Reklama

Niedziela na Podbeskidziu

Z ziemi polskiej do włoskiej

Włoska margaryna do papieskich kremówek się nie nadaje. Gdy zamawiał je w rzymskiej restauracji arcybiskup Konrad Krajewski, to 30 kg margaryny musiało na pokładzie samolotu dotrzeć tam z Polski – wspomina Jolanta Sanetra, która podarowała przepis na wadowickie specjały właścicielce rzymskiego lokalu „Il Gardino”

Po nuroczystościach beatyfikacyjnych Jana Pawła II, arcybiskup Konrad Krajewski podejmował przedstawicieli polskiego rządu i parlamentu obiadem. Jako deser zaserwowano wtedy kremówki. Ciasta przyjechały specjalnie z „Il Gardino”. Dzień wcześniej odbyła się ich premierowa degustacja w restauracji. Zaproszono na nią międzynarodowe towarzystwo. W tym gronie nie zabrakło ani Jolanty Sanetry, ani Telewizji Polskiej. Materiał z tego wydarzenia został wyemitowany 2 kwietnia wieczorem. – Właścicielka „Il Gardino” to dobra znajoma mojej siostry Ani. Wystarczył więc jej telefon i przepis na kremówki trafił do Rzymu. Po degustacji, w której uczestniczyłam, muszę powiedzieć, że nie żałuję. Produkt końcowy był całkiem niezły. Krem był wyśmienity, a małe zastrzeżenia miałam jedynie do ciasta – twierdzi mieszkająca w Bielsku-Białej Jolanta Sanetra. Zanim jednak zadowalający wszystkich efekt został osiągnięty, we włoskiej restauracji dwojono się i trojono. Z początku ciasto stanowiące, obok budyniowej masy, esencję kremówki, kompletnie się nie udawało. Było za twarde, przez co łyżeczka nie mogła się przez nie przebić. Rozwiązaniem okazało się zastąpienie włoskiej margaryny jej bielskim zamiennikiem. Włosi nie byliby jednak sobą, gdyby nie dodali coś od siebie. Tym, co wprowadzili do receptury był cytrynowy likier Limoncello podkreślający aromat masy. – Rzym poznał kremówki dzięki restauracji „Il Gardino”. Podczas ich oficjalnej degustacji spotkałam się z wieloma komplementami. Za przepis osobiście dziękowała mi właścicielka lokalu. Przy okazji przyjmowania gratulacji, poznałam Dandola i Linę, małżonków, których uzdrowił Jan Paweł II – mówi Jolanta Sanetra.

Wspomnienie cudu

– Dandolo opowiadał, że podczas audiencji ogólnej dopchał się do Jana Pawła II i Papież położył na nim ręce. „Ja jestem z żoną” – powiedział, a Ojciec Święty w tej samej chwili poprosił go, żeby ją do niego przyprowadził. Kiedy to zrobił, Papież również na niej położył swoje dłonie. Oboje małżonkowie walczyli wtedy z nowotworem. Jakiś czas po audiencji, kiedy robili rutynowe badania okazało się, że rak zniknął! Lekarze byli zdumieni i nie wiedzieli, czym tłumaczyć to nagłe ozdrowienie. Tylko Dandolo i Lina mieli świadomość, komu je zawdzięczają. Nigdy jednak ze swoją historią nie poszli do mediów, zostawili ją sobie i znajomym – mówi Jolanta Sanetra.

– Nasza rodzina też osobiście doświadczyła takiej małej interwencji Jana Pawła II. Ta historia wiąże się z watykańską audiencją Papieża w auli Pawła VI. Był rok 2001 i mój sześcioletni syn Dominik stanął przed Ojcem Świętym cały obsypany pudrem. W ten sposób zamaskowałam na nim ospę, jaką był z góry na dół obsypany. Dzień po audiencji wszystko to, co miał na sobie, te strupy i wypryski, znikło. W swoje ręce dostałam chyba najzdrowsze dziecko na świecie – wspomina Jolanta Sanetra. Chwilę spotkania małego Dominika z Papieżem uwiecznił w swym obiektywie Arturo Mari, co 4 lata później zaowocowało zaproszeniem całej familii na wystawę poświęconą relacjom Ojca Świętego z dziećmi. Ekspozycja, na której zaprezentowano 49 fotografii z całego świata (na dwóch znich znaleźli się mali Polacy), nosiła tytuł: „A kto by jedno dziecko przyjął w Imię Moje, Mnie przyjmuje”. Została oficjalnie otwarta 31 maja 2005 r. w gmachu Sejmu RP w Warszawie. – W stolicy z Dworca Centralnego odbierał nas dziennikarz Tomasz Sekielski. Gdy dotarliśmy na ul. Wiejską i weszliśmy do Sejmu, od razu zaczęliśmy szukać fotografii Dominika. Nigdzie jednak nie mogliśmy jej znaleźć. Nieco zrezygnowani wzięliśmy udział w ceremonii otwarcia. Zgromadzono nas przy dużych rozmiarach zasłoniętym zdjęciu i wtedy okazało się, że dziewczynce, która ma je odsłonić musi towarzyszyć chłopczyk. Z rozpędu wzięto więc Dominika. Gdy płótno opadło, okazało się, że Dominik odsłonił zdjęcie... samego siebie. Chwilę później newsa zrobiła z tego Katarzyna Kolenda-Zaleska, która stała tuż obok nas – wspomina Jolanta Sanetra.

Reklama

Łzy i radość

– Moja siostra Ania pracuje u gwardzistów watykańskich. To dzięki niej znalazłam się przed trumną Jana Pawła II, tuż przed jej wyniesieniem z groty. W tym samym czasie co my, żegnał Papieża fotograf Adam Bujak. Klęcząc tam, półgłosem wymieniałam imiona tych, w których intencji się modliłam, prosząc Jana Pawła II o wstawiennictwo za nimi. Trumna była już przykryta materiałem i gotowa do wyniesienia. Jak wiadomo, ciało Ojca Świętego złożono do grobu w nachodzących na siebie odrębnych trumnach. Po ogłoszeniu beatyfikacji ta najbardziej zewnętrzna została, ze względu na jej stan, wycofana z użycia. Dzięki siostrze, odłamany z niej kawałek drewna trafił w moje ręce. Znajomościom Ani w Watykanie zawdzięczam również relikwie włosów Jana Pawła II – mówi Jolanta Sanetra. Po czym dodaje: – W dzień beatyfikacji główne uroczystości oglądałam z wysokości kolumnady. Miejsce miałam bardzo dobre. Na placu, tuż pod nami, rzędy krzeseł wypełnili członkowie rządu RP. Z kolei wkoło nas pełno było Polonusów ze Stanów Zjednoczonych. Widać było, że to bardzo pobożni ludzie. Przez cały czas różaniec z ręki im nie wypadał. Na koniec beatyfikacji, będąc już na Placu św. Piotra, wspólnie z nimi odśpiewałam „Barkę” i „Czarną Madonnę”. Po śmierci Papieża „Barka” nie mogła przejść mi przez usta. Gdy ją słyszałam, rozklejałam się. Tymczasem na placu kompletnie mnie odblokowało. Mój syn wyjaśniał wtedy dziennikarzom RTL powód, dla którego śpiewem oddajemy cześć Papieżowi. Pamiętam, że w towarzystwie tych ludzi trwałam na modlitwie, uczestniczyłam w Mszy św., przez jakieś 10 godzin. Wtedy ani nie jadłam, ani nie piłam. W takiej chwili zupełnie się o tym nie myśli. Przed beatyfikacją pogoda w Rzymie była paskudna. Chodziło się w kurtkach, bo było tak zimno. Tymczasem w samą uroczystość wyszło piękne słońce. Jego gorące promienie sprawiły, że do mieszkania siostry wróciłam cała brązowa, z odciśniętym na ręce białym paskiem od zegarka.

Osobiste doświadczenia

– Jana Pawła II widziałam w Rzymie wielokrotnie. W trakcie modlitwy na „Anioł Pański”, na audiencjach w auli Pawła VI, czy podczas Mszy św. Dwa razy, w roku 1993 i 2001 stanęłam z Papieżem oko w oko. Za pierwszym razem w Sali Klementyńskiej, a za drugim, w auli Pawła VI. I w jednym i w drugim przypadku byłam sparaliżowana jego bliskością. Z słów, które do nas skierował, pamiętam tylko, że prosił pozdrowić biskupa Tadeusza Rakoczego i że błogosławił całej mojej rodzinie. Z kolei, gdy usłyszał, że nasze korzenie wywodzą się z Tuchowa – miejsca, w którym znajduje się główne sanktuarium maryjne ziemi tarnowskiej – ożywił się i powiedział: „Ojejku! Jesteście od tej cudownej Matki Boskiej Tuchowskiej!” – wspomina Jolanta Sanetra. – Do dziś pamiętam, że jak było się przy nim, to takie ciepło i spokój człowieka ogarniał. Coś było w nim takiego, że wywoływał niesamowicie pozytywne emocje. Te uczucia przywiodły mnie na beatyfikację i na kanonizację – puentuje całą rozmowę mieszkanka Bielska-Białej.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Koncert Tyle Dobra

Ktokolwiek sądzi, że lednickie dzieła mogłyby zaistnieć bez o. Jana W. Góry OP, nie doświadczył nigdy ducha i charakteru lednickich miejsc i spotkań. Ktokolwiek wyobraża sobie, że byłby on tym samym człowiekiem, księdzem i dominikaninem bez św. Jana Pawła II, nie widział pasji naszego duszpasterza i zachłannego czerpania ze świętości papieża.

Nie chodzi tu o setki pamiątek, które po nim pozbierał, lecz o to, kim się dzięki niemu stał, zagarniając każdą jego myśl, postawę i sposób duszpasterzowania. Nie byłoby Lednicy bez o. Jana, ale też nie byłoby o. Jana bez Karola Wojtyły. Te prawdy są oczywiste dla wszystkich zaangażowanych w dzieła, które zostawił o. Jan. Zostawił, a jednocześnie wciąż przy nich jest, bo na pewno nadal tym dziełom towarzyszy, tylko już trochę inaczej, może jeszcze bliżej, a może nawet bardziej.

W tym roku – roku setnej rocznicy urodzin św. Jana Pawła II - ta szczególna więź łącząca dwóch protagonistów Lednicy wybrzmi jeszcze mocniej.

Ojciec Jan zwykł mawiać: „Jak wszyscy dobrze wiedzą, zbliżają się moje urodziny i imieniny”, po czym zapraszał wszystkich na 8 lutego, by być razem i sobie wzajemnie dziękować. Kontynuujemy tę tradycję, organizując kolejny koncert TYLE DOBRA. Tymi słowami o. Jan zazwyczaj rozpoczynał podziękowania czy wspomnienia o osobach, którym sporo zawdzięczał. Chcemy, aby w tym roku jeszcze raz wybrzmiała wdzięczność o. Jana za osobę św. Jana Pawła II. Pragniemy się do niej przyłączyć, bo my również mamy za co dziękować.

Ojciec Jan zawsze podkreślał, że ojcostwa nauczył się od świętego papieża, który mówił, że młodzi nie potrzebują koleżeńskiego towarzystwa, tylko ojcowskiego uścisku i prowadzenia. Papież nauczył go również patrzenia ludziom w oczy i dostrzegania w każdym człowieku tego, co w nim najgłębsze, wydobywania z ludzi dobra i piękna, aby dzielić się nimi ze środowiskiem życia. To, co o. Jan zaczerpnął od papieża, niech pomnaża się w nas! A jeżeli wiarę mamy przekładać na kulturę, to chcemy to robić koncertowo, z pełnym zapałem, oddając jej piękno.

8 lutego 2020 roku w Domu św. Jana Pawła II na Polach Lednickich odbędzie się kolejny lednicki koncert, w tym roku zatytułowany TYLE DOBRA – DWÓCH OJCÓW. Spotkanie rozpoczniemy Mszą Świętą o godz. 17.00, a po niej zapraszamy na część kulturalną, poświęconą ojcowskiej więzi wielkich przyjaciół ludzi młodych i Lednicy.

CZYTAJ DALEJ

Nowy biskup pomocniczy diecezji ełckiej modli się na Jasnej Górze

2020-01-22 19:26

[ TEMATY ]

Jasna Góra

biskup

diecezja

prymicje

BPJG

Nowy biskup pomocniczy diec. ełckiej Adrian Galbas 11 dni po święceniach biskupich przybył na modlitwę na Jasną Górę w środę 22 stycznia. W Kaplicy Matki Bożej ks. biskup odprawił prymicyjną Mszę św.

12 grudnia 2019 papież Franciszek mianował ks. Adriana Galbasa biskupem pomocniczym diec. ełckiej. Święcenia biskupie przyjął 11 stycznia 2020 r. w katedrze św. Wojciecha w Ełku. Głównym konsekratorem był Jerzy Mazur, biskup diecezjalny ełcki, a współkonsekratorami arcybiskup Salvatore Pennacchio, nuncjusz apostolski w Polsce i Józef Górzyński, arcybiskup metropolita warmiński.

Jako zawołanie biskupie bp Galbas przyjął słowa „Pax Christi” (Pokój Chrystusa).

Bp Adrian Galbas należy do zgromadzenia zakonnego pallotynów. W latach 1998-2002 był prefektem w Wyższym Seminarium Duchownym Pallotynów w Ołtarzewie. W latach 2002–2005 i 2008–2011 pełnił funkcję radcy w zarządzie prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu, a w latach 2002–2003 zajmował stanowisko sekretarza ds. Apostolstwa w Częstochowie. Od 2011 był przełożonym prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu.

„Bardzo mi zależało, żeby na początku swojej posługi biskupiej przyjechać na Jasną Górę, żeby podziękować Matce Bożej za opiekę. Wybrałem dzisiejszy dzień, bo dzisiaj przypada wspomnienie św. Wincentego Pallottiego, więc też chcę podziękować Panu Bogu za dar tego wielkiego świętego, i za jego piękny chryzmat w Kościele’ – mówi bp Galbas.

„Pochodzę z Górnego Śląska, to ‘rzut kamieniem’ z Jasnej Góry, więc pamiętam oczywiście te chwile, kiedy jako chłopiec przychodziłem tutaj po to także, żeby rozeznać wtedy swoje powołanie kapłańskie – wspomina ks. biskup – A potem niezliczona ilość klerycko-kapłańskich wizyt, pielgrzymek pieszych i nie-pieszych. Tu blisko u stóp Jasnej Góry jest Dolina Miłosierdzia Księży Pallotynów, więc tych okazji było bardzo wiele, a jestem pewien, że jeszcze więcej ich będzie”.

„Matka Boża w moim życiu to właśnie Górny Śląsk, czyli Matka Boża Piekarska, naturalnie Jasna Góra, a potem cała maryjność, którą zaoferował nam św. Wincenty Pallotti, czyli Matka Boża jako Królowa Apostołów, która gromadzi w Wieczerniku cały Kościół i razem z Kościołem modli się o Ducha Świętego” – mówi o swojej maryjności nowy biskup.

„Chciałbym zaofiarować Kościołowi w Ełku, bo tam zostałem skierowany przez Ojca Świętego – całe piękno charyzmatu pallotyńskiego, w którym chodzi o to, by być razem – duchowni, świeccy, każdy ze swoim powołaniem, zgodnie ze swoim talentem, charyzmatem, żeby służyć tym trzem wielkim celom, które Pallotti formułował: dla zniszczenia grzechu, dla nieskończonej chwały Bożej i żeby wszyscy mogli poczuć się w Kościele jak w domu” – wyznaje ks. biskup.

Nowy biskup odprawił Mszę św. w Kaplicy Matki Bożej o godz. 11.00. „To jest taki moment w moim życiu, kiedy bardzo potrzebuję podziękować Matce Bożej za jej ‘fiat’” – mówił w homilii bp Galbas

CZYTAJ DALEJ

Burkina Faso: kolejna zbrodnia dżihadystów – 38 zabitych

2020-01-22 21:10

[ TEMATY ]

terroryzm

atak

Burkina Faso

Oleg Zabielin/Fotolia.com

W zamachu na targ w prowincji Sanmatenga w Regionie Środkowo-Północnym Burkina Faso dżihadyści zabili 38 osób. Ten kraj w Afryce Zachodniej przez wiele lat uchodził za enklawę spokoju i tolerancji, ale wszystko się zmieniło, gdy ten region Czarnego Lądu znalazł się pod wpływem bojowników tak zwanego Państwa Islamskiego.

Sytuacja w Burkina Faso pogarsza się, jest tam coraz niebezpieczniej – powiedział w Radiu Watykańskim ks. Luca Caveada, chargé d’affaires nuncjatury apostolskiej w tym kraju. Zwrócił uwagę, że nasilanie się przemocy trwa tam już od kilku miesięcy, tworząc nieprzerwany łańcuch wydarzeń. Dodał, że w praktyce codziennie dochodzi do jakiegoś ataku, zwłaszcza na północy i wschodzie, na pograniczu z Nigrem i Mali.

21 stycznia władze potwierdziły ostatecznie, że w wyniku niedawnego zamachu na targowisko zginęło 38 osób

– oświadczył dyplomata papieski. Zaznaczył, że dziś rano na miejsce udała się delegacja z gubernatorem prowincji na czele, w jej składzie jest również miejscowy biskup. Przedstawiciele władz spotykają się z rodzinami ofiar, chcą dodać im otuchy i odbudować dialog.

"Niestety mamy tu jednak do czynienia z postępującą eskalacją" – stwierdził z ubolewaniem ks. L. Caveada. Przypomniał, że zaledwie kilka dni temu w sąsiednim Nigrze zabito 89 żołnierzy, dodając, że nuncjatura w stolicy Burkina Faso - Wagadugu obejmuje także ten kraj. "W stolicy 8 stycznia w szkole wybuchł granat. Na szczęście obyło się bez ofiar. Jest to długi łańcuch wydarzeń, które niestety nadal trwają“ – podsumował swą wypowiedź tymczasowy szef placówki papieskiej w Burkina Faso.

Jest ona nieobsadzona od 19 marca ub.r., gdy dotychczasowy jej szef abp Piergiorgio Bertoldi został przeniesiony na podobne stanowisko do Mozambiku.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję