Piątek, 27 grudnia. Święto św. Jana, apostoła i ewangelisty

• 1 J 1, 1-4 • Ps 97 • J 20, 2-8

Pierwszego dnia po szabacie Maria Magdalena pobiegła i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus kochał, i rzekła do nich: «Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono». Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu. Biegli oni obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do grobu. A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka. Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył.

Zauważamy, że Maria Magdalena była pierwszym świadkiem zmartwychwstania i widzimy też, że jako pierwsza poszła tam, gdzie można było znaleźć Jezusa. Poszła do grobu, aby zrobić wszystko, co było w jej mocy: z godnością i honorem zaopiekować się ciałem Jezusa. Nie sądziła, że Jezus zmartwychwstał. Powiedziała: „Zabrali Pana z grobu”. Co bym zrobił? Jak bym zareagował? Postaw się w sytuacji Piotra i jego ukochanego ucznia – odczuwają głęboki smutek z powodu śmierci wspaniałego przyjaciela, a teraz wiadomość o pustym grobie. Są zdezorientowani. Czy w głębi ich serc jest nadzieja, że mimo wszystkich wydarzeń to może nie być koniec? Być może stojąc w pustym grobie, zaczęli sobie uświadamiać, że Jezus odszedł do Ojca i zastanawiali się, w jaki sposób Jezus będzie dzielił z nimi to nowe życie. Do jakiego nowego życia, nowego wglądu wzywa mnie Jezus? Ani Piotr, ani Jan nie wierzyli w zmartwychwstanie bez doświadczania zamieszania i niepewności. Ich bieg do grobu pokazuje ich wewnętrzną rozpacz. Ale po zamieszaniu przychodzi jasność. Pusty grób może oznaczać tylko to, że Jezus naprawdę żyje – że Ojciec wskrzesił Go i przemienił. W ten dzień proszę, abym miał otwarte oczy w oczekiwaniu na znaki Bożej obecności wobec mnie. Pomóż mi, Boże, robić, co mogę, gdy nie śpię, zauważając poruszenia Twojego Ducha. Pozwól mi otrzymać życie, które mi ofiarujesz, nawet w sposób, którego się nie spodziewam.

K.M.P.

ROZWAŻANIA NA ROK 2025 SĄ JUŻ DOSTĘPNE! DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!: "Żyć Ewangelią 2025".