Reklama

Polska

Przez krzyż do chwały

Był wyjątkowym kapłanem, w latach PRL-u dziewięciokrotnie więzionym za obronę krzyża, za nauczanie religii, za tajne duszpasterstwo w Wierzbicy

Powszechnie wiedziano o brawurowej akcji uwolnienia przez ks. Józefa Wójcika aresztowanej kopii Cudownego Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej w latach Nawiedzenia. Kapłan romantyk, który umiłował duszpasterstwo, oddając wszystkie siły Bogu i ludziom, a jednocześnie „partyjnym” się nie kłaniał. Był nie tylko wzorowym proboszczem, ale także działaczem sportowym, charytatywnym, przyjacielem polityków, dla wszystkich opiekunem i bratem.

Nie dał się złamać

Każdego zaskakiwał pogodą ducha. Żartował, że pierwsza parafia po święceniach kojarzy mu się z jego pierwszym uwięzieniem. Faktycznie, liczba jego uwięzień to nawet w PRL-u przypadek bez precedensu. Za „przestępstwa”, jakie popełnił, poszedł zapewne prosto do Nieba. Przypomnę je: 3 miesiące po święceniach, w 1958 r., będąc wikarym w Ożarowie k. Ostrowca Świętokrzyskiego, „podburzał” dzieci i rodziców do zawieszania krzyży w szkole; potem, w latach 1962-68, bronił świątyni w Wierzbicy, którą przejął zbuntowany kapłan, popierany przez Urząd ds. Wyznań oraz Służbę Bezpieczeństwa (tajną milicję); wreszcie wspomniane uwolnienie Obrazu Nawiedzenia. Kiedy ks. Wójcik opowiadał o tym fakcie, widziałem zawsze łzy szczęścia w jego oczach. Ponieważ za ten ostatni „wyczyn” nie spotkało go więzienie, mówił, że „Duch Święty pouczył go, jak odpowiadać przesłuchującym go esbekom. Ale i sama Matka Boża musiała interweniować w jego sprawie, bo przecież wszystko to zrobił dla Jej większej chwały”.

Co ważne, nękany przez komunistycznych urzędników, przez oficerów Służby Bezpieczeństwa, nie tylko nie dał się złamać, przeciwnie: szykany umocniły go w duszpasterskiej posłudze. Wielokrotne uwięzienia – za obronę krzyża, za nauczanie religii, sprawowanie sakramentów, jednym słowem: za wolność religijną – stały się szczególnym wyrazem owej „błogosławionej winy” („beatum scelus”), która zawsze przynosi błogosławione owoce Kościołowi. Kiedy Prymas Wyszyński spotykał się w latach siedemdziesiątych z ks. Wójcikiem, pozdrawiał go słowami: „Witaj, Józefie, umiłowany przez władzę ludową!”.

Reklama

Za obronę krzyża

Kiedy z końcem lipca 1958 r. ks. Józef Wójcik – jako neoprezbiter – został skierowany do parafii w Ożarowie, po raz pierwszy zetknął się tam osobiście z działalnością komunistycznych urzędników. Podczas wakacji w miejscowej szkole podstawowej usunięto krzyże z klas. Skończyła się, jak z tego widać, odwilż po Październiku 1956 i komunistyczna władza uznała, że obecność krzyży w szkołach jest „prowokacją ze strony Episkopatu”, dlatego należało rozpocząć akcję „dekrucyfikacyjną”. Władze nie zamierzały w tym względzie tolerować jakichkolwiek sprzeciwów. Kierowników szkół, którzy odmówili usunięcia „emblematów religijnych”, zwalniano z pracy.

To wówczas w Ożarowie młody kapłan – ks. Józef Wójcik z ambony w niedzielę 1 września skomentował akcję usuwania krzyży ze szkół słowami: „Dzieci, Polska to nie Rosja. Jeżeli tam usunięto krzyże, to nie znaczy, że i u nas mają być usunięte. Jeżeli tam uczą dzieci bez krzyży, to nie znaczy, że i wy macie uczyć się bez krzyży w klasach. Konstytucja PRL gwarantuje nam wszystkim prawo do wolności sumienia i wyznania. Jeżeli te prawa zostały pogwałcone, to moim obowiązkiem jest domagać się sprawiedliwości, domagać się tego, aby wasze uczucia religijne były uszanowane”.

Następnego dnia dzieci zgromadzone przed szkołą oświadczyły, że będą tu stały tak długo, aż krzyże wrócą na dawne miejsca. Na pytanie kierownika szkoły, dlaczego nie wchodzą do klas, jeden z ministrantów odpowiedział: – My w chlewie nie chcemy się uczyć. Zostały pozdejmowane krzyże, więc nie mamy po co wchodzić!

Reklama

Pod naciskiem rodziców kierownik zgodził się zawiesić krzyże. Matki przyniosły gwoździe, młotek i wszystkie krzyże w salach wróciły na swoje miejsce. Kierownik zawiadomił milicję, ta z kolei prokuraturę w Kielcach, która rozpoczęła dochodzenie. Ustalono, że inspiratorem zajść jest ksiądz wikary, który „nawoływał do rewolucji”. W konsekwencji ks. Wójcik został skazany na miesiąc więzienia. Wyrok odsiedział w Kielcach.

Pobyt w więzieniu wykorzystał duszpastersko: spowiadał więźniów, modlił się z nimi. Oddziałowy, widząc to, dokuczał mu i przeszkadzał, próbował przesadnie utrzymać go w ryzach więziennego regulaminu, straszył słowami: – Oj, żebyś ty siedział przed Październikiem, to ja nauczyłbym cię karności! Nie podskakiwałbyś tak! Poznałbyś, co to jest więzienie!

Walka z krzyżami, wycofanie nauczania religii ze szkół, inwigilacja księży i wiernych świeckich generalnie wzmocniły duchowo katolików, dlatego komuniści szukali nowych sposobów walki z Kościołem.

Za obronę świątyni

W 1962 r. ks. Józef Wójcik jako ochotnik zgłosił się do pracy w parafii Wierzbica k. Radomia – to słynna w latach sześćdziesiątych sprawa buntu parafian i wikarego ks. Zdzisława Kosa przeciwko proboszczowi, zakończona utworzeniem przy pomocy Służby Bezpieczeństwa niezależnej od biskupa parafii. To w Wierzbicy rozpoczęła się prawdziwa epopeja więzienna ks. Józefa Wójcika. W sumie w latach 1962-68 pod zarzutem organizowania nielegalnych zgromadzeń, a konkretnie Mszy św., otrzymał 18 wyroków i 9 razy przebywał w więzieniu.

Po oderwaniu parafii od diecezji dochodziło w Wierzbicy do regularnych walk o świątynię między parafianami wiernymi biskupowi a tymi, którzy przeszli na stronę zbuntowanego kapłana. Przysyłanych przez Kurię Biskupią z Sandomierza księży proboszczów i wikarych zwolennicy „niezależnej” parafii wyrzucali, bili, szydzili z nich, a władze państwowe karały ich wysokimi grzywnami za odprawianie Mszy św. w prywatnych domach, w końcu zamykały ich w więzieniu.

Prymas Wyszyński od początku interesował się wydarzeniami w Wierzbicy, zabiegał o jedność parafii, domagał się tego w korespondencji z najwyższymi władzami PRL. Świadczy o tym nie tylko jego korespondencja, ale także dzielenie się wiadomościami o konflikcie z papieżem Pawłem VI podczas II sesji Soboru Watykańskiego II. To Paweł VI polecił Prymasowi Polski udać się do Wierzbicy i przekazać tamtejszym wiernym papieskie błogosławieństwo. Kard. Wyszyński pozostawał również w stałym kontakcie z ks. Wójcikiem, który będąc „nielegalnym” wikariuszem w Wierzbicy, informował go o rozwoju wydarzeń, a także zaprosił na uroczystość Bożego Ciała.

28 maja 1964 r., po odprawieniu uroczystej procesji Bożego Ciała w Warszawie, Ksiądz Prymas przyjechał do „nielegalnej” kaplicy w Wierzbicy. Zwolennicy zbuntowanego ks. Kosa zamierzali tego dnia porwać Prymasa i zmusić go do ustanowienia ich księdza proboszczem. Na szczęście ks. Wójcik dowiedział się o tym i zmienił trasę przejazdu Prymasa. Nie wiedząc o tym manewrze, „kosowcy”, widząc zbliżający się samochód z księżmi, zagrodzili mu drogę i zatrzymali. Sądząc, że jest wśród nich Prymas, potraktowali wszystkich jak zakładników. Zanim się zorientowali, że zatrzymali samochód z ojcami paulinami, Prymas głosił już kazanie na gospodarskim podwórku państwa Błaszczyków. W Mszy św. oraz procesji wzięło udział ok. 10 tys. wiernych. Uważa się, że to był moment decydujący o dalszym rozwoju wydarzeń. Finałem jednak był Wielki Tydzień 1968 r., kiedy to biskup Piotr Gołębiowski przybył do Wierzbicy i, gotów tam oddać swoje życie, doprowadził zbłąkanych katolików do jedności wiary.

Za obronę Jasnogórskiej Ikony

Będąc wikariuszem w Radomiu, w 1972 r., ks. Józef Wójcik naraził się kolejny raz władzom, uwalniając „aresztowaną” przez komunistów kopię Cudownego Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Ta brawurowa akcja przyniosła ks. Wójcikowi powszechne uznanie i stała się kanwą spektaklu Pawła Woldana pt. „Złodziej w sutannie”.

Akcja ta wymagała nie lada odwagi, Obraz Nawiedzenia bowiem był zamknięty za kratą w kaplicy na Jasnej Górze i pilnowany dzień i noc przez milicjantów. Ale udało się. Razem z kolegą kapłanem oraz dwiema siostrami służkami 13 czerwca 1972 r. Obraz wywieziono o świcie z Jasnej Góry. Dzięki temu 18 czerwca, podczas rozpoczynającej się peregrynacji w Radomiu, przed kościołem Opieki Najświętszej Maryi Panny (obecnie jest to katedra radomska) zdumionym dziesiątkom tysięcy wiernych ukazał się Obraz Nawiedzenia, niesiony przez kardynałów Wyszyńskiego i Wojtyłę oraz kilku biskupów.

W 2013 r., po 40 latach od tego wydarzenia, ukazało się w tomie 4. „Przeglądu Archiwalnego” Instytutu Pamięci Narodowej opracowanie B. Noszczaka: „Kryptonim «Fala» – Działania SB prowadzone w związku z potajemnym wywiezieniem Obrazu Nawiedzenia z Jasnej Góry (14-20 czerwca 1972 r.)”. Wynika z niego, jak bardzo władzy zależało na ujęciu sprawców uwolnienia, a przede wszystkim na odnalezieniu Obrazu. Pracowała nad tym ekipa funkcjonariuszy SB w IV Departamencie MSW pod kierownictwem wiceministra Bogusława Stachury. O wszystkim informowano sekretarza KC PZPR Stanisława Kanię, wicepremiera Józefa Tejchmę, a potem także Edwarda Gierka. Zarządzono kontrolę pojazdów w rejonie Częstochowy, Niepokalanowa, Puław i Radomia, gdzie – jak zakładano – mógł znajdować się Obraz. Włączono do poszukiwań jednostki SB i MO. Uruchomiono na szeroką skalę agenturę. Kilka razy dziennie odbywała posiedzenie grupa koordynująca sprawę „Fala”.

Po dwóch dniach poszukiwań dzięki donosom konfidentów Służba Bezpieczeństwa trafiła na ślad ks. Józefa Wójcika, dwóch sióstr służek z Mariówki oraz samochodu „Nysa”, którym wywieziono Obraz z Jasnej Góry. Ustalone okoliczności pozwalały przypuszczać (zresztą słusznie), że Obraz pojawi się na rozpoczęciu peregrynacji w Radomiu, a następnie w całej diecezji sandomierskiej. Ponieważ nie wiedziano, gdzie się znajduje, zarządzono blokadę dróg do Radomia, wszczęto też postępowanie prokuratorskie wobec ks. Wójcika oraz sióstr Marianny Kordos i Heleny Trętowskiej. Podczas przesłuchań prokuratorowi nie udało się jednak dociec prawdy.

Władze, a przede wszystkim SB i MO, poniosły prestiżową porażkę, chcąc jednak wyjść z tego obronną ręką, oskarżyły kard. Wyszyńskiego o prowokację i wywoływanie konfliktu na linii państwo – Kościół, co miało być sprzeczne z tendencjami polityki watykańskiej i stanowiskiem papieża Pawła VI. Postanowiono, by środkami operacyjnymi kształtować wobec Stolicy Apostolskiej, wśród biskupów, niższego duchowieństwa i świeckich działaczy katolickich opinię o „nieodpowiedzialności działań” Prymasa. Po części się to udało, jednak dla samego kard. Wyszyńskiego najważniejsze było to, że Obraz Matki Bożej Częstochowskiej wrócił na szlak Nawiedzenia.

Jeszcze w tym samym roku ks. Wójcik został proboszczem w Suchedniowie, ale władze zwlekały 5 lat z jego zatwierdzeniem. W tych latach kard. Wojtyła kilkakrotnie przebywał w suchedniowskiej parafii – oficjalnie na uroczystościach, i nieoficjalnie, wstępując na plebanię w drodze z Krakowa do Warszawy, aby z właściwym sobie humorem wspominać uwolnienie z aresztowania Obrazu Nawiedzenia.

W czasie powstania „Solidarności”, a potem stanu wojennego ks. Wójcik sprawował Msze św. dla strajkujących robotników, prowadził też wielką akcję charytatywną. Na pewno pęczniała wówczas esbecka teczka na Księdza Infułata, notowano każde jego nieprawomyślne kazanie i działania, a nawet przysyłano mu listy z pogróżkami za inicjowanie modlitw podczas Mszy św. za pomordowanych w Katyniu. Pogróżki brzmiały: „Jeśli ci jest miłe życie, nie wymawiaj nigdy więcej słowa Katyń”.

Doceniony za kapłańską postawę

Kiedy po 1989 r. upadł komunizm, ks. Wójcik miał satysfakcję, że jest w tym dziele także jego cegiełka. Nie zapomniano o jego zasługach. Wśród wielu odznaczeń był m.in. Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski, przyznany przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego w 2007 r. Papież Paweł VI w uznaniu kapłańskiej postawy ks. Józefa Wójcika w obronie praw Kościoła w Polsce mianował go 22 listopada 1975 r. swoim honorowym kapelanem, czyli prałatem. W marcu 1995 r. Jan Paweł II ustanowił go protonotariuszem apostolskim, czyli infułatem. W czerwcu 2002 r. prymas Polski kard. Józef Glemp pasował w katedrze wawelskiej ks. inf. Józefa Wójcika na rycerza Grobu Bożego w Jerozolimie. W czerwcu 2003 r. ks. Wójcik został odznaczony Krzyżem Armii Krajowej podczas dorocznej uroczystości religijno-patriotycznej na Wykusie k. Wąchocka.

W Suchedniowie ks. Wójcik sprawował posługę proboszczowską ponad 35 lat, do przejścia na emeryturę. Od 1997 r. był Honorowym Obywatelem Miasta i Gminy Suchedniów. W tym okresie wybudował nowy wikariat, powstał Ośrodek Kultury Chrześcijańskiej im. Jana Pawła II, odnowiono świątynię i cmentarz, ogromnym sukcesem było wzniesienie kościoła filialnego w Ostojowie pw. bł. Don Orione, jako pomnika wdzięczności za odzyskaną wolność i upadek komunizmu. Ks. Wójcik utrzymywał ożywione kontakty z biskupami, kapłanami i wiernymi z Włoch. W 1995 r. prezydent Włoch Oscar Luigi Scalfaro przyznał Księdzu Infułatowi odznaczenie Cavalliere della Repubblica Italiana za umacnianie dobrych stosunków między narodami włoskim i polskim.

W osobie ks. inf. Józefa Wójcika sprawdziła się łacińska zasada chrześcijańskiego życia: „Per crucem – ad lucem” (Przez krzyż – do chwały). Docenił to również Ojciec Święty Benedykt XVI, który 30 sierpnia 2006 r. w obecności ówczesnego biskupa radomskiego Zygmunta Zimowskiego i ówczesnego biskupa nominata zamojsko-lubaczowskiego Wacława Depo nazwał ks. Wójcika: „Vero Confessore” – Prawdziwy Wyznawca.

2014-02-25 14:32

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Zrezygnował z renty, by zobaczyć się z Papieżem. Wspomnienia spotkań z Ojcem Świętym

[ TEMATY ]

papież

Jan Paweł II

wspomnienia

świadectwo

MJscreen/parafia Juszczyna

Spotkania z Papieżem na zawsze pozostają w pamięci ich uczestników.

„Po powrocie ze spotkania z Ojcem Świętym mąż podjął pracę zawodową mimo różnych trudności związanych z rezygnacją z renty. Zakończył ją w wieku emerytalnym, mimo iż nie było zawsze łatwo i nie zawsze dopisywało zdrowie. Wiem, że była to łaska Boża i błogosławieństwo Ojca Świętego” – wspominają małżonkowie Leokadia i Adam Świniańscy z Juszczyny. W parafii w Juszczynie wierni wraz z kapłanami budują Papieżowi Polakowi żywy pomnik.

Wpadli na bardzo oryginalny pomysł i realizacja udała się w pełni. Parafia Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Juszczynie buduje Papieżowi Janowi Pawłowi II żywy pomnik ze wspomnień. A na czym to polega? Parafianie – wierni świeccy oraz księża i siostry pochodzące z tej wspólnoty dzielą się swoimi doświadczeniami spotkań z Ojcem Świętym.

O tym, skąd się wziął pomysł na taką akcję w Juszczynie, i w jaki sposób ona jest realizowana, piszemy w najnowszym numerze papierowej „Niedzieli” – w dodatku bielsko-żywieckim, nr 23 na 7 czerwca 2020 r.

Są takie chwile w życiu, do których wciąż się wraca, przeżywa je wciąż na nowo ze wzruszeniem sentymentem i radością w sercu. Do takich chwil należy pielgrzymka mojego męża do Rzymu i spotkanie się z Ojcem Świętym na audiencji. Pielgrzymkę od dnia 27 maja do 4 czerwca 1988 r. organizował dekanat milowiecki. Były zaplanowane do zwiedzania także inne miejsca. Po zapisaniu się na pielgrzymkę mąż zachorował. Lekarz, po długiej chorobie mojego męża, kierował go na rentę. Data wyznaczona na komisję lekarską zbiegła się z datą planowanego wyjazdu do Rzymu. Na własną rękę mąż zrezygnował, nie wstawił się na komisję, ale pojechał na pielgrzymkę. W piątym dniu byli umówieni na audiencję u Ojca Świętego w rezydencji letniej. Grupa uczestników audiencji liczyła 24 osoby. Spotkanie z Ojcem Świętym było wielkim przeżyciem i niezapomnianymi chwilami, które do dziś stają mężowi przed oczyma. Ojciec Święty z każdym uczestnikiem zamieniał parę słów, pożartował, pośmiał się i powiedział, że on również był w Milówce jako biskup. Na koniec udzielił obecnym i ich rodzinom w domach obfitego błogosławieństwa i podarował święty różaniec” – w ten sposób Pani Leokadia opowiada o spotkaniu swojego męża Adama ze św. Janem Pawłem II.

Dopowiada, że po powrocie mąż podjął pracę zawodową mimo różnych trudności związanych z samoistną rezygnacją z renty. Zakończył ją w wieku emerytalnym, mimo iż choroba mu doskwierała i utrudniała wykonywanie obowiązków zawodowych. – Wiem, że była to łaska Boża i błogosławieństwo Ojca Świętego – zapewnia Leokadia Świniańska.

Pani Leokadia również spotkała się z Janem Pawłem II. W 1968 r. otrzymała sakrament bierzmowania z rąk kard. Karola Wojtyły. W 2003 r. była na pielgrzymce w Rzymie i uczestniczyła w audiencji z Ojcem Świętym na placu św. Piotra. A w 2007 r. w ramach pielgrzymki odwiedziła również grób św. Jana Pawła II, dziękując tam za jego pontyfikat.

Więcej wspomnień i świadectw z Juszczyny znajdą Państwo w artykule: „Pomnik ze wspomnień” w w dodatku bielsko-żywieckim papierowej „Niedzieli” – „Niedziela na Podbeskidziu” nr 23 na 7 czerwca 2020 r. Zapraszamy do lektury.

CZYTAJ DALEJ

Nie ma zgody na wykorzystywanie płodów do produkcji szczepionek

2020-08-07 18:57

[ TEMATY ]

szczepionka

Anglia

COVID‑19

płód

Vatican News

Episkopat Anglii i Walii wydał dokument, w którym zajął stanowisko wobec moralnych aspektów procesu tworzenia i stosowania szczepionek. Biskupi przypominają oficjalne nauczanie Kościoła i kładą szczególny nacisk na konieczność ochrony życia najsłabszych i najbardziej zagrożonych, w kontekście prac nad powstaniem szczepionki przeciw wirusowi COVID-19.

Biskupi wyrazili nadzieję, że możliwe jest uzyskanie w sposób etyczny szczepionki, zapobiegającej zarażeniu się koronawirusem. Podkreślili również, że Kościół zdecydowanie rozróżnia nieetyczne pozyskiwanie szczepionek w dzisiejszych czasach, a stosowanie historycznych linii komórkowych, pochodzących z abortowanych płodów w latach 70.

Episkopat Anglii i Walii przywołuje więc stanowisko Kościoła, który nieprzerwanie sprzeciwia się produkcji szczepionek z wykorzystaniem takich tkanek i zarazem uznaje cierpienie, którego doświadcza wielu katolików, gdy stają przed wyborem nieszczepienia własnego dziecka gdyż w swoim odczuciu mogliby stać się współwinnymi aborcji. Jak przypominają biskupi, Kościół naucza iż: „ogromne znaczenie zdrowia dziecka i innych osób, szczególnie narażonych, może pozwolić rodzicom na użycie szczepionki, która w przeszłości została opracowana przy użyciu diploidalnych linii komórkowych”.

Dokument episkopatu nawiązuje również do notatki opublikowanej przez Papieską Akademię Życia w 2017 r., w której stwierdzono, że „wszystkie zalecane klinicznie szczepionki mogą być przyjmowane z czystym sumieniem, a ich stosowanie nie oznacza jakiegokolwiek współudziału w aborcji na życzenie”.

W lipcu 2019 roku biskup John Sherrington stojący na czele komisji ds. obrony życia episkopatu Anglii i Walii wezwał rząd Wielkiej Brytanii do promowania przyszłej produkcji szczepionek z materiałów pochodzących z komórek innych niż ludzkie lub pozyskiwanych w sposób etyczny.

CZYTAJ DALEJ

Toruń: poświęcono Park Pamięci Narodowej

2020-08-08 21:27

[ TEMATY ]

Park Pamięci Narodowej

PAP/Tytus Żmijewski

Park Pamięci Narodowej został dziś poświęcony w Toruniu. Jest to inicjatywa środowiska, skupionego wokół rozgłośni Radia Maryja i jej dyrektowa o. Tadeusza Rydzyka. Nad wejściem do Parku widnieje napis "Zachowali się jak trzeba". Jest to także upamiętnienie Polaków, którzy w czasie niemieckiej okupacji ratowali Żydów mimo że groziła za to kara śmierci.

"Pamięć o niezwykłych-zwykłych Polakach ratujących Żydów w trakcie II wojny światowej jest nieusuwalną częścią polskiej tożsamości" — napisał w liście do uczestników otwarcia Parku Pamięci Narodowej w Toruniu prezydent RP Andrzej Duda. Odczytanym przez dyrektor generalną prezydenckiej kancelarii Grażyna Ignaczak-Bandych.

Prezydent RP przypomniał, że pod okupacją niemiecką, która nastąpiła w 1939 r. najeźdźcy zaczęłi realizować szeroko zakrojony plan zniewolenia całego narodu, ale dla żydowskich współobywateli miała to być całkowita zagłada.

"W Polsce, która od wieków słynęła, jako bezpieczny, wspólny dom ludzi różnych narodowości, kultur i religii, kraju, w którym wolność i wyrastająca z Dekalogu międzyludzka solidarność były wartościami najwyższymi - niemiecki okupant wprowadził swoje totalitarne, zbrodnicze rządy i stworzył przerażający +przemysł śmierci+" - napisał prezydent Duda. Przypomniał, że obozach, w aresztach, więzieniach, w gettach, podczas egzekucji, pacyfikacji i ulicznych łapanek,w wyniku chorób czy niedożywienia - śmierć poniosło 6 mln obywateli, w tym 3 miliony polskich Żydów.

"W tamtym czasie znaleźli się jednak ludzie, których postawa moralna kontrastowała z hitlerowskim barbarzyństwem w sposób szczególnie jasny. To Polacy, którzy nieśli pomoc i dawali schronienie Żydom - mimo kary śmierci, która groziła za to samym ukrywającym oraz ich bliskim. Dzięki tym cichym i często już zapomnianym bohaterom kilkadziesiąt tysięcy naszych żydowskich współobywateli, sąsiadów, bliskich przetrwało wojnę". Zaś pamięć o tych niezwykłych-zwykłych osobach jest szczególnie cenną, nieusuwalną częścią polskiej pamięci i tożsamości. Prezydent stwierdził, że poświęcony dziś Park Pamięci wraz z kaplicą pamięci w Sanktuarium pw. Najświętszej Maryi Panny Gwiazdy Nowej Ewangelizacji i św. Jana Pawła II jest ważnym punktem na kulturalnej mapie kraju i podziękował Fundacji Lux Veritatis, ojcu dyrektorowi Tadeuszowi Rydzykowi – za tę inicjatywę.

Mszy św. przewodnictwem abp. Sławoj Leszek Głódź. W kazaniu metropolita gdański podkreślił, że misterium nieprawości, którego doświadczyli Polacy w czasie okupacji, nie odniosło jednak zwycięstwa, a imperatyw zachowania się jak trzeba przeciwstawili zbrodniczym planom zagłady Żydów. Za pomoc współobywatelom żydowskiego pochodzenia groziła kara śmierci czego symbolem jest rodzina Ulmów. Mimo tego pomoc nie ustawała – stwierdził abp Głódź. Kaznodzieja dziękował za inicjatywę zbudowania Parku Pamięci Narodowej, za trud zebrania informacji o rodakach, którzy zachowali się jak trzeba. Podziękował też prezydentowi Dudzie za złożenie wieńca pod figurą Chrystusa przed kościołem Świętego Krzyża, sprofanowanej przez aktywistów LGBT. – My wszyscy zachowajmy się jak trzeba – zaapelował na koniec abp Głódź do uczestników Eucharystii.

We Mszy św. uczestniczyli m.in. premier Mateusz Morawiecki, wicepremierzy Piotr Gliński, prezes PiS Jarosław Kaczyński, szef MON Mariusz Błaszczak, minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro, Antoni Macierewicz.

Na postumencie przed wejściem do Parku Pamięci Narodowej "Zachowali się, jak trzeba" umieszczony został cytat ze św. Jana Pawła II "Naród, który nie zna swej przeszłości, umiera i nie buduje przyszłości".

Park powstał w kompleksie, w którym znajdują się świątynia oraz Wyższa Szkoła Kultury Społecznej i Medialnej. Naprzeciwko parku trwa budowa Muzeum "Pamięć i Tożsamość" im. św. Jana Pawła II, które ma być gotowe wiosną 2021 roku.

W parku, położonym z rozległej niecce, w alei tworzącej kontur Polski, umieszczono tablice z 18 457 nazwiskami Polaków, którzy w czasie drugiej wojny światowej ratowali Żydów przed śmiercią. Tablice wieczorem będą podświetlane na biało-czerwono.

Docelowo w parku będzie umieszczonych 40 tysięcy nazwisk. Mają też zostać upamiętnieni Ukraińcy, którzy zginęli za to, że ratowali Polaków.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję