Reklama

Aspekty

Z pamiętnika pielgrzyma

Robert Chaszczewski po raz drugi w tym roku maszerował do Sanktuarium Jasnogórskiego. Był jednym z wielu tysięcy pątników, którzy zmierzali na Jasną Górę. Wcześniej do Matki w Gietrzwałdzie szedł z pielgrzymką warszawską. Zaprawiony w boju pokonywania dla Boga kolejnych kilometrów pisał do mnie i swoich przyjaciół ze wspólnoty SMS-y z kolejnych dni. Czytelnikom prezentuję dziś, za jego zgodą, fragmenty tych pamiętnikowych SMS-ów. Dla zbudowania wiary, dla zachęcenia do pielgrzymowania, dla poznania ludzkiej strony trudu zanoszenia Bogu swoich intencji

Dzień 1.

Kochani, no i słowo czynem się stało i zagościło w grupie zielonej. Jestem po pierwszym dniu megamęczarni. Łaska Pana jest wielka i daje mi fantastycznych przyjaciół, którzy nie opuszczają mnie z modlitwą ani na krok, więc nie mogę Was zawieść i pełen entuzjazmu, WIELBIĄC PANA, idę dalej.

Dzień 2.

Jest nieźle, właśnie jesteśmy po apelu, ale przed snem, który będziemy starali się uskuteczniać na sali gimnastycznej w Szlichtyngowej. Podział jest jasny: panowie na lewo, panie na prawo, rodziny i niezdecydowani co do płci pośrodku sali. Jeśli chodzi o drogę, to dziś w 90% przebiegała przez las. Już na pierwszych kilometrach dostaliśmy od „Bozi” niezły łomot gradem. Zapewne chciała sprawdzić szczerość naszych intencji. O ile pierwsze minuty walczyłem z żywiołem i szamotałem się, trafiany poszczególnymi bryłkami lodu, o tyle później było mi to już obojętne, a moja waga zapewne wzrosła o „parę litrów”. I wreszcie wiadomość dnia potwierdzona przez CNN i PAP: Mam bąbla i jestem taki dumny. Jest taki mały i słodziutki, chyba nadam mu imię. Z Panem Bogiem i Maryją.

Dzień 3.

Co prawda to odcinek najkrótszy ze wszystkich (22 km), jednak swój urok posiada. Najpierw na postoju miałem okazję przemieszczać się na karimacie w pozycji leżącej dzięki pracy niezmordowanych mrówek. Potem wypoczywaliśmy w gospodarstwie rolnym, gdzie jedynymi żyjącymi istotami były koniki polne, biedronki i tym podobna trzoda. Przechodząc do najważniejszego tematu, jak co roku najpiękniejsza była adoracja Najświętszego Sakramentu. Czuło się delikatny powiew przechadzającego się wśród nas Ducha Świętego. Dla takich chwil warto przejść o wiele więcej kilometrów niż to, co miało miejsce. Myślę, że ten kolejny Boży dzień nauczył mnie kilku fajnych i potrzebnych rzeczy. I takie dni są potrzebne, aby zrozumieć to, czego nie wychwytujemy w ciągu normalnego (czytaj: zwariowanego) dnia. Boże, jesteś WIELKI.

Reklama

Dzień 6.

Nocleg miałem wraz ze znajomymi pielgrzymami w komfortowych warunkach u dyrektora mojej firmy, który mieszka niedaleko trasy pielgrzymki. Dyrektor odwiózł nas na „pas startowy” do Milicza, gdzie prujemy 38,5 km (oczywiście, nie chodzi tu o prędkość, tylko o odległość). Pierwszy ważniejszy postój to Kuźnica Czeszycka i Msza św. między grobami przy lokalnym kościółku. Potem posiłek w postaci bigosu ze świeżej kapustki, która w moim przypadku okazała się zdradliwa. Do Międzyborza docieramy przed czasem (tu PKP może się na nas wzorować). Również i tym razem mamy nocleg u „dyrka”. Po takim jedzonku i warunkach noclegowych ciężko jest wrócić do pielgrzymiego trudu. Jednak tuba na moich plecach szybko mnie przywróciła do „realu” i przypomniała mi, po co tu jestem. Kochana tuba.

Dzień 7.

To dzień przełomowy. Co prawda nie najdłuższy, ale wymagający. Tu wychodziły wszystkie nasze słabości. Jednym słowem „up and down”. Kamieniste tereny wiodące przez las usypiały moją czujność. Czułem się jak „Łysek z pokładu Idy”, szedłem jak w transie. Niewielki kamyk pod moją nogą potrafił zmienić moją trajektorię o kilkadziesiąt stopni, tak że potrafiłem się znaleźć po drugiej stronie kolumny. W miejscowości Mąkoszyce była Msza św., również w moich intencjach. I wreszcie upragniony nocleg. Przedtem obowiązkowa kąpiel. Poszło info, że w szkole, w której nocowaliśmy, są problemy z umyciem się, więc Robercik, mądra głowa, wybrał się na miasto w poszukiwaniu wodnych atrakcji. Mijałem fontannę, ale była już zajęta. Dotarłem wreszcie do szkoły, gdzie stacjonowały inne grupy. Pokonałem w klapkach ponad kilometr. Za to w nagrodę mogłem pokąpać się w lodowatej wodzie, brr.

Dzień 8.

Dziś czekał nas maraton 44-kilometrowy. Prawie każdy miał widmo porażki, stając na starcie. Jednak kilka modlitw i błogosławieństwo kapłana rozproszyły wszelkie wątpliwości. Po całej kapłańskiej procedurze mogliśmy przytoczyć słowa amerykańskiego prezydenta: „Yes, we can”, po czym z siłą wodospadu Niagara ruszyliśmy w drogę. Tego dnia Msza św. to fenomen, ponieważ odbywa sie w lesie, a nawy wyznaczały nam drzewa. Potem niemal wszędzie byliśmy przed czasem, ale do tego już was chyba przyzwyczaiłem. Przed ostatnim odcinkiem, na postoju, jak co roku zostaliśmy zarzuceni megapysznymi drożdżówkami z lokalnej piekarni. Koniec dnia to „lizanie ran”, ale tym razem po wygranej walce. Jutro wychodzimy z bloków startowych o godz. 8. To będzie spacerek.

Reklama

Dzień 9.

Zaczyna się, jak na pielgrzymkę przystało: Msza św., potem najdłuższy tego dnia 9-kilometrowy odcinek. Tuż przed południem mamy obiad, ale to, co go poprzedziło, to istne mistrzostwo świata. W miejscowości Bieniec ludzie rzucali nam pod nogi kwiaty i błogosławili na drogę. Można szybko popaść w pychę po takim przyjęciu, ale nam nie było w głowie nic takiego. W takim skwarze człowiek myśli tylko o postoju, odpoczynku i czymś chłodnym do picia. Wieczorem przed apelem pozwoliliśmy sobie na małą pogawędkę z Jego Wysokością Jezusem poprzez modlitwę uwielbienia. Jednak zamiast poczuć przypływ Ducha Świętego, poczułem atak komarów. Cóż, jakie uwielbienie, takie natchnienie. Widocznie mam jeszcze za mało wiary, a za dużo słodkiej krwi. Na koniec, na apelu, podziękowaliśmy Jezusowi i Maryi za mijający dzień, prosząc o kolejny. Jutro poniedziałek, to ostatni (normalny) dzień. We wtorek jak co roku będziemy świadkami małych i cichych cudów na trasie. Wtedy to nie my już idziemy, to aniołowie nas niosą i robią to z taką gracją, że nie czuć tego ponad 300-kilometrowego wysiłku. Daj Boże, aby i tak było tym razem. Co by nie było: Panie, wielbię Cię, chwalę i wywyższam. Amen.

Dzień 10.

Kłobuck zdobyty. Szampany się chłodzą, bo jutro wielka feta. Jak Bóg da, to we wtorek przywitamy się z Maryją, gospodynią obiektu przy ul. o. Augustyna Kordeckiego 2. Przecież tyle razy człowiek tam bywał, dlaczego każdy kolejny raz jest inny niż poprzednie? Tego fenomenu nie można po ludzku wytłumaczyć, ale wróćmy do dzisiejszego dnia. Startujemy z Załęcza Małego do Parzymiech (nazwa niczego sobie). Tam idziemy na kolizję z gorzowiakami, którzy wyskakują nam z prawej strony z podporządkowanej. W ostatniej chwili odbiliśmy do osi jezdni, ocalając wiele istnień ludzkich. W drodze do Dankowa byliśmy lepiej „spasowani z torem” i lepiej „pokonywaliśmy łuki”, dlatego wpadliśmy na metę przed rywalem (oczywiście, w drodze do Maryi nie ma rywali). Potem wspólna Msza św. i wymarsz. Kłobuck wita nas deszczykiem, tak więc mieliśmy małe chłodzenie. Godzina 19 to agapa i świętowanie. Objadamy się i chowamy po kieszeniach, bo tego po drodze w menu nie było. A potem to już tylko – jak by to zaśpiewała kapela „Europe” – „it’s the final countdown!”. Co po naszemu brzmi mniej więcej: „O Maryjo, witam Cię, o Maryjo, kocham Cię, o Maryjo, pobłogosław wszystkie dzieci swe”.

Dzień 11.

Jesteśmy zwycięzcami. Wielu z nas dokonało rzeczy, która była przed lub w trakcie pielgrzymki nie do zrealizowania. Co niektórzy na parę godzin przed pielgrzymką spakowali bagaże, prędzej nie wierząc, że pójdą, a jednak. Inni na pielgrzymce mieli kłopoty z chodzeniem, a jednak. I wiele innych cudów miało tu miejsce, o których nie pisałem w tym SMS-ie. Te zaś napisałem, aby dać świadectwo, że Jezus i Maryja, jak kogoś wzywają na Jasną Górę, to nie ma zmiłuj. A tu iście królewskie powitanie. Tysiące ludzi wiwatujących i uradowanych z powodu naszego wyczynu. Nas jednak nie interesował odbiór otoczenia (choć jest to miłe), lecz fakt, że wygraliśmy z własnymi słabościami, jednocześnie ucierając rogi złemu, który skumulował wszystkie swoje siły na ten dzień, ale chyba zapomniał nacisnąć przycisk z napisem START, bo wszystko poszło po naszemu. Wynik: Jezus – Szatan 1:0.

Klękając przed obliczem Czarnej Madonny, myślę: „Maryjo, Matko, to znowu ja, Twój marnotrawny syn. Pragnę w pokorze serca prosić o łaski, których mi brakuje, aby wypełnić wolę Twojego Syna. Uproś przez swoje Niepokalane Serce to, o co tak usilnie zabiegam”. W kaplicy Wieczystej Adoracji mam w głowie jedno: JEZU, UFAM TOBIE, i w sercu jest spokojnie i radośnie. Na tym zakończę moje pielgrzymkowe relacje, wierząc, że za rok spotkamy się na drodze do Matki Najświętszej. Z Bogiem i Maryją.

2014-08-21 13:03

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Małżeńska pielgrzymka na Jasną Górę

2020-08-04 12:04

[ TEMATY ]

pielgrzymka

Pielgrzymka 2020

facebook.com

Czy ten rok musi być pielgrzymkowo rokiem straconym? Czy marzenia o kolejnej pielgrzymce musimy odłożyć na co najmniej przyszłe lato? Zapytaliśmy o to Łukasza i Monikę Feniszów – małżeństwo, które w tym roku wyruszyło we wspólną, małżeńską pielgrzymkę ze Śląska na Jasną Górę.

Damian Krawczykowski: Czy potrafilibyście przeżyć wakacje bez pielgrzymki?

Monika i Łukasz Fenisz: Właśnie dlatego, że trudno było nam przyjąć do wiadomości, iż tegoroczna pielgrzymka się nie odbędzie, postanowiliśmy wyruszyć w nieco inną – małżeńską drogę. Od kilkunastu lat co roku pielgrzymujemy do Matki Boskiej Częstochowskiej. Tylko raz nasze wyjście stało pod znakiem zapytania – siedem lat temu w trakcie trwania naszej parafialnej pielgrzymki braliśmy ślub – ale wspólnie zdecydowaliśmy, by wybrać się wtedy z inną parafią. Odpowiadając więc na pytanie: pewnie potrafilibyśmy przeżyć wakacje bez pielgrzymowania, ale po co? (uśmiech)

Kiedy okazało się, że pielgrzymka nie wyruszy, postanowiliśmy iść sami. Ten rok miał być dla nas wyjątkowy, bo oprócz drogi na Jasną Górę czekała nas również droga do Santiago de Compostela. To właśnie Santiago jest naszym ulubionym miejscem po Jasnej Górze. W tym roku ponownie postanowiliśmy pójść najpierw do grobu św. Jakuba, a potem do naszej częstochowskiej Matki. Jako że i te plany musieliśmy zmienić, udało nam się połączyć te dwie drogi w jedną – szlakiem Jakubowym (Camino Jasnogórskie) poszliśmy do Maryi.

Jakie uczucia towarzyszyły Wam podczas pielgrzymowania? Na pewno była to inna pielgrzymka niż ta z tłumem kompanów, ale czy gorsza?

Brakowało nam wspólnego śpiewu, rozmów z całą rzeszą znajomych, z którymi co roku pielgrzymujemy, obecności księdza w drodze, a także transportu, który wiózłby nasze bagaże. Te wszystkie braki nie wpłynęły jednak na to, że pielgrzymka była gorsza. Była po prostu inna. Sami śpiewaliśmy, modliliśmy się, rozmowy, które prowadziliśmy, były… takie nasze, małżeńskie. Bagaż na plecach z kolei jeszcze bardziej dodawał klimatu, który odczuwalibyśmy, będąc w Hiszpanii.

Czy macie jakieś przesłanie dla wiernych, którzy nie mogą uczestniczyć w zorganizowanych pielgrzymkach? Warto podejmować indywidualne inicjatywy? Czy zbliżają one do Boga?

Wielu żałuje, że pielgrzymki w tym roku się nie odbędą. Ale to naprawdę nie musi być stracony czas. Zachęcamy, by zabrać swoich bliskich i wyruszyć w drogę. Wyjście można zaplanować na wiele sposobów (jedna wskazówka: jeśli pójdziecie z cięższym plecakiem, nie planujcie 50 km jednego dnia – to było dość szalone). Mamy w Polsce wiele sanktuariów maryjnych – nie musimy pójść do Częstochowy, bo dla wielu osób może to być niewykonalne. Warto jednak poszukać takiego miejsca w swojej okolicy.

Nie bójcie się wyjść z domu i pielgrzymować. „Tam, u kresu dróg, czeka nas Matka, czeka nas Bóg”. Czekali na nas, czekają i na was.

____________________________________

Tak Łukasz i Monika relacjonują swoją tegoroczną pielgrzymkę na swoich kontakch w mediach społecznościowych:

Miało nie być w tym roku pielgrzymek. Mimo planów, by latem wrócić na portugalsko-hiszpański szlak, a potem – tradycyjnie – pójść halembskim, i my początkowo z nich zrezygnowaliśmy. Zupełnie niepotrzebnie. Chęć zostawienia choć na chwilę codzienności zwyciężyła i po kilku dniach znaleźliśmy się na szlaku.

Małżeńska droga. Piękna. Niezwykle trudna. Jak codzienne wspólne życie :)

Ważne jest dążenie do tego, by ten trud był piękny. Piękny, bo przeżywany razem. Ponad 50 kilometrów pierwszego dnia z kilkukilogramowymi plecakami przeszliśmy z ogromną radością. Mimo fizycznego trudu każdy odcinek wywoływał szerokie uśmiechy na naszych twarzach. Nawet pomimo ponad trzynastogodzinnego marszu.

Drugi dzień obnażył wszystkie nasze słabości. Poniedziałkowy wysiłek uwydatnił największy ból, jakiego doświadczyłam w ciągu kilkunastu pielgrzymek. Dla obojga przejście już o wiele krótszej trasy, bo prawie 35-kilometrowej, było ogromnym wysiłkiem. Nieocenione jest wsparcie drugiego człowieka. Dokładnie tak jak w życiu. Z nim łatwiej. Łatwiej iść, dostrzegać piękno wokół, przechodzić ponad tym, co trudne. Łatwiej się uśmiechać.

Pielgrzymi! (Szczególnie ci halembscy). Wielu żałuje, że nasza pielgrzymka w tym roku się nie odbędzie. Ale to naprawdę nie musi być stracony czas. Zabierzcie swoich bliskich i wyruszcie w drogę. Może nie jesteś gotowy na wędrówkę z całym bagażem, ale przecież można zaplanować to wyjście na wiele sposobów (jedna wskazówka: jeśli pójdziecie z cięższym plecakiem, nie planujcie 50 km jednego dnia – to było dość szalone).

Nie bójcie się jednak wyjść z domu i pielgrzymować. „Tam, u kresu dróg, czeka nas Matka, czeka nas Bóg”. Czekała na nas, którzy – po wędrówce szlakiem Jakubowym – dotarliśmy wykończeni jak nigdy. I wierzcie mi – to Jej spojrzenie miało jeszcze większą wartość niż dotychczas.

CZYTAJ DALEJ

Niemcy: "Passauer Neue Presse": stan zdrowia Benedykta XVI jest bardzo zły

2020-08-03 09:02

[ TEMATY ]

Benedykt XVI

Grzegorz Gałązka

Stan zdrowia Benedykta XVI, który choruje na powodującą silne bóle różę twarzy, jest bardzo zły - poinformował w poniedziałek niemiecki dziennik "Passauer Neue Presse" powołując się na jego biografa Petera Seewalda.

Jak powiedział Seewald, 93-letni emerytowany papież jest bardzo słaby. Ma nadal sprawny umysł i pamięć, ale jego głos jest ledwo słyszalny. Papież choruje od czasu powrotu z Ratyzbony, gdzie odwiedził swego brata tuż przed jego śmiercią.

Seewald osobiście przekazał w sobotę Benedyktowi XVI napisaną przez siebie biografię niemieckiego papieża. Jego rozmówca był mimo swych cierpień w nastroju optymistycznym i zadeklarował, że jeśli zaistnieje taka możliwość, iż częściowo odzyska siły, wówczas znów sięgnie po pióro. (PAP)

dmi/ ap/

CZYTAJ DALEJ

Wieliczka: koronawirus w klasztorze ojców franciszkanów

2020-08-04 20:23

[ TEMATY ]

koronawirus

franciszkanie.pl

"Jeden z naszych ojców przebywa w szpitalu z powodu zarażenia koronawirusem" - piszą na stronie internetowej i w mediach społecznościowych franciszkanie z klasztoru w Wieliczce. Kościół, w którym znajduje się m.in. cudowny obraz Matki Bożej Łaskawej, został zdezynfekowany.

Jeden z zakonników trafił do szpitala, a czterech innych objęto kwarantanną. Bracia objęci kwarantanną mieszkają w odosobnionej części klasztoru, zaś pozostali, którzy pełnią posługę w kościele, mieszkają w Liceum Franciszkańskim z oddzielnym wejściem, kuchnią i refektarzem, i nie mają kontaktu ze współbraćmi objętymi kwarantanną.

Kościół został poddany dezynfekcji. Msze św. i nabożeństwa są sprawowane przez tych kapłanów, którzy byli w ostatnim czasie na urlopie i nie mieli styczności z pozostałymi, przebywającymi do tej pory w klasztorze.

Franciszkanie apelują, aby przed wejściem do świątyni zakładać maski i dezynfekować dłonie. Osoby, które w ostatnim czasie miały bezpośredni kontakt z chorym o. Arturem, winny zgłosić się do wielickiego sanepidu.

"Informujemy również, że współbracia objęci kwarantanną nie mają żadnych objawów choroby i czują się dobrze. Będą przebywać w klasztorze przez dwa tygodnie bez możliwości kontaktu z innymi" - dodają zakonnicy, zawierzając Matce Bożej Łaskawej Księżnej Wieliczki przebywającego w szpitalu kapłana oraz braci objętych kwarantanną.

Franciszkanie w Wieliczce są kustoszami sanktuarium Matki Bożej Łaskawej, która otaczana jest czcią przez mieszkańców miasta, zwłaszcza górników. Tutaj spoczywa również sługa Boży Alojzy Kosiba. Zakonnicy prowadzą także w Wieliczce liceum ogólnokształcące.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję