Reklama

Niedziela Sandomierska

Misje były moim marzeniem

Niedziela sandomierska 1/2014, str. 4-5

[ TEMATY ]

misje

Archiwum ks. Wiesława Podgórskiego

Ks. Adam Stachowicz: – Jak to się stało, że pojechał Ksiądz na misje? Kiedy pojawiła się pierwsza myśl o wyjeździe i dlaczego?

Ks. Wiesław Podgórski: – Moje pragnienie wyjazdu na misje związane było zawsze z pragnieniem niesienia pomocy biednym, najbardziej opuszczonym i zapomnianym. Jeszcze podczas studiów w Radomiu, przed wstąpieniem do seminarium, nosiłem się z myślą wyjazdu do Indii jako wolontariusz. Nie mając jednak nikogo, kto mógłby mi w tym pomoc nie zrealizowałem tego zamierzenia. Jednak ono we mnie zostało i wpłynęło na moją decyzję, że zostanę misjonarzem.

– Jak rozległa może być misja i ile kilometrów musi Ksiądz pokonywać? Jakimi drogami?

– Teren mojej pierwszej parafii – św. Józefa w Deressi w Czadzie – obejmował obszar porównywalny do terenu całej diecezji sandomierskiej. Tereny te były zamieszkiwane przez 3 odrębne grupy etniczne: Gabri, Kwong oraz Sumray. Wspólnota liczyła ok. 200 wiosek, do których dotarcie zajmowało czasami pół dnia jazdy po bezdrożach, po terenach gdzie dojazd wymagał często podążania śladami bydła lub ścieżkami wytyczonymi przez pieszych lub konnych (tylko nieliczni posiadali wtedy rowery). W porze deszczowej dotarcie do centrum misji było możliwe tylko pieszo lub wozem zaprzężonym w woły.

– Czy na terenie, gdzie Ksiądz posługuje jest świątynia? Czy może trzeba ją było zbudować?

– W Afryce, w Czadzie, za świątynie w większości służyły ogromne drzewa, w cieniu których gromadzili się ludzie na Mszy św. W centrum parafii mieliśmy wspaniały kościół, który zawdzięczamy w ogromnej mierze wolontariuszom z włoskiej organizacji GRIMM. Każdego roku przybywała grupa budowlańców ze wspomnianej organizacji, która w ramach swoich urlopów pracowała przy budowie świątyni.
W obecnej placówce w Ekwadorze, w parafii św. Piotra i Pawła w Pueblo Nuevo, w większości wspólnot istnieje kaplica. Często jednak jeszcze nie murowana, ale zbudowana z bambusów. Jedynie w ok. 10 z nich brakuje miejsca do spotkań modlitewnych.

– Jak kwestie językowe? Każda misja, to przecież inny język.

– Nauka języka hiszpańskiego, którym obecnie się posługuję, wymaga czasu. Jednak rzucony na „głęboką wodę” musiałem jak najszybciej nauczyć się „pływać”. Dzięki Bogu i życzliwym ludziom wszystko poszło sprawnie.
Zupełnie inaczej było w przypadku Czadu. Tutaj, po przygotowaniach w Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie oraz rocznej praktyce we Francji, posiadłem znajomość języka francuskiego, który jest językiem urzędowym w Czadzie. Natomiast uczenie się narzeczy, które spotykało się na miejscu, nie należało do łatwych. Na terenie jednej parafii ludzie mówili trzema odrębnymi językami lokalnymi. Za naukę którego zabrać się na początek? Staraliśmy się opanować tak języki, by choć w nich odprawiać Msze św., ale już o mówieniu kazania nie mogło być mowy. Mieliśmy tłumaczy, którzy na ile mogli wywiązywali się z powierzonego im zadania. Choć wielokrotnie trzeba było zaufać Duchowi Świętemu widząc „kaleczenie” języka francuskiego przez owych tłumaczy. W seminarium uczono nas, że w przypadkach niedopełnienia czegoś według zasad czy praw wymaganych stosuje się zasadę „Ecclesia suplet”, co znaczy – „Kościół dopełni”. Cóż, w sytuacji Czadu tą zasadą musieliśmy się nieustannie kierować, inaczej niemal wszystko byłoby nieważne.

– Nie bał się Ksiądz chorób, groźby zakażenia?

– Obawy oraz ryzyko są wpisane w misje, są ich nieodłącznym składnikiem. Wiedziałem o tym od początku. Ale wiara przecież mówi nam jasno, że Bóg opiekuje się tobą, że cię chroni o ile ty Jemu zaufasz do końca. Malaria, tyfus, ameba, denge, leptospirosis – to lista chorób tropikalnych należących do śmiertelnych, przez które już przeszedłem. Dzięki Bożej pomocy udało się z nich wyleczyć.

– Skąd Ksiądz czerpie siły, motywacje w chwilach trudnych?

– Siła pochodzi z rzeczy prostych, z codziennej modlitwy i rozważania, co Bóg do ciebie mówi, z kontaktów z ludźmi, szczególnie z dzieciakami i młodzieżą. Pan Bóg posługuje się każdym człowiekiem, ważne tylko, by dostrzegać wokół siebie Boże znaki. To często ludzie prości dają mi pomysły i motywację do dalszego działania.

– Jacy są tamtejsi ludzie i jakie mają zwyczaje?

– Mieszkańcy mojej parafii w Ekwadorze to ludzie z podobnymi problemami i charakterami jak wszędzie. Czym dłużej tu jestem, tym więcej cech wspólnych dostrzegam. Natomiast Czadyjczycy posiadali zupełnie inne spojrzenie na świat, niemal niemożliwe było całkowite poznanie ich mentalności. My, biali, byliśmy dla nich ludźmi z innej planety. Z planety tak odmiennej kulturowo i ekonomicznie, że należeliśmy do odrębnych światów. To co łączy tych ludzi z misyjnych krajów, to na przykład jednakowe podejście do czasu. Oni nie są jego niewolnikami, żyją w mniejszym stresie, bo nic się nie stanie, że się gdzieś człowiek spóźni. My, Europejczycy, chyba wpadliśmy w pułapkę czasu i jakże trudno nam z niej się wydobyć.

– Jak ludzie traktują tam Księdza?

– Ludzie z wielkim szacunkiem odnoszą się do osoby misjonarza, bo wiedzą, że jesteśmy z nimi, że jesteśmy dla nich. Stąd bierze się ogromne poważanie. Oczywiście początki były inne, należało dać się poznać, „obwąchać”, czyli oswoić, jak w „Małym Księciu” bohater w kontakcie z liskiem. I kiedy już się znamy na tyle, że jesteśmy za siebie odpowiedzialni, wtedy możemy liczyć na siebie. Jadąc przez wioski należące do mojej parafii do napotkanych ludzi wyciągam rękę na powitanie wiedząc, że na to czekają i z tego się cieszą.

– Jaka jest pierwsza reakcja ludzi, gdy słyszą o Bogu?

– Zarówno w Afryce, jak i w Ekwadorze nie spotyka się ludzi, którzy nigdy o Bogu nie słyszeli. Bóg jest wpisany w umysł każdego człowieka. Często jednak Jego wizerunek jest zniekształcony przez różne pseudo: wierzenia, kulty, czy religie. Naszym zadaniem jest prostowanie tego wizerunku Boga i to nie tylko na misjach, ale również wśród samych chrześcijan, katolików. Prosty przykład. Ileż to razy zapominając o tym, że Bóg jest Życiem i Miłością, w obawie przed opinią ludzką dokonuje się wciąż aborcji?

– Jak wygląda liturgia na Księdza misji?

– W mojej ekwadorskiej parafii przypomina bardzo liturgię polską. Zupełnie inaczej wyglądała liturgia w Czadzie, pośród Afrykanów. Tam w liturgii przeważały tańce i śpiewy, oczywiście nie zatracając sedna liturgii. Tam Eucharystia była momentem, być może jednym z nielicznych, do wyrażenia swojej wolności, radości i pokoju. Wielokrotnie się zdarzało, że w momentach najbardziej kluczowych we Mszy św. słyszało się doniosłe krzyki kobiet wyrażające euforię. Ci ludzie prości w taki właśnie sposób przeżywali liturgię całym sobą.

– Jak Ksiądz przyciąga do Kościoła ludzi młodych czy zagubionych?

– Ludzi młodych przyciągamy organizując rożnego rodzaju warsztaty. Staram się autentycznością dawać proste świadectwo; traktować innych na równi, gdyż każdy człowiek posiada swoją godność i zasługuje na taki sam szacunek. Jeśli jesteś autentyczny, ludzie to wyczują i przyjdą do ciebie i do Kościoła. Każdy z nas reprezentuje Kościół i Boga, w którego wierzy, a ludzie widząc twój przykład pragną właśnie do takiego Kościoła przynależeć.

2013-12-31 10:47

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Pomoc żywnościowa dla misji

2020-07-28 10:38

Niedziela szczecińsko-kamieńska 31/2020, str. I

[ TEMATY ]

misje

Afryka

pomoc humanitarna

pomoc charytatywna

Archiwum prywatne ks. Jeremiego Cabugi

Mieszkańcy Isiolo z zakupionymi towarami

Archidiecezja szczecińsko-kamieńska wsparła finansowo dwie wspólnoty misyjne w Kenii – Kipsing i Isiolo.

Obie wspólnoty leżą na terenie wikariatu apostolskiego w Isiolo, którego powierzchnia wynosi 25,3 km2 i który jest zamieszkiwany przez 55 tys. katolików (dane z 2017 r.).

CZYTAJ DALEJ

Papież zachęca do korzystania z odpustu Porcjunkuli

2020-08-02 12:46

[ TEMATY ]

Franciszek

porcjunkula

odpust porcjunkuli

Grzegorz Gałązka

Do korzystania z odpustu Porcjunkuli zachęcił papież Franciszek pozdrawiając uczestników modlitwy Anioł Pański na placu św. Piotra w Watykanie.

- Od wczoraj do dzisiejszej północy przypada odpust Porcjunkuli, duchowy dar, który św. Franciszek otrzymał od Boga za wstawiennictwem Maryi Panny. Jest to odpust zupełny, który można przyjąć przystępując do sakramentów spowiedzi i Eucharystii oraz odwiedzając parafię lub kościół franciszkański, odmawiając Wyznanie Wiary, Ojcze Nasz i modląc się za papieża oraz w jego intencjach. Można również uzyskać odpust dla osoby zmarłej. Jakie to ważne, aby umieścić przebaczenie Boże w centrum, które „rodzi raj” w nas i wokół nas! - powiedział Franciszek.

Kościół Matki Boskiej Anielskiej (Porcjunkula) leży około 2 kilometrów na południe od Asyżu. Znajdowała się tu pierwotnie benedyktyńska kapliczka odbudowana przez św. Franciszka w 1207 roku. W roku 1211 benedyktyni z góry Subasio odstąpili Franciszkowi i jego towarzyszom kaplicę.

Papież udzielił odpustu zupełnego na dzień przypadający w rocznicę poświęcenia kaplicy, które odbyło się 2 sierpnia 1216 roku. Od wieku XIV papieże podobny odpust na ten dzień zaczęli przyznawać poszczególnym kościołom franciszkańskim. W 1952 roku Kongregacji Odpustów rozszerzyła przywilej odpustu zupełnego „toties quoties” na dzień 2 sierpnia, czyli za każde nawiedzenie kościoła i wypełnienie warunków odpustu: pobożne nawiedzenie kościoła, odmówienie w nim Modlitwy Pańskiej i Wyznania Wiary oraz sakramentalna spowiedź i Komunia św. wraz z modlitwą w intencji Ojca Świętego; wykluczone przywiązanie do jakiegokolwiek grzechu.

CZYTAJ DALEJ

WHO promuje aborcję farmakologiczną jako nieinwazyjną metodę leczenia

2020-08-03 11:00

[ TEMATY ]

aborcja

Trwająca pandemia została wykorzystana przez Światową Organizację Zdrowia jako pretekst do promowania aborcji farmakologicznej.

WHO opublikowała poszerzoną wersję wydanego w marcu przewodnika, w którym zaleca państwom utrzymanie „kluczowych usług", pomimo ograniczeń nakładanych w związku z koronawirusem. Wśród tych „usług", w rozdziale dotyczącym „praw reprodukcyjnych i seksualnych" wymieniona została „bezpieczna aborcja". WHO otwarcie zachęca kobiety planujące dokonanie aborcji do samodzielnego przeprowadzenia jej w domu z użyciem środków poronnych, wpisanych zresztą przez Organizację na listę „kluczowych leków". Nie wspomina przy tym o zagrożeniach dla zdrowia i życia związanych z tą praktyką. WHO zaleca także, by władze państw rozważyły zniesienie części ograniczeń, które utrudniają nie tylko dostęp do aborcji, ale także sprowadzanie środków medycznych wywołujących poronienie.

W rozdziale poświęconym opiece prenatalnej oraz zdrowiu matki i dziecka, WHO promuje tzw. „bezpieczną aborcję” w pełnym zakresie przewidzianym przez prawo, zasłaniając się argumentem, że pandemia nie może być pretekstem do uniemożliwienia kobietom korzystania z ich „praw”. Już samo to stwierdzenie stoi w sprzeczności z obowiązującym prawem międzynarodowym, które nie uznaje istnienia „prawa do aborcji”, a wręcz przeciwnie – chroni życie, także w fazie prenatalnej. Jak podkreśla dr Antonella Lavelanet, przedstawiciel WHO ds. zdrowia okołoporodowego, a jednocześnie ds. walki z „niebezpieczną” aborcją, sprzęt oraz obsługa medyczna potrzebne do przeprowadzenia aborcji nie różnią się od tych, wymaganych przy innych zabiegach ginekologicznych, dlatego też kobiety, jej zdaniem, powinny mieć zapewniony dostęp do nich pomimo pandemii. Zaznacza też, że brak dostępu do generalnego znieczulenia, antybiotyków i innych tego typu środków nie może być przeciwwskazaniem do zabójstwa prenatalnego. Ponadto wskazuje, że w przypadku braku wykwalifikowanego do dokonania aborcji personelu, można rozważyć zlecanie wykonywania aborcji innym pracownikom służby zdrowia.

Jednakże, mając na uwadze wprowadzone w związku z COVID – 19 obostrzenia, dr Antonella Lavelanet stwierdza równocześnie, że dla wygody pacjentek dobrym rozwiązaniem miałoby być wdrażanie telemedycyny, celem wypisywania e-recept na środki, konieczne do przeprowadzenia aborcji farmakologicznej w warunkach domowych. Wyrazem tego stanowiska WHO jest wzmianka w przewodniku o potrzebie minimalizowania wizyt w placówkach na rzecz teleporad oraz, gdy to możliwe, samobadania i samodzielnego wykonywania pewnych czynności medycznych, w tym promowanej przez WHO aborcji farmakologicznej. Ponadto WHO rekomenduje, by państwa dostosowały prognozowane regulacje w zakresie produktów medycznych i ich dostaw, wobec przewidywanego wzrostu zapotrzebowania na środki niezbędne do przeprowadzenia aborcji farmakologicznej.

WHO promuje aborcję farmakologiczną jako nieinwazyjną metodę leczenia i zaleca rozważenie stosowania jej w ramach „bezpiecznej aborcji” do 12 tygodnia, a w niektórych przypadkach nawet do 24 tygodnia ciąży. Organizacja upatruje zagrożenia dla życia matek i dzieci w niechcianych, „dodatkowych” ciążach, które będą miały miejsce w związku z ograniczeniami w zakresie wykonywania aborcji w czasie pandemii. Nie wspomina o realnych negatywnych skutkach, jakie niesie za sobą aborcja farmakologiczna.

Światowa Organizacja Zdrowia oraz inne instytucje popierające aborcję, przedstawiają metodę farmakologiczną jako, rzekomo, znacznie łatwiejszą i mniej dolegliwą alternatywę zabójstwa prenatalnego. Ta dezinformacja prowadzi do tego, że kobiety rozważające poddanie się aborcji farmakologicznej nie są konfrontowane z rzetelnymi faktami na temat jej możliwych skutków. Co za tym idzie, kobieta może doznać dotkliwej traumy, chociażby z tego względu na to, że nie ma pod ręką opieki medycznej w razie wystąpienia nieprzewidzianych objawów, a z wszelkimi konsekwencjami poronienia musi poradzić sobie sama. Jak wskazują statystyki, niemal 1/4 zgłoszonych przypadków aborcji farmakologicznej, które wywołały objawy zagrażające zdrowiu kobiety, zakończyła się hospitalizacją, w związku z ciężkimi infekcjami lub koniecznością przetoczenia krwi. Były wśród nich również przypadki śmiertelne.

Niektóre państwa europejskie, jak Wielka Brytania i Francja, wdrożyły już zalecenia WHO odnośnie umożliwienia kobietom dokonywania aborcji w czasie pandemii. Organizacje proaborcyjne usilnie dążą do tego, aby aborcja, również w innych krajach, została uznana za usługę niezbędną, gdyż, ich zdaniem, w większości państw nie jest ona traktowana priorytetowo i z tego względu zawieszono jej wykonywanie w związku z zagrożeniem epidemiologicznym. Według organizacji proaborcyjnych, aborcja farmakologiczna jest rozwiązaniem służącym poprawie sytuacji zdrowotnej w państwach na szeroką skalę, w tym doraźnie, w dobie COVID – 19.

„Twierdzenia o pozytywnym wpływie aborcji na zdrowie kobiet nie znajdują uzasadnienia w faktach. Jak już wykazaliśmy w kompleksowej analizie, legalizacja aborcji wcale nie przyczynia się do spadku śmiertelności kobiet, a w niektórych państwach zachodzi wręcz odwrotna korelacja. Aborcja farmakologiczna, poza tym, że stanowi śmiertelne zagrożenie dla poczętego dziecka, jest również niebezpieczna dla przeprowadzających ją kobiet. Powoduje liczne skutki uboczne, a jej następstwa często wymagają hospitalizacji. Wszelkie działania ze strony organizacji międzynarodowych zmierzające do popularyzacji aborcji na globalną skalę są z gruntu sprzeczne z obowiązującym prawem międzynarodowym i wartościami, na których zostało ono zbudowane. System ochrony praw człowieka powstał właśnie po to, by chronić ludzi i ich prawa do życia, także tych najmłodszych i najbardziej bezbronnych przed przemocą i nadużyciami” – podkreśla Karolina Pawłowska, Dyrektor Centrum Prawa Międzynarodowego Ordo Iuris.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję