Reklama

Dobre znaki na przyszłość Kościoła

2014-02-11 15:46


Niedziela Ogólnopolska 7/2014, str. 10-11

Ks. Paweł Rytel-Andrianik

– Jestem optymistą, jeśli chodzi o przyszłość polskiego Kościoła – mówi abp Józef Michalik, do którego na półmetku „Ad limina apostolorum” podeszli z mikrofonami ks. Paweł Rytel-Andrianik z „Niedzieli” i o. Leszek Gęsiak SJ z Radia Watykańskiego. Przewodniczący KEP dokonał podsumowania tego etapu wizyty polskich biskupów w Watykanie. Zwrócił uwagę, że niektórzy pytają, jak to się stało, iż Polska jeszcze się trzyma. Spodziewano się bowiem, że 10-15 lat po odzyskaniu wolności polskie kościoły będą puste. I wyjaśnił, że ufamy Panu Bogu bardziej niż sobie. Kościół w Polsce był zawsze Kościołem maryjnym, Kościołem pobożności ludowej. Tej pobożności nigdy się nie wstydziliśmy. Tę pobożność trzeba pogłębiać nieustannie. I to jest pewna siła bliskości Kościoła, księży, biskupów z ludźmi. Wyjaśnił dalej, że Kościół w Polsce to historia męczenników, Żołnierzy Wyklętych, mordowanych księży, których symbolem jest ks. Jerzy Popiełuszko, a przede wszystkim – Polska wydała świętego papieża Jana Pawła II. Polski Kościół ma wiele do zaoferowania Kościołowi powszechnemu.

Jesteśmy po wielu wizytach w kongregacjach. Wczoraj był bardzo pracowity dzień – 6 wizyt. Dziś podobnie. Wszędzie spotykamy się z pewnym zainteresowaniem Kościołem w Polsce. Niektórzy pytają, jak to się stało, że Polska jeszcze się trzyma. Mówią wyraźnie: – Myśmy myśleli, że w 10-15 lat po odzyskaniu wolności polskie kościoły będą puste. Odpowiadamy, że ufamy Panu Bogu bardziej niż sobie. Mówimy też, że nie zamierzamy odejść od wrażliwości naszych ludzi. Wyjaśniamy, że Kościół w Polsce zawsze był Kościołem maryjnym, Kościołem pobożności ludowej. Tej pobożności nigdy się nie wstydziliśmy. Tę pobożność trzeba pogłębiać nieustannie. I to jest pewna siła bliskości Kościoła, czyli księży, biskupów z ludźmi. Wiemy, że Ewangelia jest dla ludzi prostego serca. Człowiek może być wykształcony, ale jeśli zachowa proste serce, szczere, wrażliwe sumienie, to kościoły nie będą puste, bo w sercu najpierw musi mieszkać Bóg. Kolejna wrażliwość, tj. wrażliwość na grzech. To, co papież Franciszek podkreślał w przemówieniu do kardynałów i później powtarzał o Bożym miłosierdziu. Jeśli człowiek ma rozeznanie grzechu, ma rozeznanie dobra i zła, to wie, że tylko Bóg odpuszcza grzechy. I to jest pewna siła i wskazówka dla nas, że nie możemy od tych pryncypiów odejść. Zarówno kard. Wyszyński i kard. Wojtyła, jak i nasi biskupi poprzednicy bardzo to podkreślali.

Pojawiają się też głosy, że walczy się papieżem Franciszkiem z Kościołem, z biskupami. Sami kardynałowie z niektórych dykasterii to nam przypomnieli, ale uspokoili nas, że nie tylko w Polsce tak się dzieje. Mówią: tym się nie bardzo przejmujcie, to jest fala, to jest czołg, który idzie dzisiaj przez Europę, przez wiele krajów. Podobnie jak próbowano nam w Polsce wmówić, że list o gender, który spowodował takie wielkie poruszenie, to jest wymysł polskich zaściankowych biskupów, przestarzałych, nieotwartych na nowoczesność. A tu okazuje się, że on współbrzmi z Kościołem powszechnym, że Polski Episkopat jest siódmym, który zabiera głos na ten temat. To jest dowód, że to jest strategia, która w wielu krajach ujawnia swoje metody i że odpowiedź Kościoła wszędzie jest jednakowa, bo chodzi o obronę człowieka, o obronę prawa natury, człowieczeństwa, godności ludzkiej. I myślę, że to jest dobry znak.

Byłem dumny wczoraj po południu, kiedy wysłuchałem prelekcji kard. Ryłki – Polaka, który jest bardzo ciekawym człowiekiem, ma duże doświadczenie i widać, że pasjonuje się zarówno Janem Pawłem II, jak i Benedyktem XVI, a także Franciszkiem. Kard. Ryłko zrobił nam taki wykład ascetyczno-duszpastersko-strategiczny, a jeśli chodzi o szereg analiz – bardzo ciekawy. Myślę, że trzeba będzie skorzystać z tej refleksji, także z myślą o Światowym Dniu Młodzieży w Polsce, który się zbliża. Ojciec Święty Franciszek przyjedzie do młodzieży świata zgromadzonej w Krakowie, ale także do całej Polski. Jest to bardzo ważne wyzwanie dla młodzieży. Odczuwamy odpływ młodzieży na emigrację, zwłaszcza młodzieży zdolnej, dynamicznej. Przecież to jest dramat, że Polska wymiera. Trzeba bić we wszystkie dzwony, trzeba o tym mówić. Najwięcej polskich dzieci rodzi się w Anglii, w Irlandii, poza Polską. To wywołuje wielkie zaniepokojenie, które nas przenika, ale przecież oprócz tego, że mamy posługiwać słowem, zwłaszcza słowem Bożym i modlitwą, to niewiele więcej możemy zrobić. Wszyscy natomiast musimy się nawrócić. Nie tylko strategia rządu wobec rodziny powinna być inna, ale każdy z nas, każda rodzina, każdy polski dom powinien się nawrócić do nowego myślenia, do nowej odpowiedzialności za naród, za Ojczyznę.

Reklama

Daliśmy sobie wmówić, że o patriotyzmie nie trzeba mówić, że miłość do Ojczyzny to przeżytek, że historia Polski to historia minusów czy hańby. Nie! Historia Polski to historia prawdy o wielkiej ofierze wielu ludzi, o których zapominamy. To jest historia prawdy o tym, że miłość Ojczyzny to jest również ofiara na rzecz innych, to jest miłość do własnego narodu, ale i otwarcie na inne narody. Polska nigdy nie zamykała się na inne narody, na inne religie i o tym trzeba mówić. Wmówili nam, że powinniśmy się wstydzić, iż jesteśmy Polakami. To absurd, niech się wstydzą ci, którzy głoszą kłamstwo. A są przecież środowiska, które takie rzeczy głoszą, mają takie strategie, także w Polsce.

Podczas spotkania w Sekretariacie Stanu rozmawiano na temat relacji Kościół – państwo. Relacjonowaliśmy spokojnie stan naszych rozmów z rządem. Biskupi przewodniczący komisji rządowo-kościelnej „przeżywają” trzeciego lub czwartego ministra, z którym rozmawiają. On im tłumaczy, że nic się nie da załatwić, konkrety odkłada na później, bo przychodzi nowy minister. Ale my nie liczymy na ten czy inny rząd. My liczymy na naród. Dla nas ważny jest naród, pomoc narodowi, bowiem to ludzie prości, ludzie uczestniczący we Mszy św. utrzymują ten Kościół. Ludzie przychodzący do kościoła, spowiadający się, tęskniący za Bogiem, za prawdą Bożą utrzymują kościoły i to na nich w dalszym ciągu będzie ten zaszczyt utrzymywania Kościoła w Polsce spoczywał. Myślę, że to jest też nasza nadzieja.

Sprawowaliśmy też Mszę św. na grobie bł. Jana Pawła II. Wróciły wielkie wspomnienia, przeżycia. Tak sobie myślałem, że ten Papież, który miał tak wielkie, otwarte serce na Polaków, na ludzi całego świata, nie został przez nich zapomniany, czyli człowiek jest lepszy, niż myślimy. Proszę zobaczyć, że przy tym grobie ciągle są ludzie. Modlą się, przychodzą z zaufaniem i on też służy na tej drodze pokrzepienia wiary.

Ogromne znaczenie ma też dla mnie spotkanie z Rzymem. Tu każdy katolik ma przecież swoje korzenie. Siła Kościoła wypływa od Świętych Piotra i Pawła, od Apostołów. Dzisiaj ta siła może przejawiać się nie w jakiś zewnętrznych sukcesach, ale w cierpieniu, w męczeństwie, w świadectwie.

Myślę, że polski Kościół ma wiele do zaoferowania. Kościół nie jest mentorem w Polsce, Kościół ma wiele do nauczenia się. Jan Paweł II często powtarzał: uczę się Kościoła. My się tu uczymy Kościoła cały czas. Ale jesteśmy świadomi, że pewnymi sprawami możemy się podzielić. Przetrwaliśmy ideologię powojenną, bardzo dramatyczną w niektórych wypadkach. Usypiana historia męczenników, Żołnierzy Wyklętych, mordowanych księży, których symbolem jest ks. Popiełuszko. Ale takich księży przecież było więcej – błogosławionych księży, błogosławionych biskupów. Wiele jest procesów do chwały ołtarzy błogosławionych księży. To stanowi świadectwo tego okresu i jest jedną z tych spraw, o których powinniśmy mówić.

Kolejna sprawa to doświadczenie naszego Kościoła w pracy z dziećmi, z młodzieżą. Przecież Kościół w Polsce ma katechezę postawioną na wysokim poziomie w Europie. Oczywiście, zawsze będziemy mówili, że chcemy więcej, że chcemy lepiej.

Inny temat to duchowieństwo. Duchowieństwo polskie jest wykształcone, przygotowane do misji, do konfrontacji ze współczesnymi prądami intelektualnymi. Wcale nie chcę powiedzieć, że wszyscy jesteśmy święci i że nie moglibyśmy być lepsi: pokorniejsi, bardziej zaangażowani, bardziej dynamiczni, odważniejsi w konfrontacji ze światem. To prawda, że bolejemy nad każdą słabością swoją i naszych konfratrów. Nie zapominajmy, że za tym wykształconym duchowieństwem, które ma bardzo żywy kontakt z innymi krajami, stoi ofiara emigracji, stoją domy utrzymywane za granicą, gdzie księża się kształcą, stoi też pomoc naszych ludzi w utrzymywaniu seminariów na odpowiednim poziomie. To też jest taka karta, której Kościół w Polsce nie ma się czego wstydzić.

Biskupi byli z „Solidarnością”, z ludźmi prześladowanymi, pomagali im i wcale nie liczyli na to, że będą za to chwaleni i w jakiś sposób faworyzowani. To nieprawda, że szukamy przywilejów, chcielibyśmy jednak, żeby konsekwencje zła były jasne, bo dobro musi mieć miejsce do wzrostu. Przeżyliśmy ten „czołg”, który próbował nas zmieść w ostatnich latach. Najpierw tuż po odzyskaniu wolności ci, którzy jeszcze niedawno nazywali się przyjaciółmi, ogłosili niebezpieczeństwo klerykalizacji Polski.

Potem była lustracja i myśmy sami dobrowolnie się jej poddali. Okazało się, że ksiądz, który był deptany, prześladowany, nękany przez UB, jest właśnie tym, który jest oskarżony. A ci, którzy go nękali, są w ogóle nietknięci. Wszystkie inne grupy społeczne i zawodowe pozostały nietknięte. My nie chcemy nakłaniać do ich prześwietlania, nie możemy jednak dopuścić do takiej zmasowanej akcji antyklerykalnej. I na szczęście widać efekt naszych działań.

Teraz jest sytuacja oskarżania o pedofilię. Oczywiście, że nie tolerujemy żadnego grzechu, żadnego nadużycia zarówno wśród księży, jak i wśród świeckich. To jest zło, które trzeba potępić, a winnych pociągać do odpowiedzialności. Trzeba jednak stawiać pytania o przyczyny i trzeba wyraźnie mówić, do czego prowadzi seksualizacja dzieci w przedszkolu, do czego prowadzi seksualizacja młodego człowieka, który myśli tylko o własnej przyjemności biologicznej, której ma szukać, żeby być szczęśliwym. To nieprawda! To jest złudzenie, to jest kłamstwo, z którym trzeba walczyć.

Myślę, że możemy się pochwalić przed innymi: patrzcie, nie przestaliśmy dawać świadectwa, znosić oszczerstwa. W Polsce jest centrum, które kieruje tymi oszczerstwami na Kościół. To jest ewidentna sprawa, że ciągają nas po sądach. Będą następne znaki. Trzeba to przetrwać i zachować wierność. Tak jak Pan Jezus obiecywał nam, że chociaż trochę będziemy podobni do Niego. Jeśli nie możemy być podobni we wszystkim, to chociaż w tym bądźmy do Chrystusa podobni. Nieraz słyszę od młodych ludzi: – Co tam inni opowiadają, nasz ksiądz jest w porządku. Gdyby nie było kontaktu z ludźmi, to ani budowa kościołów, ani ich utrzymanie, ani wizyta pastoralna nie byłyby możliwe. Trzeba pukać do tych domów, a także do ludzkich serc i sumień. Jestem optymistą, jeśli chodzi o przyszłość polskiego Kościoła.

Wypowiedzi wysłuchali: ks. Paweł Rytel-Andrianik – „Niedziela” i o. Leszek Gęsiak SJ – Radio Watykańskie

Watykan, 4 lutego 2014 r.

Reklama

Żeganamy prof. Jana Szyszko

2019-10-16 12:37

wpolityce.pl

Odszedł jeden z najlepszych lekarzy naszej przyrody, który kochał polską ziemię służąc Ojczyźnie swoją wiedzą, doświadczeniem i oddaniem. Był wierny Bogu i ludziom. Będzie nam ciebie brakowało - tak wspominano śp. prof. Jana Szyszki, byłego ministra środowiska, profesora nauk leśnych, polityka Prawa i Sprawiedliwości. Prof. Szyszko zmarł nagle tydzień temu w wieku 75 lat.

Krzysztof Sitkowski/KPRP
Zobacz zdjęcia: Pogrzeb prof. Jana Szyszko

Krzysztof Sitkowki/KPPR

W uroczystościach pogrzebowych, które odbyły się w kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa w Starej Miłosnej wzięli udział najwyżsi przedstawiciele państwa na czele z prezydentem Andrzejem Dudą oraz premierem rządu RP. Mateuszem Morawieckim i prezesem Prawa i Sprawiedliwości, Jarosławem Kaczyńskim. Mszy św. przewodniczył abp Sławoj Leszek Głódź, zaś homilię wygłosił biskup senior diecezji drohiczyńskiej Antoni Dydycz. Liturgię koncelebrowało dziesięciu biskupów.

MK

- Kończąc swoją ziemską wędrówkę, zmierzasz do „Domu Naszego Ojca”, który jest domem miłości, pokoju i wiecznej radości. Poprzez naszą wspólną modlitwę chcemy do wieńca twojego życia dołożyć coś od siebie – powiedział witając zgromadzonych biskup diecezji warszawsko-praskiej Romuald Kamiński.

W homilii bp Antoni Pacyfik Dydycz podkreślił wkład zmarłego profesora w troskę o polską przyrodę. Zwrócił uwagę, że u podstaw podejmowanych przez niego wysiłków leżała głęboka wiara w Boga, miłość do tego co stworzone oraz szacunek dla dziedzictwa narodowego i rodzimej kultury.

- Mimo licznych trudności, nie traciłeś spokoju pamiętając słowa psalmu 116, w którym czytamy: „Ufność miałem nawet wtedy, gdy mówiłem jestem w wielkim ucisku”. Do wszystkiego podchodziłeś z wielkim spokojem. To głębokie przekonanie, a w istocie twoja wiara towarzyszyły ci przez całe twoje życie. Zawsze byłeś pogodny, niezależenie od różnego rodzaju sytuacji, nawet tych najmniej ciekawych, oczekując na Boże błogosławieństwo we wszystkich okolicznościach kolejnych etapów twojego życia – powiedział bp Dydycz.

Krzysztof Sitkowki/KPPR

Zwrócił też uwagę na wkład zmarłego profesora w dziedzinie nauki, gospodarki i polityki. – Zabiegał, by cała jego praca, nauka i poświęcenie służyły rodzinie, a potem wszystkim z którymi spotykał się w swoim bogatym życiu. Bliskie były mu słowa „Polak chociaż stąd miedzy narodami słynny, że bardziej niźli życie kocha kraj rodzinny. Gotów puścić się w kraje świata w nędzy i poniewierce przeżyć długie lata walcząc z ludźmi i z losem póki mu wśród burzy przyświeca ta nadzieja, że Ojczyźnie służy” - powiedział duchowny. Podkreślił, że trudności poprzedniego systemu profesor przeszedłeś bez strat moralnych i duchowych. Wspomniał o zorganizowanej przez zmarłego Międzynarodowej Konferencji Zrównoważony Rozwój w świetle encykliki papieża Franciszka Laudato Si”. Papieska Akademia Nauk przyznała mu nagrodę „Nauka dla Pokoju” – przypomniał bp Dydycz.

Powiedział, że troska śp. prof. Szyszko o Ojczyznę wyrażała się w propagowaniu takich postaw i takich porządków, które zabezpieczałyby ład w przyrodzie, a porządek w ludzkim życiu. - Z tego względu miałeś czas na spotkania z wychowankami, by ich umacniać w trosce o bezpieczeństwo ludzi oraz całej natury stworzonej – zwrócił uwagę biskup.

Zaznaczył, że szczególne miejsce w sercu i działalności profesora zajmowała Puszcza Białowieska. – Z odwagą, kompetencją, pasją i poświeceniem ratował ją przed katastrofą mając świadomość, że nie da się jej niczym innym zastąpić. Niestety, przy tej okazji wiele nacierpiał się bez powodu – powiedział kaznodzieja.

Podczas uroczystości pogrzebowych śp. Jan Szyszko został odznaczony pośmiertnie Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Jego ciało spocznie na miejscowym cmentarzu parafialnym.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

III Kongres św. Ojca Pio

2019-10-17 08:27

Materiał prasowy

III Kongres św. Ojca Pio odbędzie się 19 października 2019 r. zarówno w Kościele pw. św. Jakuba Apostoła

w Gdańsku jak i w Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku.

"OJCOSTWO" to temat przewodni kolejnej już edycji Kongresu. Geneza tegorocznego Kongresu związana jest z wystąpieniem w XX wieku wielu bardzo negatywnych wydarzeń historycznych, które skutkowały przerwaniem powszechnie znanych wcześniej wzorów ojcostwa.

W trakcie Kongresu organizowanego przez Zakon Braci Mniejszych Kapucynów – Prowincję Krakowską, do Kościoła pw. św. Jakuba Apostoła w Gdańsku przybędą relikwie I. stopnia św. Ojca Pio, w postaci bandaża okrywającego niegdyś ranę jego boku oraz rękawiczki zakrywającej stygmaty prawej dłoni.

„Zachęcam zarówno do uczestnictwa w III Kongresie św. Ojca Pio jak i do skorzystania z zaproszenia do całodziennego udziału w uroczystościach modlitewnych związanych z peregrynacją relikwii I. stopnia Św. Ojca Pio. Święty Stygmatyk charakteryzował się wielką pokorą i duchem modlitwy, za jego wstawiennictwem niezliczona ilość osób odzyskiwała i nadal odzyskuje zdrowie duchowe i fizyczne” – stwierdza Brat Zdzisław Duma, Asystent Prowincjalny Grup Modlitwy Ojca Pio (GMOP) oraz Gwardian Domu Zakonnego Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów w Gdańsku.

III Kongres św. Ojca Pio rozpocznie się o godzinie 9.45 przywitaniem uczestników przez

br. Romana Ruska OFMCap pełniącego funkcję Krajowego Koordynatora Grup Modlitwy Ojca Pio. Następnie o godzinie 10.00 rozpocznie się Eucharystia, której będzie przewodniczył JE Bp Zbigniew Zieliński – Biskup Pomocnicy Archidiecezji Gdańskiej.

Po Mszy świętej uczestnicy Kongresu udadzą się do Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku, gdzie odbędą się debaty i panele tematyczne dotyczące różnych aspektów ojcostwa.

Geneza tegorocznego Kongresu związana jest z wystąpieniem w XX wieku wielu bardzo negatywnych wydarzeń historycznych, które skutkowały przerwaniem powszechnie znanych wcześniej wzorów ojcostwa. Doprowadziło to do (trwającego aż dnia dzisiejszego) kryzysu ojcostwa, który wynika głównie z braku odpowiedniej formacji duchowej, jak i praktycznej wiedzy dotyczącej budowania i dbania o relacje ojcowskie w wielu wymiarach.

O godzinie 12.00 rozpocznie się debata inaugurująca III Kongres św. Ojca Pio pt. "Żyjmy tak, aby Ojciec Niebieski mógł być w nas uwielbiony - czyli o relacjach św. Ojca Pio z Ojcem Niebieskim i naszych relacjach z Panem Bogiem". W debacie tej uczestniczyć będą: JE Bp Zbigniew Zieliński – Biskup Pomocnicy Archidiecezji Gdańskiej , Ks. kan. dr Grzegorz Lewandowski - Koordynator Grup Modlitwy Ojca Pio w Diecezji Pelplińskiej, Pan Adam Chmielecki - Prezes Zarządu Radio Gdańsk oraz Pan Karol Nawrocki - Dyrektor Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku.

O godzinie 13.45 rozpocznie się debata pt. "Jesteśmy dziećmi jednego Ojca, który jest dla nas nieskończenie miłosierny i pobłażliwy - czyli o miłosierdziu, przebaczeniu i pojednaniu". Uczestnikami debaty będą: br. Roman Rusek OFMCap - Krajowy Koordynator Grup Modlitwy Ojca Pio, Ks. prał. Wiesław Potakowski - Proboszcz parafii św. Faustyny Kowalskiej w Łodzi oraz Pani Halina Owczarz - Grupa Modlitwa Ojca Pio w Bydgoszczy.

O godzinie 16.00 rozpocznie się debata pt. "Ufaj Panu Bogu i miej nadzieję jego ojcowskiej dobroci, bo światło musi nadejść - czyli o praktycznym aspekcie ojcostwa". W debacie tej uczestniczyć będą: br. Grzegorz Marszałkowski OFMCap - Dyrektor Dzieła Pomocy Ojca Pio, Ks. kan Krzysztof Ławrukajtis - kapelan aresztu śledczego w Gdańsku oraz Pan Andrzej Urbański - inicjator "Benefisu Dojrzałości".

W ramach III Kongresu św. Ojca Pio zakłada się udział w debatach i panelach dyskusyjnych osób posiadających różne doświadczenie życiowe i zawodowe. W praktyce oznacza to naturalne budowanie solidarności międzypokoleniowej pomiędzy zarówno prelegentami jak i uczestnikami Kongresu.

Patronat honorowy nad III Kongresem objął Jego Ekscelencja Ksiądz Arcybiskup Sławoj Leszek Głódź, Metropolita Gdański. Kongres jest wspierany przez ENERGA w ramach realizacji Strategii CSR Grupy ENERGA. Patronat medialny nad tym wydarzeniem objęło Polskie Radio.

Szczegółowy program Kongresu, dodatkowe informacje oraz możliwość zgłoszenia swojego uczestnictwa przyjmowana jest za pośrednictwem formularza rejestracji dostępnego Zobacz

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem