W Roku Jubileuszowym 2025 i w Roku św. Siostry Faustyny, w Sobotę Misyjną 18 stycznia br. w bazylice Bożego Miłosierdzia w Krakowie - Łagiewnikach wierni modlili się w papieskiej intencji na styczeń: „ Módlmy się, aby zawsze respektowano prawo emigrantów, uchodźców i wszystkich dotkniętych konfliktami wojennymi do edukacji, koniecznej dla zbudowania lepszego świata”.

Modlono się też o zdrowie dla papieża Franciszka oraz w innych intencjach. Spotkanie modlitewne rozpoczęło się w Godzinie Miłosierdzia, następnie odmówiona została w kilku językach Koronka do Bożego Miłosierdzia, odmówiono również Akt zawierzenia świata Bożemu Miłosierdziu i sprawowana była Eucharystia. Rozważania do Godziny Miłosierdzia przygotował ks. dr hab. Bogdan Zbroja z Papieskiego Uniwersytetu Jana Pawła II w Krakowie, pełniący też posługę w Światowym Centrum Kultu Bożego Miłosierdzia.

Mszy św. koncelebrowanej przewodniczył o. Nikodem Gdyk OFM, który jest Komisarzem Komisariatu Ziemi Świętej w Polsce, którego główna siedziba jest przy klasztorze św. Kazimierza w Krakowie przy ul. Reformackiej 4.

Ojciec prof. dr hab. Celestyn Paczkowski OFM w homilii powiedział: - Umiłowani w Chrystusie Panu, siostry i bracia, z pewnością zauważyliśmy, że często jesteśmy pouczani o naszej wierze i postępowaniu jako chrześcijanie. Ludzie niechętni Kościołowi potrafią doskonale mówić, jak powinno wyglądać życie chrześcijańskie czy nasze czyny.

Ten sam schemat stosowany jest również w kwestii emigrantów i uchodźców w Europie. Nawet politycy, często z dala od Kościoła, argumentują, że korzenie Europy są chrześcijańskie, więc powinniśmy przyjmować wszystkich emigrantów. Mówią, że to przecież chrześcijański obowiązek i nauka płynąca z miłosierdzia.

Ale zastanówmy się chociaż przez chwilę, moi drodzy, jak w rzeczywistości postrzegamy tę kwestię emigrantów. W jaki sposób rozumiano tę prastarą i uniwersalną zasadę gościnności i jak ją praktykowano, ponieważ to może stanowić wskazówki dla nas. Biblijne podstawy przyjmowania przybyszy można łatwo znaleźć w Starym Testamencie. Wędrowiec przychodzący lub proszący o gościnę i pomoc przypominał naród wybrany i jego poszczególnych przedstawicieli. Historia sprawiła, że Żydzi stali się przez długie stulecia wędrującym narodem Boga, pozbawionym ojczyzny, żyjącym w diasporze.

Dlatego przybyszy należało przyjąć, potraktować z należną uwagą i zrozumieniem, czyniąc to w imię Boga, który, jak mówi Księga Powtórzonego Prawa, miłuje cudzoziemców. Wzmianki o statusie wędrowca, pielgrzyma czy obcego przybysza znajdują się w historii patriarchów Starego Testamentu. Powołanie Abrahama stało się wzorem człowieka wiary jako wędrowca, pielgrzyma, zdążającego do celu wskazanego przez Boga.

Abraham, ojciec wierzących, był również wzorem właściwego przyjęcia przybyszów. Wierzący w Chrystusa o tym pamiętali, ponieważ w Liście do Hebrajczyków, które było pierwszym czytaniem, znajduje się przestroga: „Gościnności nie zapominajcie!”.

Niektórzy, nie wiedząc o tym, aniołów gościli. Chrześcijanie, postrzegając się jako wędrowców i przybyszów na świecie, byli świadomi konieczności przyjęcia tułacza i podróżnego. Słowa Chrystusa z Ewangelii, „byłem przybyszem, a przyjęliście mnie”, naznaczały chrześcijańską praktykę miłosierdzia.

Chrystus nie odrzucał nikogo, jak słyszeliśmy w Ewangelii, celników, grzeszników. Tego również oczekuje od swoich uczniów. Tak postrzegano zasadniczą intencję uczynku miłosierdzia, by przyjmować przybyszów jako nakaz Ewangelii.Chrześcijanie powtarzali zdanie przypisywane Tertulianowi, autorowi z III wieku: „Jeśli ujrzałeś swego brata, zobaczyłeś swego Pana”.

Moi drodzy, kończąc to nasze rozważanie, spójrzmy na współczesność: migracja i pobyt poza ojczyzną mają różne przyczyny. Mogą wynikać z przymusu o charakterze ideologicznym, politycznym, ekonomicznym lub z powodu krwawych konfliktów. Dlatego to, co dotyczy emigracji, uchodźców, przesiedleńców, nie jest wyłącznie teoretycznym czy odległym problemem. To rzeczywistość bliska nam z powodu wojny na Ukrainie i wiadomości z Bliskiego i Środkowego Wschodu. Trwające tam nieustanne konflikty powodują liczne ofiary, zniszczenia i masowe migracje ludności.

Niezależnie od tego, czy to Palestyńczycy, Syryjczycy, Irakijczycy, Libańczycy, Jemeńczycy czy Afrykańczycy, wszyscy ci ludzie potrzebują wyciągniętej ręki i otwartych serc, aby prowadzić godne życie i ewentualnie wrócić do swojej ojczyzny. Dla nas, chrześcijan, ruch migracyjny to okazja do głoszenia i świadczenia o Ewangelii. Historie migrantów prowokują nas do wiary i miłości.

Zachęcają do podejmowania inicjatyw, by uzdrowić trudne sytuacje i odkryć plan Boga w tych przybyszach, nawet jeśli jest to powodowane niesprawiedliwością i złem. Dlatego pamiętajmy o intencji papieskiej, by modlić się o respektowanie prawa migrantów i uchodźców oraz wszystkich dotkniętych konfliktami wojennymi do edukacji, niezbędnej do budowy lepszego świata, świata Bożego.

Podczas Mszy św. śpiewał chór z USA. Wśród modlących się była s. Imelda z Timoru Wschodniego, kanosjanka, która odmawiała po polsku Koronkę do Bożego Miłosierdzia i podczas Mszy św. czytała lekcję. Warto tutaj wspomnieć, że Jubileusz jest pod hasłem „Pielgrzymi nadziei”, zaś Jubileusz świata misyjnego odbędzie się w październiku, w miesiącu misyjnym. Rozpocznie się w pierwszą sobotę miesiąca we wspomnienie liturgiczne św. Franciszka - 4 października, a zakończy w pierwszą niedzielę we wspomnienie liturgiczne św. Faustyny - 5 października.