Reklama

Najbardziej znani, najbardziej lubiani

2014-09-03 16:12

Artur Stelmasiak
Edycja warszawska 36/2014, str. 4-5

Artur Stelmasiak

Są w Warszawie księża, którzy przyciągają tłumy wiernych. Ludzie potrafią przejechać dziesiątki kilometrów, by posłuchać ich kazania

Ci którzy są teraz w czyśćcu oddaliby wszystko, aby wrócić do kościoła na jedną spowiedź. Niestety dla nich jest już za późno, ale my mamy to na co dzień – mówi ks. dr Piotr Pawlukiewicz do tłumu wiernych w kościele św. Anny. – To jest tak, jak z klasówką w szkole, gdy po oddaniu kartki pytamy profesora, jak należało rozwiązać równanie. Wówczas mówimy: No jasne, ale proste; kurcze, że ja na to nie wpadłem. Profesorze, czy mogę na jedną chwileczkę swoją kartkę... Niestety, jest już za późno – mówi do zasłuchanego tłumu ks. Pawlukiewicz. – Dla was mam jednak dobrą wiadomość. Nie jest za późno, kartkówki są jeszcze nie zebrane. Co więcej, można podpowiadać i ściągać. Można szukać odpowiedzi w książkach, patrzeć jak rozwiązali swoje zadanie święci, słuchać kazań, rozmawiać z księżmi i przyjaciółmi. Zachęcam was, abyście ściągali jak najwięcej.

Kaznodziejski talent

Ks. Piotr Pawlukiewicz jest fenomenem. Można powiedzieć, że jest jednoosobową „firmą” homiletyczną o renomie ogólnopolskiej. Praktycznie nie ma miasta w naszym kraju, gdzie nie głosiłby już kazań, czy rekolekcji. Jego homilie można znaleźć na niezliczonych stronach internetowych i profilach facebookowych. Popularnością przerasta nie tylko innych kapłanów, ale także wielu warszawskich profesorów. Gromadzi bowiem tłumy nie tylko w kościołach, ale także w największych aulach akademickich. – On ma wielki talent przepowiadania Słowa Bożego – podkreśla ks. Bogusław Kowalski, proboszcz katedry warszawsko-praskiej oraz przyjaciel ks. Pawlukiewicza. – Sztuką jest mówienie w taki sposób, by nie nużyć słuchaczy. Homilie Piotrka są dowodem na to, że Pan Bóg nie jest nudziarzem – mówi ks. Kowalski.

Majowa konferencja zorganizowana przez Akademickie Stowarzyszenie Katolickie „Soli Deo” zgromadziła ok. 1000 osób. – A ostatnio do Auditorium Maximum przyszło 700 młodych mężczyzn – podkreśla Bartłomiej Gortych, prezes „Soli Deo”. – Ks. Pawlukiewicz mówi zrozumiałym i obrazowym językiem, który trafia do młodych ludzi. On pokazuje, że Jezus Chrystus nie jest tylko postacią sprzed 2000 lat, ale ma nam wiele do powiedzenia tu i teraz. Jest mistrzem budowania ciekawej narracji, anegdot i humoru, ale zawsze stawia przed nami trudne wymagania moralne.

Reklama

Ks. Pawlukiewicz bez wątpienia jest najbardziej znanym kaznodzieją w Warszawie. Nie jest jednak jedynym kapłanem, który przyciąga wiernych spoza swojej parafii. – Homilie ks. Bogusława Kowalskiego także cieszą się szczególnym uznaniem. Na jego Msze św. do praskiej katedry przyjeżdżają specjalnie ludzie z okolic, a także z parafii, w których niegdyś posługiwał – mówi Mateusz Dzieduszycki, rzecznik prasowy diecezji warszawsko-praskiej.

Dobra, komunikatywna i trafiająca do człowieka homilia jest częścią duszpasterskiego sukcesu. Tak było od zawsze. Na kazania głoszone przez bł. Władysława z Gieleniowa, czy ks. Piotra Skargi także przychodziły tłumy wiernych z całej okolicy.

– Na Msze św., które odprawia o. Andrzej Sąsiadek OFMConv w Niepokalanowie przyjeżdżają ludzie z Błonia, Sochaczewa, czy Kampinosu. Myślę, że połowa wiernych jest spoza parafii – mówi Tomasz Krzyżak, który mieszka w Niepokalanowie. Swoje grono wiernych dojeżdżających ma także ks. Jan Pałyga ze Skaryszewskiej, czy też o. Marek Sokołowski i o. Wacław Oszajca, którzy mają swoje stałe Msze św. w sanktuarium ojców Jezuitów przy ul. Rakowieckiej.

Kolejnym przykładem niedzielnych wędrówek może być parafia bł. Edwarda Detkensa w Lasku Bielańskim. Choć liczbę jej wiernych można policzyć na palcach, to na Mszach św. w niedzielę jest tłum wiernych.

– Przede wszystkim przyciąga nas osobowość ks. Wojtka Drozdowicza. Za każdym razem, gdy w niedzielę jesteśmy z rodziną na Bielanach, widzę, że ksiądz autentycznie cieszy się z naszej obecności. Na kazaniach nie unika trudnych tematów. Mam wrażenie, że nie boi się mówić tego, co myśli i czym żyje – mówi Mateusz Środoń, który dojeżdża na Bielany z Ochoty. Można więc powiedzieć, że ks. Drozdowicz stworzył parafię personalną. Jest duszpasterzem środowiska ludzi, które przy nim wyrosło, a grono wiernych poszerza się poprzez zwykłą pocztę pantoflową.

Renomowana „marka”

W ostatnim czasie zjawisko niedzielnego poszukiwania pięknej liturgii oraz ulubionego kaznodziei, zostało nazwane przez media churchingiem. – Ludzie szukają miejsca, w którym dobrze się czują. Polacy są coraz bardziej wybredni. I myślę, że to zjawisko będzie narastać – mówi ks. dr Wojciech Sadłoń SAC z Instytutu Statystyki Kościoła Katolickiego. – Myślę, że nie chodzi tylko o same kazania, czy charyzmatycznych księży, ale także o klimat świątyni, oprawę muzyczną i piękno liturgii.

Pod tym względem renomowaną „marką” na duszpasterskiej mapie stolicy bez wątpienia są ojcowie dominikanie. Od zawsze przyciągali wiernych z całej Warszawy. – Nie mam jakiegoś ulubionego ojca, ale można powiedzieć, że dominikanie zawsze trzymają wysoki standard. Po prostu na ich kazaniach rzadko można się rozczarować – mówi Sebastian Umiński z Bemowa, który w niedzielę często jeździ z rodziną do kościoła św. Jacka przy Freta.

Wiceprezes Katolickiej Agencji Informacyjnej zadaje sobie jeszcze więcej trudu. Dojeżdża do kościoła św. Dominika na Służewie z Góry Kalwarii. – Przyciąga nas zarówno piękno liturgii, jak i staranie przygotowane kazanie – mówi red. Tomasz Królak. Uważa on, że liturgia wszędzie powinna być piękna, bo przecież odnosi się do rzeczy najważniejszych w życiu każdego chrześcijanina. – Nie oznacza to, że jakoś ostentacyjnie porzucam swoją parafię w każdą niedzielę. Co jakiś czas funduje sobie wycieczkę do dominikanów, aby przeżyć piękno liturgii w innej wspólnocie.

Tagi:
kazanie ksiądz kapłan kapłan

Księża na celowniku

2019-08-06 09:21

Ks. Paweł Rozpiątkowski
Niedziela Ogólnopolska 32/2019, str. 31

Magdalena Niebudek

Nie miałem wątpliwości, że antykościelna agresja, rozniecona celowo kilkanaście miesięcy temu, nie skończy się jedynie na niegroźnym dla zdrowia i życia ludzi, godzącym – tylko albo aż – w uczucia religijne osób wierzących wypisywaniu obraźliwych słów na budynkach kościelnych w Warszawie czy profanacji pomników św. Jana Pawła II w Tarnowie, Stargardzie Szczecińskim lub innych miejscach Polski. Rozniecone, a później podsycane systematyczną i programową propagandą uczucia nienawiści do wszystkiego, co chrześcijańskie, kościelne i święte dla milionów Polaków, musiały przybrać groźniejsze formy wyrazu.

Ta nienawiść do Kościoła jest w ostatnich kilkunastu miesiącach wyjątkowo troskliwie hodowana. Zmarginalizowane decyzją Polaków polityczne i kulturowe środowiska lewicowe teraz definiują Kościół, duchownych i w ogóle ludzi wierzących jako wroga, ponieważ chcą dzięki temu nawet nie zdobyć władzę, bo na to szans w najbliższym czasie nie ma, ale na razie wydostać się z politycznego niebytu, aby zdobyć przyczółek do dalszej walki o „dusze Polaków”. Lewica w tak trudnym dla siebie pod względem politycznym momencie, gdy traci poparcie w całej niemal Europie, nie cofnie się przed tym, czego dawała dowody w przeszłości. Tym bardziej że w jej ręku jest nadal zdecydowana większość mediów głównego nurtu, które w pocie czoła usprawiedliwiają coraz bardziej niecne słowa i czyny. Ataki, coraz ostrzejsze, będą. Lewica nadal będzie nękała Kościół i ludzi Kościoła, przeprowadzając nagonki na odważniejszych jego przedstawicieli – vide casus abp. Jędraszewskiego, za którym jeździły po Polsce lewicowe bojówki, czy abp. Gądeckiego, od którego domagano się rezygnacji – przerywając nabożeństwa i robiąc zadymy w kościołach czy szydząc z tego, co najświętsze dla wierzących – patrz parodia Eucharystii na pochodzie organizowanym przez ideologów LGBT lub bezpardonowy i trwający wciąż atak na najświętszą dla narodu ikonę Czarnej Madonny. Prostą konsekwencją tych działań są ostatnie ataki na księży w Polsce.

Ryzykowne powołanie

Prawdą jest, że księża w różnych okresach naszej historii, także tej najnowszej, częściej niż przedstawiciele innych grup społecznych, stawali się celem fizycznej przemocy, w tym także morderstw. Wystarczy przypomnieć, że lewicowa, komunistyczna władza PRL-owska widziała w duchownych – i to w każdym okresie władzy: czy to nacechowanej twardym kursem, czy w czasie tzw. odwliży – głównego wroga. Służba Bezpieczeństwa inwigilowała księży, prześladowała ich, biła i zabijała.

W III RP księża również byli bici, a zdarzało się, że ginęli z rąk pospolitych przestępców. Tło tych napadów nie było już stricte polityczne, miało zwykle charakter rabunkowy, ale z polityką miało co nieco wspólnego. Złodziei bowiem motywowała do napadów na plebanie wpojona przez część mediów i lewicowe partie polityczne fałszywa narracja o rzekomym bogactwie księży. Zostali oni tym samym wystawieni na cel. Zdarzały się więc napady na plebanie, księża byli bici, a bywało, że i zabijani, a łupem złodziei padały zwykle marne grosze, bo okazywało się, że mityczny plebański sezam był niemal pusty.

Czy tak miało być?

Ostatnie ataki na księży – ten pierwszy we Wrocławiu: kapłan ugodzony w biały dzień nożem, w Szczecinie: kapłan pobity w zakrystii i w Turku: kapłan zaatakowany w kancelarii – miały jeden wspólny mianownik. Teraz nie było w nich motywu rabunkowego. Sprawcy nie znali też duchownych. Ich wszystkich złościła sama sutanna. Gdyby ubrana w nią była inna osoba – także by oberwała. Napastnikom było wszystko jedno. Ważne, żeby dołożyć człowiekowi w sutannie, który został postawiony na ich celowniku przez nienawistną propagandę. Lewicowych propagandzistów zresztą niespecjalnie to obchodzi. Nie usłyszeliśmy słowa „przepraszam”. Ba, nie było nawet z ich strony – a przecież bardzo chętnie zabierają głos we wszystkich sprawach i do środków przekazu mają swobodny dostęp – słów potępienia tych bandyckich ataków. Lewicowi luminarze zachowują się tak, jakby nic się nie stało, jakby w tym scenariuszu po prostu tak miało być. Jakby te ataki na księży, dlatego, że są księżmi, były usprawiedliwione. I pewnie będzie tak dalej. Narracja nie zostanie zmieniona – no chyba że Kościół „skuli ogon pod siebie” i będzie siedział cicho.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Egzorcyści przypominają: realne istnienie diabła to prawda wiary

2019-08-23 16:34

vaticannews / Watykan (KAI)

Rzeczywiste istnienie diabła jako bytu osobowego, który myśli i działa, i który dokonał wyboru, buntując się przeciw Bogu, jest prawdą wiary, która od zawsze należała do doktryny chrześcijańskiej – przypomina Międzynarodowe Stowarzyszenie Egzorcystów. W wydanej wczoraj deklaracji egzorcyści ucinają wszelkie dywagacje na temat realnego istnienia diabła, które pojawiły się w Kościele po wywiadzie, którego udzielił ostatnio przełożony generalny Towarzystwa Jezusowego.

SZTAJNER BOŻENA

Odwołując się do magisterium Soboru Laterańskiego IV, a także nauczania Pawła VI i Papieża Franciszka, egzorcyści przypominają, że Kościół opierając się na Piśmie Świętym i Tradycji Apostolskiej oficjalnie naucza, że demon jest stworzeniem i bytem osobowym, przestrzegając przed tymi, którzy uważają go jedynie za symbol.

Tytułem przykładu Międzynarodowe Stowarzyszenie Egzorcystów cytuje jednoznaczne słowa Franciszka o diable z adhortacji "Gaudete et exultate": „Nie myślmy, jakoby był to jakiś mit, wyobrażenie, symbol, postać czy pojęcie. Takie oszustwo prowadzi nas do osłabienia czujności, do braku troski o siebie i do bycia bardziej narażonymi”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Oświadczenie ws. rzekomych objawień w Ostrożnem

2019-08-24 08:23

KAI

Wizje Jezusa i Najświętszej Maryi Panny, o których mówi pani Czesława Polak, są jej prywatnym doświadczeniem, niepotwierdzonym przez Kościół – informuje biskup łomżyński Janusz Stepnowski w oświadczeniu wydanym w związku z wydarzeniami w Ostrożnem, w diecezji łomżyńskiej.

youtube

W dokumencie opublikowanym na stronie diecezji podkreśla m.in., że Czesława Polak jest osobą świecką, informacje nt. jej rzekomej śmierci i wskrzeszenia są nieprawdziwe a książka nt. objawień w Ostrożnem “Serce w Serce” autorstwa Grzegorza Kasjaniuka nie uzyskała imprimatur Kościoła.

Publikujemy treść oświadczenia:

OŚWIADCZENIE W SPRAWIE WYDARZEŃ W OSTROŻNEM

Czcigodni Kapłani, Drodzy Wierni!

Ze względu na coraz częstsze pytania i wątpliwości dotyczące wydarzeń w Ostrożnem, parafia Szumowo, Diecezja Łomżyńska, przekazuję do publicznej wiadomości następujące informacje:

1. Pani Czesława Polak jest osobą świecką, która dnia 30 czerwca 2000 roku na ręce ówczesnego Biskupa Łomżyńskiego Stanisława Stefanka i za jego zgodą złożyła prywatny ślub czystości oraz uzyskała zgodę na noszenie habitu, jako znaku szczególnego osobistego oddania się Panu Bogu.

2. Wizje Jezusa i Najświętszej Maryi Panny, o których mówi pani Czesława, są jej prywatnym doświadczeniem, niepotwierdzonym przez Kościół. Według relacji pani Czesławy wizje te nadal trwają, co stanowi zasadniczą trudność w ich analizie i ocenie.

3. Informacja przekazywana przez internetowy serwis video, oparta na słowach pani Czesławy, o jej śmierci i wskrzeszeniu do życia, jest nieprawdziwa. Nie ma żadnej dokumentacji medycznej potwierdzającej śmierć pani Czesławy.

4. Stolica Apostolska nigdy nie odnosiła się do wydarzeń w Ostrożnem, ani do osoby pani Czesławy. Nie wydała też żadnego dokumentu wyrażającego zgodę na jej życie pustelnicze.

5. Książka „Serce w Serce” autorstwa Grzegorza Kasjaniuka nie uzyskała imprimatur Kościoła, a jej treść nie była konsultowana ani ze mną, ani z Łomżyńską Kurią Diecezjalną. Tym samym publikacja ta nie jest i nie może być „dokumentem” potwierdzającym prawdziwość wydarzeń.

6. Ostrożne, ze względu na licznych wiernych tam udających się, jest i pozostanie szczególnym miejscem modlitwy, a obecność duchowieństwa w Ostrożnem motywowana jest opieką duszpasterską nad wiernymi, a nie wizjami pani Czesławy.

Łomża, 22 sierpnia 2019 r.

N. 944/B/2019

+Janusz Stepnowski Biskup Łomżyński

Ks. Artur Szurawski

Kanclerz Kurii

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem