Niedziela, 6 kwietnia. Piąta niedziela Wielkiego Postu

• Iz 43, 16-21 • Ps 126 • Flp 3, 8-14 • J 8, 1-11

Jezus udał się na Górę Oliwną, ale o brzasku zjawił się znów w świątyni. Wszystek lud schodził się do Niego, a On, usiadłszy, nauczał. Wówczas uczeni w Piśmie i faryzeusze przyprowadzili do Niego kobietę, którą pochwycono na cudzołóstwie, a postawiwszy ją na środku, powiedzieli do Niego: «Nauczycielu, kobietę tę dopiero pochwycono na cudzołóstwie. W Prawie Mojżesz nakazał nam takie kamienować. A Ty co mówisz?». Mówili to wystawiając Go na próbę, aby mieli o co Go oskarżyć. Lecz Jezus, nachyliwszy się, pisał palcem po ziemi. A kiedy w dalszym ciągu Go pytali, podniósł się i rzekł do nich: «Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci na nią kamień». I powtórnie nachyliwszy się, pisał na ziemi. Kiedy to usłyszeli, wszyscy jeden po drugim zaczęli odchodzić, poczynając od starszych. Pozostał tylko Jezus i kobieta, stojąca na środku. Wówczas Jezus, podniósłszy się, rzekł do niej: «Niewiasto, gdzież oni są? Nikt cię nie potępił?». A ona odrzekła: «Nikt, Panie!». Rzekł do niej Jezus: «I Ja ciebie nie potępiam. – Idź, a od tej chwili już nie grzesz».

Po czasie spędzonym na Górze Oliwnej – ulubionym miejscu modlitwy, Jezus udaje się o poranku do świątyni jerozolimskiej, w której naucza lud. Zjawiają się w niej uczeni w Piśmie i faryzeusze, z zamiarem zastawienia na Niego pułapki. Do tego celu wykorzystują kobietę pochwyconą na cudzołóstwie. Postawienie jej na środek jest bardzo symboliczne: zło stawiane jest w centrum i nagłaśniane. Jest to robione nie po to, aby znaleźć na zło jakieś rozwiązanie, ale po to, aby grzesznika osądzić, potępić i wyeliminować, a przy tym poczuć się kimś lepszym. Potępiona ma być kobieta, ale też Chrystus, od którego podstępnie oczekują werdyktu. Jeśli uzna, że winna jest śmierci, przyzna im rację. Jeśli ją uniewinni – sprzeciwi się nauczaniu Mojżesza i na tej podstawie sam może być oskarżony o bluźnierstwo i ukamienowany. Jak reaguje Jezus? Nie wchodzi w dyskusję z oskarżycielami. Schyliwszy się, pisze palcem po ziemi. Gdy nastawiają na Niego, aby wydał na temat kobiety opinię, podnosi się. Przypomina to postawę sędziego podczas ogłaszania wyroku. Odpowiadając na ich pytanie, nie neguje nakazu Mojżesza. Przyszedł przecież na ten świat nie po to, aby znieść Prawo, ale aby je wypełnić (por. Mt 5, 17). Swoją postawą pokazuje, jak w pełni żyć Bożym Prawem. Nie mówi, że cudzołożna kobieta jest niewinna, lecz jeśli ktoś z oskarżających ją jest bez winy, „niech pierwszy rzuci na nią kamień”. Perspektywa diametralnie się zmienia. Ci, którzy do tej pory oskarżali, uświadamiają sobie, że i oni nie są w swym życiu niewinni. Zaczynają odchodzić, począwszy od starszych. Oskarżyciele znikają. Pozostaje tylko Jezus i kobieta stojąca na środku. W centrum pozostaje człowiek doświadczający miłosiernej miłości. Jezus zwraca się do kobiety tymi samymi słowami, jak do swojej matki: „Niewiasto”. Pyta ją: „«Gdzież oni są? Nikt cię nie potępił?». A ona odrzekła: «Nikt, Panie!». Rzekł do niej Jezus: «I Ja ciebie nie potępiam. Idź, a od tej chwili już nie grzesz»”. W scenie tej ukazuje się prawda, o której nieco wcześniej pisał ten sam autor: „Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony (J 3, 17). Grzech najbardziej dotyka i rani duchowo samego grzesznika. To on najbardziej z jego powodu cierpi. Grzech, w mniejszej lub większej mierze, ogranicza wolność, poniża, upadla, unieszczęśliwia, wprowadza niepokój, niszczy duchowo, sprawia, że człowiek nie czuje się dobrze we własnej skórze… Mówiąc do kobiety: „Idź, a od tej chwili już nie grzesz”, Jezus prosi, aby już więcej nie wyrządzała samej sobie krzywdy, aby była wolna i szczęśliwa. Zbawiciel kreśli przy tym przed nią nowe perspektywy – od tej chwili jest wolna i może decydować o swym lepszym życiu. Taką właśnie interwencję Boga miłosiernego zapowiedział już prorok Izajasz, mówiąc o nowym wyjściu z niewoli (1 czytanie): „Tak mówi Pan, który otworzył drogę przez morze i ścieżkę przez potężne wody… Nie wspominajcie wydarzeń minionych, nie roztrząsajcie w myśli dawnych rzeczy. Oto Ja dokonuję rzeczy nowej: pojawia się właśnie. Czyż jej nie poznajecie? Otworzę też drogę na pustyni, ścieżyny na pustkowiu… na pustyni dostarczę wody i rzek na pustkowiu…” (zob. Iz 43, 16-20). Jak ważne jest, aby oddając Panu zło popełnione w przeszłości, żyć chwilą obecną i dobrze wykorzystać czas, który jest przed nami. W dzisiejszym drugim czytaniu mówi o tym św. Paweł: „Zapominając o tym, co za mną, a wytężając siły ku temu, co przede mną, pędzę ku wyznaczonej mecie, ku nagrodzie, do jakiej Bóg wzywa w górę w Chrystusie Jezusie” (Flp 3,13). Warto, mając przed oczami scenę z dzisiejszej Ewangelii, przemyśleć słowa, które Jezus skierował do swoich uczniów: „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni. Bo takim sądem, jakim sądzicie, i was osądzą; i taką miarą, jaką wy mierzycie, wam odmierzą” (Mt 7, 1-2).

J.G.

ROZWAŻANIA NA ROK 2025 DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!: "Żyć Ewangelią 2025".