych nieprzyjaciół ludzkości, mianowicie śmierć. Powstał z martwych, wstał, ukazując się wybranym przez siebie ludziom. I w ten sposób dając do zrozumienia, dając jako przedmiot wiary, że wszyscy zmartwychwstaniemy. Radosna wieść, która dotyczy wszystkich bez wyjątku ludzi. Powstać z martwych. Oczywiście, że teologia zastanawia się, co się działo w ciągu tych trzech dni, kiedy ciało Jezusa leżało w grobie, a dusza Jego? A Jego bóstwo? Tym bardziej, że w ciągu tych trzech dni zstępuje do otchłani, bo mamy przecież w wyznaniu wiary: „zstąpił do piekieł”. To są misteria, ale one w żadnym wypadku nie osłabiają zasadniczej prawdy wiary - Jezus zmartwychwstał i my wszyscy zmartwychwstaniemy. Jest tylko jeden problem. Czy zmartwychwstaniemy do życia w radości w życiu wiecznym, czy może zmartwychwstaniemy do wiecznego cierpienia w postaci piekła.

- I w ostateczności nie będzie trzeciej drogi?

- To jest odrębny chyba problem, który wypłynął zwłaszcza w okresie, kiedy odbywała się słynna dyskusja o apokatastazie, bowiem chrześcijański geniusz Orygenes był zwolennikiem apokatastazy. Ta doktryna głosi, że na końcu świata, w tak zwanej paruzji Jezusa, okaże się, że niebo jest pełne, piekło jest puste. Zrobię malutką dygresję. W czasach PRL-u organizowano Wieczory Kultury Chrześcijańskiej. Miałem kiedyś odczyt w Ossolineum w ramach takiego spotkania i zakończyłem swój odczyt właśnie wyjaśnieniem teorii apokatastazy. W dyskusji zabrał głos starszy pan i powiedział mi tak: „Proszę księdza, jeżeli ja w niebie miałbym być razem z Hitlerem i Stalinem to ja dziękuję za takie niebo”. Trochę mnie to zaskoczyło, ale odpowiedziałem: „Proszę pana, skąd pan wie, że Hitler i Stalin są w piekle, może trafili do czyśćca, a tam odpokutują swoje winy, jeżeli tak ich oceniamy bardzo ostro i wtedy mogą się znaleźć w niebie razem z nami”. Nagle zabiera głos taka młoda kobieta i powiada tak: „Moim zdaniem to rzeczywiście przy końcu świata niebo będzie pełne, piekło będzie puste. Ale nie! W piekle będzie tylko jeden człowiek, ten pan, ponieważ on ogranicza nieskończone miłosierdzie Boże”.

- Dotknęliśmy spraw ostatecznych, bo, rozmawiając o zmartwychwstaniu, nie możemy mówić inaczej. Mówił Ksiądz, że została pokonana śmierć, został pokonany szatan, a jednak mimo zmartwychwstania wciąż jest na świecie i śmierć i cierpienie, jak to wyjaśnić?

- W sposób bardzo prosty, ponieważ wyrok który zapadł w ogrodzie Eden - śmiercią pomrzecie - jest wyrokiem, który obejmuje całą historię ludzkości i wszystkich bez wyjątku ludzi. A zatem umrzeć musimy. Niemniej jednak dzięki zmartwychwstaniu Chrystusa powstaniemy z martwych. Przy okazji powstaje problem tak zwanej tożsamości ciał ludzkich, które zmartwychwstaną. Problem bardzo dyskusyjny i dosyć trudny. Bo jeżeli zmartwychwstaną ci, co są pochowani w grobach, to wszytko wydaje się jasne. Ale co z tymi, którzy zostali spaleni w obozach zagłady, kiedy pozostał po nich tylko dym? Kościół ostatnio godzi się na palenie ludzkich ciał. Ja jestem absolutnym przeciwnikiem, podobnie jak nasi bracia prawosławni. Kwestię tożsamości ciał można zawrzeć w pytaniu: czy cząstki, atomy, z których składa się nasze ciało w tej chwili będą także respektowane w zmartwychwstaniu ciał. Dyskusje są podzielone, ale na pewno zmartwychwstaniemy we własnych ciałach i to w sytuacji, która była dla nas najbardziej korzystna, pozytywna. A zatem, jeżeli ktoś z nas dla przykładu był kaleką, to nie zmartwychwstanie jako kaleka, tylko jako zupełnie zdrowy, pełnosprawny człowiek. To są jednak tajemnice, które faktycznie zajmują eschatologów, tajemnice dosyć trudne, dyskusyjne ale bardzo interesujące.

- Na pewno interesujące są opowiadania o Jezusie zmartwychwstałym, który z jednej strony pojawia się „mimo drzwi zamkniętych”, a z drugiej strony podaje ręce by uczniowie mogli go dotknąć, pokazuje swoje rany by włożyli w nie ręce, czy w końcu spożywa z uczniami śniadanie. Wiemy nawet, co zjadł podczas tego posiłku. Jakie było ciało Chrystusa po zmartwychwstaniu?

- Ciało Chrystusa po zmartwychwstaniu było ciałem uwielbionym. Tak to teologia określa. A zatem było to ciało materialne, nie mniej jednak o właściwościach właśnie takich, o których przed chwilą była mowa, a mianowicie, że Jezus mógł przechodzić przez zamknięte drzwi a jednocześnie pokazywać swoje rany, prosząc, żeby apostoł dotknął Jego ciała. Nasze ciała ludzkie po zmartwychwstaniu będą podobne do ciała Chrystusa.

- Na krzyżu umarł Jezus jako człowiek. Ale co się działo z jego bóstwem? Czy na krzyżu umarł i Bóg, i człowiek?

- To problem, który zaprzątał myśli teologów przez dość długi okres czasu. Tu przychodzi z pomocą prawda o zjednoczeniu osobowym, które nigdy nie zniknęło w Jezusie Chrystusie. To oznacza, że Jego bóstwo było zjednoczone z Jego człowieczeństwem. A jeżeli to człowieczeństwo było podzielone na duszę i na ciało, to bóstwo było połączone - zjednoczone i z Jego duszą, i z Jego ciałem. W teologii się określa to sformułowaniem: zjednoczenie osobowe. Inaczej mówiąc, Jezus zawsze był Bogiem i człowiekiem i takim już pozostanie na wieki wieków.

- Zatem i zmartwychwstał Bóg, i zmartwychwstał człowiek. Jakie dla nas dziś są konsekwencje zmartwychwstania?

- Mamy tekst Jezusowy, który nobilituje nas chrześcijan: „Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym” (J 6, 54). Inaczej mówiąc Eucharystia spożywana w sposób właściwy jest pewną gwarancją naszego zmartwychwstania w Jezusie Chrystusie. To jest pierwsza prawda, która się wiąże ze zmartwychwstaniem Jezusa Chrystusa. Uczestnictwo w najświętszej Eucharystii daje życie wieczne. Ale św. Paweł pisze, że największa jest miłość. Wiara i nadzieja się spełnią, miłość pozostanie. W związku z tym o naszym zmartwychwstaniu, a może o naszym rodzaju zmartwychwstania na pewno będzie decydować miłość. Jeżeli tej miłości dzisiaj mamy więcej, to też i wtedy, kiedy zmartwychwstaniemy będziemy bardziej żyć tą miłością i bardziej kochać. I wreszcie jeszcze jedna rzecz to kwestia nadziei. Ponieważ umierając mamy nadzieję, że jednak zmartwychwstaniemy. A jeżeli zmartwychwstaniemy, to związki miłości pozostaną nadal, zatem zobaczymy tych wszystkich, których dzisiaj kochamy. Inaczej mówiąc, warto kochać.

* * *

Ks. prof. dr hab. Roman Rogowski
teolog dogmatyk, wieloletni wykładowca teologii dogmatycznej na Papieskim Wydziale Teologicznym oraz w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym we Wrocławiu, autor wielu prac z zakresu teologii, duchowości oraz esejów teologiczno-literackich poświęconych mistyce gór

Tagi:
zmartwychwstanie

Reklama

Zmartwychwstanie Chrystusa i nasze zmartwychwstanie

2019-04-30 13:58

Bp Ignacy Dec

Homilia podczas Mszy św. rezurekcyjnej w katedrze świdnickiej, Świdnica, 21 kwietnia 2019 r.

Ks. Janusz Sądel

Wstęp

Drodzy bracia i siostry: "Chrystus zmartwychwstał - prawdziwie zmartwychwstał - Alleluja!". Mówią wytrawni kaznodzieje i głoszący homilie, że łatwiej jest powiedzieć kazanie o krzyżu niż o zmartwychwstaniu. Cierpienie, samotność, grzech, niesprawiedliwość, opuszczenie przez bliskich, czy umieranie jakoś mniej lub bardziej rozumiemy. Pewnie dlatego, gdyż spotykamy się z tą rzeczywistością na co dzień. W tym sensie krzyż jest nam egzystencjalnie bliższy niż zmartwychwstanie. Możemy zauważyć, że Wielki Piątek wielu ludzi przeżywa głębiej niż Niedzielę Zmartwychwstania. Łatwiej nam wejść w smutek Męki Pańskiej, niż w entuzjazm wielkanocnego poranka. Mamy bowiem doświadczenie krzyża i cierpienia, natomiast nie mamy jeszcze takiego wyraźnego doświadczenia zmartwychwstania. Mając to na uwadze, podejmijmy jednak refleksję nad tajemnicą zmartwychwstania. W tegorocznej homilii rezurekcyjnej, ukażmy je w trzech odsłonach. Powiemy o zmartwychwstaniu Chrystusa, które dokonało się prawie dwa tysiące lat temu w Jerozolimie, o czym mówi nam dzisiejsze słowo Boże. Następnie podejmiemy refleksję nad naszym zmartwychwstaniem z grzechu do życia w przyjaźni z Bogiem i na koniec wspomnimy o przyszłym zmartwychwstaniu, które nastąpi na końcu czasu, na Sąd Ostateczny. Zatem powiemy o zmartwychwstaniu w przeszłości, teraźniejszości i w przyszłości.

1. Zmartwychwstanie Chrystusa - centrum ludzkiej historii

Zmartwychwstanie Chrystusa, zgodnie z Jego zapowiedzią nastąpiło trzeciego dnia po śmierci Jezusa. Dokonało się bez świadków. W Orędziu wielkanocnym, śpiewanym na początku liturgii Wigilii Paschalnej, są słowa: "O, zaiste błogosławiona noc, jedyna, która była godna poznać czas i godzinę zmartwychwstania Chrystusa". Trzeba zatem zapytać, jakie mamy dowody, że Chrystus zmartwychwstał? Są dwa główne, nie tyle dowody, ile znaki zmartwychwstania: pusty grób i spotkania zmartwychwstałego Chrystusa z wybranymi przez Niego ludźmi. Grób jest pierwszym niemym świadkiem zmartwychwstania Chrystusa. Pyszny żydowski Sanhedryn, na wieść, że Jezus żyje, nie był w stanie, nawet za wielkie pieniądze zafałszować prawdy o powstaniu Jezusa z grobu. Kazano żołnierzom kłamać, że ciało Jezusa zostało z grobu wykradzione. Nikt jednak nie potrafił go odszukać. Gdy Maria Magdalena a potem dwaj uczniowie przybyli w pierwszy dzień tygodnia, czyli w niedzielę wczesnym rankiem do grobu, zastali jedynie "leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu"(J 20,6b-7). Do tego pustego grobu do dziś pielgrzymują wyznawcy Chrystusa i każdy chce tam być, by pomyśleć nad tym, co tam się wydarzyło. Jeden ze współczesnych teologów pisze, że "Miedzy Golgotą a Grobem Pańskim, koncentruje się cała historia, także ta, która dopiero się wydarzy. O tym, co tu się stało, bezpośrednio mówiły wszelkie proroctwa. Do tego miejsca zmierzają dzieje ludzkości, niezależnie od tego, czy jej przedstawiciele zdają sobie z tego sprawę, czy nie. Tu, między Wzgórzem czaszki, a pustym grobem tkwi odpowiedź na pytania dręczące potomków Adama. Tu jest klucz do wyjaśnienia zagadki mroku, w jakim pogrążyły się dzieci rajskich wygnańców. (F. Kucharczak, Pierwszy wśród żywych, "Gość Niedzielny" XLVI(2019), nr 16 z 21 kwietnia 2019 r., s. 16-17).

Drugim dopełniającym znakiem zmartwychwstania były spotkanie zmartwychwstałego Jezusa z uczniami. Mówił o tym św. Piotr w domu centuriona w Cezarei, o czym słyszeliśmy w dzisiejszym pierwszym czytaniu. Jezus zmartwychwstając, uwierzytelnił swoją zbawczą misję, z jaką przyszedł na świat. Krótko mówiąc, zmartwychwstanie Chrystusa jest centralnym wydarzeniem w dziejach świata.

2. Nasze duchowe zmartwychwstanie

a) Troska o odradzanie się życia Bożego w nas

Drodzy bracia i siostry, mamy za sobą Wielki Post. Na początku tego czasu Chrystus zadał nam do spełniania uczynki pokutne: jałmużnę, post i modlitwę. Podejmowaliśmy rozważanie męki Pana Jezusa podczas piątkowego nabożeństwa Drogi Krzyżowej i niedzielnych Gorzkich Żali. Ważnymi dniami w okresie wielkopostnym były rekolekcje parafialne, zwieńczone przystąpieniem do sakramentu pokuty i pojednania. Nasze grzechy zostały zatopione w oceanie Bożego miłosierdzia. Niczym syn marnotrawny z przypowieści Jezusa, wróciliśmy z dalekiej krainy grzechu, na nasze właściwe miejsce, gdzie zawsze powinniśmy być - w ramiona miłosiernego Boga, naszego Ojca. Staliśmy sie Jego umiłowanymi dziećmi. Możemy powiedzieć, że przeszliśmy z duchowej śmierci do duchowego życia z Bogiem. Dokonało się w nas duchowe zmartwychwstanie. To do nas odnoszą się dzisiaj czytane słowa św. Pawła Apostoła z Listu do Kolosan: "Jeśliście razem z Chrystusem powstali z martwych, szukajcie tego, co jest w górze,,,, Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi" (Kol 3,1-2).

Moi drodzy, co roku obchodzone w chrześcijaństwie Święta Wielkanocne, są po to, abyśmy duchowo zmartwychwstali do życia w bliskości z Bogiem, abyśmy na nowo stali się posłuszni Panu Bogu, Jego słowu, Jego przykazaniom. Przez pielęgnowanie na ziemi naszej przyjaźni z Bogiem winniśmy przyzwyczajać się do przebywania z Bogiem w wieczności. przez pielęgnowanie życia w przyjaźni z Bogiem do życia z Bogiem w wieczności.

b) Europa powinna zmartwychwstać - powstać z grobu niewiary

Dzisiaj, w radosny dzień Rezurekcji Chrystusa, nie możemy nie zauważyć tego, co dzieje się w bliskim i dalekim świecie. W obecnym roku, kiedy wspominamy pierwszą, odbytą przed czterdziestu laty, pielgrzymkę apostolską naszego Papieża do Ojczyzny, w czerwcu 1979 roku, która zmieniła oblicze polskiej ziemi, a także w piątą rocznicę jego kanonizacji, przytoczmy jego słowa z Wielkanocy 1980 roku, z roku, w którym w Polsce narodziła się "Solidarność". W Orędziu Wielkanocnym Urbi et Orbi, 6 kwietnia 1980 r., św. Jan Paweł II mówił: „Kościół wciąż na nowo głosi Zmartwychwstałego Chrystusa. Kościół z radością powtarza ludziom słowa apostołów i niewiast wypowiedziane w ten promienny poranek, gdy śmierć została pokonana. Kościół głosi, że żyje Ten…, który umarł na krzyżu i objawia pełnię życia. Niech także ten świat, który dzisiaj - niestety – na różne sposoby zdaje się pragnąć „śmierci Boga”, usłyszy orędzie Zmartwychwstania. Wy wszyscy, którzy głosicie „śmierć Boga”, którzy szukacie sposobu, by usunąć Boga z ludzkiego świata, wstrzymajcie się i pomyślcie, czy „śmierć Boga”, nie niesie w sobie nieuchronnej „śmierci człowieka”…

Chrystus zmartwychwstał. On jest kamieniem węgielnym. Już próbowana odrzucić Go i pokonać, ze strażą i opieczętowanym kamieniem grobowym. Ale kamień ten został odwalony. Chrystus zmartwychwstał. Nie odrzucajcie Go wy, którzy budujecie ludzki świat. Nie odrzucajcie Go wy, którzy w jakikolwiek sposób, w jakiejkolwiek dziedzinie budujecie świat dzisiejszy i jutrzejszy. Którzy budujecie świat kultury i cywilizacji; świat ekonomii i polityki; świat nauki i informacji. Którzy budujecie świat pokoju… lub wojny?. Którzy budujecie świat ładu… lub terroru? Nie odrzucajcie Chrystusa: On jest kamieniem węgielnym! Niech żaden człowiek Go nie odrzuca – bo każdy jest budowniczym swego losu: budowniczym lub niszczycielem swojego istnienia”.

Moi drodzy, jakże to ważne i aktualne słowa. Chrześcijaństwo w Europie jest mocno zagrożone. W Europie zachodniej przemienia się świątynie na restauracje, biblioteki, muzea. Słyszymy o pożarach kościołów. 15 kwietnia ofiarą pożaru padła katedra Notre Dame w Paryżu, ikona chrześcijaństwa we Francji i w Europie. Kard. Dziwisz powiedział, że to symbol płonącej Europy. Wielu mówi, że to mocne ostrzeżenie dla naszego kontynentu. Niektórzy pytają czy będzie odbudowana, czy zostanie odbudowane chrześcijaństwo we Francji, które w pierwszej córze Kościoła stopniało do 5-6 %.? Przywódcy Unii Europejskiej gardzą wartościami chrześcijańskimi i Chrystusa chcą wyrzucić na margines życia, a może nawet na śmietnik historii.

Niepokoimy się także o los chrześcijaństwa i Kościoła w naszym ojczystym Domu. Kiedyś wiał do nas nieprzyjazny wiatr ze Wschodu. Przynosił nam do praktykowania utopijną ideologię marksistowską, która przyniosła tyle nieszczęścia ludziom i na naszych oczach poniosła klęskę. Niestety diabeł nie daje za wygraną. Podejmuje nadal beznadziejną walkę z człowiekiem. Od pewnego czasu wieje utopijny wiatr, tym razem z Zachodu, wieje od przefarbowanych zwolenników wspomnianej ideologii marksistowskiej. Marksizm ideologiczny zamieniono na marksizm kulturowy; walkę klas na walkę płci. Promuje się ideologię gender, a w niej seksualizację dzieci. Zmierza sie w poszczególnych krajach zachodnich do legalizacji: aborcji, eutanazji, związków partnerskich. Wszystko to nie podoba się Panu Bogu. Święta wielkanocne przypominają nam, że potrzebne i możliwe jest zmartwychwstanie, powrót do życia Bożego w wierze i miłości do Pana Boga, powrót do prawideł moralnych, które Bóg nam dał, abyśmy żyli w światłości: w prawdzie i miłości. Jeśli nie możemy inaczej, to wspierajmy tę sprawę naszą modlitwą.

3. Jako przeznaczeni do zmartwychwstania, by żyć wiecznie z Bogiem

Moi drodzy, abyśmy świat czynili lepszy, bardziej bezpieczny i sprawiedliwy, potrzeba zdrowego lekarstwa. Tym najlepszym lekarstwem jest prawo Boże, zwłaszcza Ewangelia Jezusa Chrystusa. Oparcie życia ludzkiego: osobistego, rodzinnego narodowego i międzynarodowego, oparcie kultury gospodarki i polityki na wskazaniach Chrystusa jest nadzieją na lepszy świat. Jest także drogą do wiecznego utrwalenia naszego ludzkiego życia w Bogu. Zmartwychwstały Chrystus prowadzi nas do końcowego zmartwychwstania. To jest najważniejszy cel naszego pobytu na ziemi.

Zakończenie

Drodzy bracia i siostry, śpiewaliśmy dziś: "W tym dniu wspaniałym wszyscy się weselmy” (por Ps 118,24). Cieszmy i radujmy się, bo Chrystus powstał z martwych i przez to zapowiedział nasze zmartwychwstanie i nasze życie wieczne z Bogiem.

Chryste zmartwychwstały, jesteśmy tu zgromadzeni w Twoje imię. Przyjęliśmy Twoje słowo. Za chwilę rozpoznamy Cię w eucharystycznym chlebie. Spojrzyj dziś na świat i Europę, spójrz na naszą Ojczyznę, na wszystkich rodaków w kraju i za granicą. Za uczniami z Emaus i za św. Janem Pawłem II wołamy do Ciebie: „Panie zostań z nami”. Zostań z nami w naszej Ojczyźnie, zostań w Europie i w świecie. Tak bardzo Cię chcemy mieć wśród nas, bo Ty masz słowa życia wiecznego i tylko Ty możesz nas wprowadzić do niebieskiego raju. Amen.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Matka Dawida dziękuje służbom i prosi o modlitwę

2019-07-22 08:41

PAP

Matka 5-letniego Dawida Żukowskiego, którego ciało „z prawdopodobieństwem graniczącym prawie z pewnością” znaleziono w sobotę pod wiaduktem przy węźle Pruszków na autostradzie A2, podziękowała służbom, które prowadziły akcję poszukiwawczą.

screenshot/TVN
Ciało dziecka odnaleziono w sobotę w okolicach węzła Pruszków

„Składam podziękowania Służbom, które z ogromną determinacją, nie szczędząc środków i wysiłku prowadziły akcję poszukiwawczą” – napisała.

– Dziękuję lokalnej Społeczności, Mediom i wszystkim tym, którym los mojego Synka nie był obojętny, którzy do końca okazywali wsparcie wierząc w szczęśliwe zakończenie – dodała kobieta, prosząc pod koniec swego oświadczenia „o modlitwę”.

Jej oświadczenie – przekazane w niedzielę – zostało opublikowane przez magazyn reporterów Uwaga! emitowany na antenie TVN24. Kopię listu matki Dawida zamieszczono na stronie internetowej magazynu Uwaga!.

W sobotę stołeczna policja poinformowała, że na trasie A2 między Warszawą a Grodziskiem Mazowieckim, w okolicach węzła Pruszków, znaleziono ciało dziecka. – Z prawdopodobieństwem graniczącym prawie z pewnością jesteśmy przekonani, że jest to 5-letni Dawid – przekazał w sobotę dziennikarzom asp. sztab. Mariusz Mrozek z Biura Prasowego Komendy Stołecznej Policji.

Poszukiwania 5-letniego Dawida z Grodziska Mazowieckiego trwały od 10 lipca, kiedy to utratę kontaktu z nim i jego ojcem zgłosiła rodzina.

Dawid został zabrany przez ojca z Grodziska Mazowieckiego około godz. 17.00 w środę. Według ustaleń policji tego samego dnia przed godz. 21.00 ojciec odebrał sobie życie, rzucając się pod pociąg.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

U patronki rodzin

2019-07-24 08:53

(buk)

Katarzyna Artymiak

W bazylice w Lubartowie, gdzie znajduje się łaskami słynący obraz św. Anny Samotrzeć, przedstawiający Dzieciątko Jezus na kolanach św. Anny i Matkę Bożą, trwają przygotowania do uroczystości odpustowych.

Doroczne święto rozpocznie się już 24 lipca; o godz. 18.00 na cmentarzu zostanie odprawiona Msza św. za zmarłych. 25 lipca o godz. 18.00 bp Mieczysław Cisło będzie sprawował Eucharystię, po której ulicami miasta przejdzie procesja różańcowa z wizerunkiem patronki rodzin. W uroczystość św. Anny, 26 lipca, Msze św. zostaną odprawione o godz. 7.30, 9.00 (dla dzieci), 11.00 (suma) i 18.00. Kaznodzieją będzie ks. Paweł Bartoszewski; sumie przewodniczyć będzie bp Mieczysław Cisło. Główną Mszę św. odpustową poprzedzi modlitwa różańcowa w intencji małżeństw zagrożonych rozbiciem (początek o godz. 10.30).

Uroczystości będą okazją do promocji „Krucjaty modlitwy w intencji małżeństw zagrożonych rozbiciem” i zachętą do modlitwy w intencji małżeństw i rodzin przez wstawiennictwo patronki, św. Anny.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem