4 września pieśń wdzięczności i chwały Panu Bogu i Matce Bożej Nieustającej Pomocy wyśpiewali uczestnicy uroczystości jubileuszowej w Witoszyńcach, należących do parafii Grochowce w dekanacie Kalwaria Pacławska. W słowach powitania proboszcz ks. Zbigniew Szewczyk zarysował historię budowy i dalsze losy świątyni, aż do dnia konsekracji.

Katedra przemyska, jako kościół parafialny, w drugiej połowie XIX wieku zaczęła otrzymywać w przyległych wioskach małe kościółki, niby swe duchowe córy. Ks. Ziemiański, ówczesny proboszcz i kanonik katedry, poważnie zainteresował się wioskami Grochowce, Witoszyńce i Kniażyce. Witoszyńce, odległe od Przemyśla o 11 km, zamieszkiwało 178 katolików obrządku łacińskiego, którzy pozbawieni byli nabożeństw. Ks. Ziemiański zaczął budować tu kapliczkę, ale niestety śmierć przeszkodziła mu w dokończeniu tego dzieła. Po 36 latach postanowiono przywieść do skutku jego zamysł. Zebrano składki i pod kierownictwem ks. Sarny wybudowano duży kościółek z cegły, kryty blachą. W 1916 roku, po wymianie zniszczonego w czasie wojny dachu i wykończeniu kościoła, za jego patronkę obrano Matkę Bożą Nieustającej Pomocy. Od 1932 r. Witoszyńce stały się kościołem filialnym parafii Grochowce. Według relacji starszych mieszkańców w latach 50. ubiegłego stulecia kościółek odświeżono i zamurowano boczne drzwi wejściowe, a w późniejszych latach założono instalację elektryczną i ponownie odmalowano kościół. W latach 90., kiedy proboszczem był ks. Jan Łojek, rozpoczęło się większe zainteresowanie świątynią: zakupiono organy, nowe tabernakulum, drewniany ołtarz i ambonkę, zaczęto ogrzewać kościół. Wykonane zostały prace konserwacyjne, które kontynuowano również od jesieni 2000 r., kiedy proboszczem parafii został ks. Zygmunt Balawender. Od 2006 r. duszpasterzem parafii jest ks. Zbigniew Szewczyk, który kontynuuje prace remontowe w świątyni. W tym czasie m.in. odmalowano kościół, odnowiono obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy, ułożono płytki granitowe w prezbiterium i marmurowy ołtarz ufundowany przez jednego z parafian. W ostatnim roku w kościele wymieniono okna i ufundowano stacje drogi krzyżowej.

Ksiądz Proboszcz podkreślił, że ofiarność i pracowitość ludzi w Witoszyńcach jest bardzo duża. Wiele elementów wyposażenia kościoła ufundowali poszczególni mieszkańcy miejscowości, bądź całe rodziny. Wierni dbają nie tylko o budynek, ale też i o ducha: od bardzo dawnych czasów odprawiają nabożeństwa majowe, a od 1990 r. także nabożeństwa różańcowe, na które licznie uczęszczają. Od roku 1998 w każdą środę biorą udział we Mszy św. z nowenną do Matki Bożej Nieustającej Pomocy.

Wierni Witoszyniec przygotowywali się do Jubileuszu poprzez modlitwę i sakramenty święte. Sakrament pojednania poprzedzony był nabożeństwem pokutno-wynagradzającym, a po Mszy św. wierni uczestniczyli w procesji z figurą Matki Bożej Fatimskiej. Głównym punktem obchodów Jubileuszu była uroczysta Eucharystia koncelebrowana przez abp. Józefa Michalika, ks. dziekana Zbigniewa Kołodzieja i ks. proboszcza Zbigniewa Szewczyka oraz przedstawicieli Kapituły Kanoników z Przemyśla, księży proboszczów parafii Grochowce z lat wcześniejszych, księży z dekanatu i księży rodaków. Podczas uroczystej Eucharystii dokonano konsekracji kościoła i odsłonięcia pamiątkowej tablicy. Ksiądz Arcybiskup w homilii wskazał na rolę świątyni jako szczególnego znaku obecności Boga w świecie. Podkreślił też rolę rodziny w przekazywaniu wiary oraz podkreślił troskę o dobre wychowanie dzieci i młodzieży. Podziękował wiernym za trud włożony w odnowę świątyni i dbanie o jej wygląd.

Z serc wiernych, gromadzących się w Witoszyńcach na nabożeństwach do Matki Bożej Nieustającej Pomocy, wyrywa się jedno wielkie słowo: dziękujemy! Dziękujemy Matce Bożej za orędownictwo, za opiekę, za to, że chroni nas od nieszczęść i kataklizmów i za Jej nieustającą pomoc. Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu i Matce Bożej Nieustającej Pomocy z całego serca dziękujemy za przeżycie tej uroczystości i doświadczenie Bożej obecności w życiu codziennym.