Reklama

Wiadomości

Dwie twarze Polski

Wytyczono już nawet granicę. Nie ma jej co prawda na mapie, ale dostrzegalna jest z bliższej perspektywy, najlepiej w małych miasteczkach czy popegeerowskich wsiach. Granicę między Polską biedną i tą zamożniejszą. Wyrysowano ją na linii Elbląg – Krosno. Na prawo rozciąga się tzw. ściana wschodnia, w której dochód na jednego mieszkańca jest znacznie mniejszy niż po drugiej stronie granicy. Różne ważne instytucje, z Głównym Urzędem Statystycznym na czele, co jakiś czas przypominają, że te dwie Polski coraz bardziej się od siebie oddalają. Problem w tym, że jak się żyje w dużym mieście, to tej różnicy tak wyraźnie nie widać, podobnie jak na malutkiej wsi gdzieś na Roztoczu. Te dwie rzeczywistości widać dopiero w szerszej perspektywie. Ktoś już nawet zauważył, że najbardziej obrazowo opisują to zjawisko dwa popularne seriale – ta miejsko-proeuropejska, zasobna Polska to „Rodzinka.pl”, a ta gorsza, z krzywą gębą, to „Świat według Kiepskich”.

Czy rzeczywiście tak jest?

Swojska bieda

Niedawno w mediach podano, że najbiedniejsza miejscowość w Polsce to Pieszyce w województwie dolnośląskim. Na jednego mieszkańca przypada tam dochód w wysokości 1590 zł brutto. W Warszawie średni zarobek wynosi ok. 6 tys. zł. Polak zamożny wydaje średnio 1/5 swoich dochodów na dobra luksusowe, podczas gdy Polak średniak kombinuje, jak opłacić rachunki, by starczyło jeszcze na jedzenie. Specjaliści od rynku pracy zauważają, że najmniejsze „wahnięcie” w gospodarce niemal natychmiast powoduje zwiększenie się liczby tych drugich. Mimo że wiele się mówi o niedojadających i mieszkających w zimnie Polakach, praktycznie państwo nie robi nic, by ulżyć ich losowi. System pomocy społecznej kuleje. Dla przykładu – w ubiegłym roku na wsparcie dla wielodzietnych, zagrożonych ubóstwem rodzin wydano zaledwie 30 mln zł.

Reklama

Polska bieda co jakiś czas znajduje się w centrum naszego zainteresowania, jak choćby przy okazji opublikowanego niedawno raportu GUS na temat źle odżywionych i zaniedbanych dzieci. Niestety, wzruszenie trwało krótko – news o klepiących biedę malcach zepchnęły igrzyska olimpijskie w Soczi. Problemu nie da się jednak spychać ciągle na dalszy plan. Ta wstydliwa prawda o biednych dzieciakach hańbi równo wszystkich. Ostatni raport GUS podaje, że na 8,9 mln dzieci i młodzieży w Polsce aż 1,4 mln chodzi głodnych. 90 proc. małych Polaków ma próchnicę, 600 tys. nie było nigdy u dentysty, a 530 tys. nie obejrzał ani jeden lekarz specjalista.

Próchniejące zęby najmłodszych to także wynik tego, co jedzą. A według GUS, pół miliona z nich nie dojada regularnie. „Nie dojada” – znaczy, że tylko raz na dwa dni dziecko je porządny posiłek, czyli taki, w którego skład wchodzi mięso albo ryba. Rodzice nie kupują im świeżych owoców czy warzyw, bo są dla nich za drogie.

Z edukacją rzecz ma się podobnie. 450 tys. dzieciaków w wieku szkolnym nie ma podręczników, bo rodziców nie stać na ich zakup. 1,4 mln dzieci nie wyjeżdża w ciągu roku nigdzie – nawet na tygodniowy wypoczynek, z tego samego powodu – bo rodziców nie stać. Nie stać ich także na jakiekolwiek zajęcia dodatkowe – nie tylko korepetycje, ale także na posłanie dziecka na zajęcia rozwijające talenty, np. sportowe czy muzyczne. Po ulicach polskich miast i miasteczek krąży tysiące dzieciaków, które marnują czas i swoje zdolności. Narzekania, że nie ma z kogo zbudować kadry narodowej, mają swoje dalekie echo właśnie tam – w miejscach, gdzie orlika się nie uświadczy, a gdy już jest, to nie ma trenera... i tak w kółko.

Reklama

Biedne polskie dziecko dorasta w biednej polskiej rodzinie. Ma równie ubogich dziadków i krewnych. W niektórych regionach jest to bieda dziedziczna, wielopokoleniowa. Jeśli nikt nie poda dzieciakowi pomocnej dłoni, wyląduje ono w tym samym miejscu, co ojciec i dziadek.

Główny Urząd Statystyczny monitoruje i bada zjawisko biedy. Przygląda się mu i klasyfikuje. Okazuje się, że najgorzej mają bezrobotni na zasiłku. Zaraz za nimi są rodziny wielodzietne – 25 proc. z nich nie zaspokaja nawet podstawowych potrzeb. Trzecie miejsce zajmują polscy rolnicy – 60 proc. żyje na granicy skrajnego ubóstwa. Potem kolejno: renciści, rodziny z jednym bezrobotnym, mieszkańcy ściany wschodniej, wreszcie rodziny z niepełnosprawnym dzieckiem.

Najtrudniej jest w małych miasteczkach. Na wsiach ludzie jakoś wyżywią się z tego, co urodzi ziemia. Z kolei w dużych miastach łatwiej o jakiekolwiek zajęcie i sporo jest – zwłaszcza w dużych aglomeracjach – organizacji pomagających niezamożnym. Natomiast w miasteczkach – katastrofa. Dawno już upadłość ogłosiły zakłady, które dawały zatrudnienie całej okolicy. Pracy nie ma i nic nie wskazuje na to, że będzie. Komu starczyło odwagi, wyjechał szukać szczęścia w bogatej zjednoczonej Europie. Ale nie wyjadą wszyscy. Bywają regiony z bezrobociem sięgającym nawet 30 proc. W takich miejscach spotyka się najczęściej tzw. skrajną nędzę – czyli życie na granicy minimum socjalnego. Najlepiej widać to we wspomnianych już rodzinach wielodzietnych. Blisko granicy wytrzymałości egzystuje w Polsce 10 proc. rodzin z trójką dzieci i blisko 27 proc. z czwórką potomstwa. Wsparcie, jakie oferuje im państwo, nie daje praktycznie szansy na jakiekolwiek godne życie. Pracownicy pomocy społecznej twierdzą, że takim rodzinom potrzebna jest pomoc podstawowa – w zakupie butów, odzieży i żywności.

Zamożni po polsku

Kim jest zamożny Polak? Analitycy Ministerstwa Finansów oceniają, że nad Wisłą mieszka ok. 50 tys. ludzi bardzo bogatych, czyli takich, których dochód miesięczny wynosi powyżej 20 tys. zł. Trochę gorzej wiedzie się blisko 550 tys. Polaków, którzy zarabiają od 7 do 20 tys. zł. Do grupy żyjących w dobrobycie zaliczono także osoby o miesięcznym dochodzie brutto między 4 a 7 tys. zł – jest ich według analityków ok. 2 mln. Od kilku lat Polska jest krajem, w którym nieustannie rośnie popyt na dobra luksusowe. Szacuje się, że w 2015 r. Polacy wydadzą na luksusy 1,8 mld zł.

Nie narzekają na brak klientów dilerzy znanych marek samochodowych. W 2013 r. z salonów wyjechało ponad 300 tys. „nówek”, o 5 proc. więcej niż w 2012 r.

Deweloperzy mówią, że kryzys branża ma już za sobą. Tak dobrze nie było od 5 lat. Mieszkania nowe, więc najdroższe, kupują nie tylko ludzie zamożni, ale także ci, których stać na taki zakup wyłącznie za bankowy kredyt. Ludzie obciążają się kredytami na wiele lat, bo widocznie mają albo poczucie bezpieczeństwa finansowego, czyli stałości dochodów, albo uprawiają filozofię „kupą, mości panowie, i jakoś to będzie”.

Zamożność widać w biurach podróży. Po dekadach, gdy szczytem luksusu były wczasy w Bułgarii, Polacy są głodni świata. Wybieramy egzotykę – najpopularniejsze w 2013 r. były wczasy w Dubaju, na Malediwach i w Sri Lance. Najtaniej doleci się tam za 3 tys. zł od osoby...

Najlepiej żyje się w trójkącie, którego podstawę stanowi południe Polski, a wierzchołek – Trójmiasto. Polska jest też usiana wyspami, gdzie żyje się na znacznie wyższym poziomie niż np. na Roztoczu. Wyspami są wielkie aglomeracje: Warszawa, Łódź, Poznań, Wrocław, Trójmiasto, Kraków. Przysłowiowa „galicyjska bieda” powędrowała bardziej na wschód. Małopolska ma się bowiem nieźle, chociaż i tak nikt nie prześcignie Mazowsza.

Nie dzielić, a pomagać

Nie ma niczego złego w zamożności, zwłaszcza gdy jest efektem ciężkiej pracy, kreatywności i wykształcenia. A tak najczęściej bywa. Bogaci są motorem napędowym dobrze funkcjonującej gospodarki. Bogacą się, ale dają także zarobić innym. Niepokoić musi jednak rozdźwięk, który coraz widoczniej rozdziela zamożnych od biednych. A gdy spojrzeć szerzej – widać, że między nimi jest coraz bardziej pusta przestrzeń.

To, że w Polsce sprzedaje się coraz więcej jachtów o długości 25 m, samochodów kosztujących powyżej 100 tys. zł, a w Warszawie metr mieszkania potrafi kosztować i 30 tys. zł, nie świadczy o tym, że Polakom żyje się lepiej. Oznacza to, że małemu procentowi Polaków żyje się lepiej. Reszta musi szukać dodatkowego zajęcia, zostawać po godzinach, bo inaczej usłyszy: „Ciesz się, że w ogóle masz pracę”, kombinować, jak spłacić jedną pożyczkę i wziąć kolejną... Wreszcie, jak gotując obiad za 5 zł, dotrwać do pierwszego.

2014-02-25 14:32

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Ważny egzamin z humanizmu

Jako naród zawsze pięknie łączyliśmy się ponad wszelkimi podziałami, ilekroć codzienność doświadczała nas w jakiś szczególny sposób. Obecna sytuacja pokazuje, jak ulotne są nasze przewidywania. Jak drobnym pyłem na wietrze jesteśmy.

Kultura w takich chwilach przez swoją masowość i ogólnodostępność wydaje się ważnym elementem odreagowania, swoistym wentylem bezpieczeństwa. Pozostając w zgodzie z apelem #zostanwdomu, skazani na izolację, zerwanie więzów – kontaktów, doświadczamy swoistego odosobnienia. Na ile jest ono dla nas próbą, a na ile szansą – zależy wyłącznie od nas. Człowiek z natury jest istotą stadną. Z każdą dekadą, wiekiem, bardziej zależną od innych. Budujemy swoją cywilizację, rozkładając poszczególne role na głosy. To łańcuch powiązań, specjalizacji, w którym każdy ma do odegrania jakąś konkretną rolę. Pojęcie „człowiek renesansu” traci w pewien sposób rację bytu. Wąska specjalizacja, wyrafinowane umiejętności czynią nas nawet nie klockami w układance, a raczej maleńkimi trybikami mechanizmu. I nagle przychodzi pandemia. Cały ten świat, balansujący między IV a V rewolucją przemysłową, między wykorzystaniem sieci internetu a sztuczną inteligencją, zaczyna się walić.

W takich momentach nienaruszalne zostają: siła wiary i oczywistość piękna jako emanacji dobra. I być może właśnie w takich chwilach jak ta szukamy umocnienia w modlitwie, a ucieczki od zmartwienia – w sztuce. Jakże więc piękne jest to, że artyści dzielą się swoim talentem, dają siebie i swoje dzieła, udostępniając je pro bono.

W Bogu szukamy oczyszczenia duszy, wzmocnienia. Zaduma w modlitwie jest jak utulenie przez matkę w chwili strachu, solidny fundament, grunt stabilny w czasach chwiejności i ulotności naszego pojmowania panowania nad rzeczywistością. Jak widać, nietrwały jest ten nasz świat, tak zakochany w tym, co namacalne, a przez to wydaje się wartościowe. Nagle wali się pod siłą nie armii, techniki, najbardziej wydumanych technologii wojny, a czegoś, co ma średnicę 120 nm – a wspomniany nanometr to jedna miliardowa metra, czyli jedna milionowa milimetra.

Przeciwstawiamy mu wiedzę, potęgę umysłów; zdajemy sobie sprawę, że nasze pojęcie stabilności i pewności jutra to pyłek na wietrze. Kiedy słucham kolejnego koncertu granego przez artystę i wysyłanego w świat za pośrednictwem internetu, wraca mi wiara w zwykły pierwiastek humanizmu leżący gdzieś głęboko w naszej naturze. Res sacra miser. W symbolicznych pustelniach mieszkań dostajemy od innych to, co jest wytworem ich wrażliwości, owocem talentu, przełożeniem Boskiego daru na nuty, frazy, wersy. Ktoś śpiewa, ktoś inny gra, a jeszcze ktoś recytuje poezję bądź czyta własną, jeszcze niewydaną książkę. Sztuka ucieka komercji, wyrywa się z pęt nakładów, popytu, zbytu, rankingów, zestawień, wszystkich tych „top 100”. Zaczyna być tym, czym była u zarania – emanacją piękna, wyjściem człowieka do drugiego człowieka z przesłaniem. Werbalizacją myśli, emocji i wiary za pośrednictwem dźwięku ułożonego w przestrzeni czasowej i wysokości określanej w drganiach fal policzalnych w hercach. Muzyka, a jednak modlitwa; oddanie w jakiejś cząstce siebie innemu człowiekowi. A tam, gdzie brat oddaje bratu część samego siebie, tam zawsze jest Bóg. Dobro.

I tego dobra w naszej sferze zaklętej w bity informacyjne widzę ogrom. Nie ma dnia, aby ktoś nie udostępnił swojej płyty do bezpłatnego pobrania, ktoś gra domowy set koncertowy przed internetową kamerką, ktoś prowadzi lekcję śpiewu, gry na gitarze, uczy malowania, robienia zwierzątek z masy solnej, szycia czy grafiki. Nadszedł czas dawania siebie innym. Każdy może to robić na swój sposób. Artyści zdają egzamin z człowieczeństwa na szóstkę.

CZYTAJ DALEJ

Trzeci dzień Nowenny do Matki Bożej Szkaplerznej

2020-07-09 07:59

[ TEMATY ]

nowenna

szkaplerz

Matka Boża Szkaplerzna

ks. Łukasz Romańczuk

16 lipca br. figurze Matki Bożej Szkaplerznej w Głębowicach zostanie nałożony szkaplerz.

9 lipca - trzeci dzień Nowenny do Matki Bożej Szkaplerznej.

Modlitwa do Matki Bożej Szkaplerznej (na rozpoczęcie nowenny)

O najwspanialsza Królowo nieba i ziemi! Orędow­niczko Szkaplerza świętego, Matko Boga! Oto ja, Two­je dziecko, wznoszę do Ciebie błagalnie ręce i z głębi serca wołam do Ciebie: Królowo Szkaplerza świętego, ratuj mnie, bo w Tobie cała moja nadzieja.

Jeśli Ty mnie nie wysłuchasz, do kogóż mam się udać? Wiem, o dobra Matko, serce Twoje wzruszy się moim błaganiem i wysłuchasz mnie w moich po­trzebach, gdyż Wszechmoc Boża spoczywa w Twoich rękach, a użyć jej możesz według upodobania. Od wie­ków tak czczona, najszlachetniejsza Pocieszycielko strapionych, powstań i swą potężną mocą rozprosz moje cierpienia, ulecz, uspokój mą duszę, o Matko pełna litości! Ja zaś wdzięcznym sercem wielbić Cię będę aż do śmierci. Na Twoją chwałę w Szkaplerzu świętym żyć i umierać pragnę. Amen.

Dzień trzeci — 9 lipca

„Matka nigdy nie odchodzi — ani od kołyski, ani z Kalwarii, ani od grobu swojego dziecka".

Stefan kard. Wyszyński

Maryjo, Mistrzyni Karmelu i Matko nasza, prze­pełniona dobrocią dla nas, która raczyłaś przyjąć ofia­ry złożone Ci przez synów Twego zakonu, błagamy Cię, o Pani nasza, przemień nasze dusze w świątynie Boga żywego, aby przyozdobione kwiatami cnót i do­brych uczynków mogły godnie przyjąć Boski Maje­stat; abyśmy wielbiąc i miłując Boga, mogli wiernie Mu służyć i nigdy naszych świątyń duszy nie skalać grzesznym przywiązaniem do stworzeń.

O Matko! Tyle w nas słabości, tyle nędz i mroków! Ty możesz umocnić nasze dusze i serca. Zawierzamy Ci całkowicie. Amen.

Ojcze nasz...Zdrowaś Maryjo...Chwała Ojcu...

CZYTAJ DALEJ

Pożegnamy kapłana sługę

2020-07-09 22:05

[ TEMATY ]

archidiecezja częstochowska

Msza św. żałobna

ks. kan. dr Jan Sambor

Beata Pieczykura/Niedziela

– Pożegnamy kapłana sługę, sługę Boga, wychowawcę kapłanów, pasterza, Jezus go powołał. Niech Matka Boga, Matka Kapłanów, prowadzi Cię do Wiecznego Kapłana Jezusa Chrystusa – mówił arcybiskup senior Stanisław Nowak podczas Mszy św. żałobnej.

Ks. kan. dr Jan Sambor, emerytowany proboszcz parafii św. Judy Tadeusza w Częstochowie, prefekt i dyrektor administracyjny Wyższego Seminarium Duchownego, prorektor Wyższego Instytutu Teologicznego im. Stolicy Mądrości w Częstochowie, wykładowca katolickiej nauki społecznej, zmarł nagle 7 lipca 2020 r. w wieku 74 lat, w 43. roku kapłaństwa.

9 lipca Mszy św. żałobnej w kościele św. Wojciecha Biskupa Męczennika w Częstochowie przewodniczył arcybiskup senior Stanisław Nowak. Licznie zgromadzeni (kapłani różnych stopni i godności z całej archidiecezji częstochowskiej, siostry zakonne i wierni świeccy) modlili się o życie wieczne dla śp. ks. kan. dr. Jana Sambora oraz ks. prof. Jana Związka i dziękowali za życie, służbę Bogu, diecezji maryjnej i ludziom.

W homilii abp Nowak powiedział, że „w majestacie śmierci jest głos Boga” i podkreślił: –Śmierć boli i ma coś z tragedii, jest wydarzeniem brutalnym, ale wierzymy, że została przezwyciężona. Choć serca płaczą na pogrzebie, to wiemy, że śmierć została utopiona w śmierci Boga Człowieka i zanurzona w Jego zmartwychwstaniu. Dlatego pocieszamy się słowem Bożym. Kaznodzieja przypomniał wiernym, jak ważna jest modlitwa za kapłanów. W tym duchu powiedział: – Jak umiera kapłan cierpimy, bo tak potrzeba nam kapłanów. Jak umiera kapłan, nasze serce płacze i dziękujemy.

Ksiądz Arcybiskup przypomniał, że ks. kan. dr Jan Sambor urodził się w Borusowej (w diecezji tarnowskiej). Ukończył technikum rolnicze. Usłyszał głos Pana i wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego diecezji częstochowskiej w Krakowie. Po święceniach kapłanskich  przez 6 lat był wikariuszem w parafii w Żarkach-Letnisko. Potem został prefektem i dyrektorem administracyjnym Wyższego Seminarium Duchownego. Likwidował seminarium częstochowskie w Krakowie i kształtował seminarium w Częstochowie. Był prorektorem Wyższego Instytutu Teologicznego im. Stolicy Mądrości w Częstochowie, wykładowcą katolickiej nauki społecznej. Był kanonikiem kapituły zawierciańsko-żareckiej. W 2007 r. został proboszczem parafii św. Judy Tadeusza w Częstochowie, dziekanem dekanatu św. Józefa. W 2019 r. przeszedł na emeryturę i posługiwał w parafii św. Wojciecha w Częstochowie. Zmarł nagle 7 lipca 2020 r. w Maluszynie.

10 lipca eksporcie w kościele św. Judy Tadeusza Apostoła w Częstochowie będzie przewodniczył biskup senior Antoni Długosz. Tego samego dnia o godz. 16 Mszy św. pogrzebowej w kościele Podwyższenia Krzyża Świętego w Borusowej (diecezja tarnowska) będzie przewodniczył bp Andrzej Przybylski. Po Eucharystii ciało zmarłego Kapłana zostanie złożone na miejscowym cmentarzu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję