Świątynia w dzielnicy Cévennes w Montpellier powstała w 1965 roku, gdy kończący się Sobór Watykański II chciał zbliżyć wiernych do ołtarza. 35-letni wówczas Pigeire stworzył kościół mogący pomieścić 700 wiernych, na planie centralnym, pełen światła. Wyróżnia się on trójkątnymi fasadami, symbolizującymi Trójcę Świętą, podobnie jak trzy kolumny podtrzymujące strop na wysokości 17 metrów.

Również witraże Léona Blancheta mają kolory o znaczeniu symbolicznym: niebieski przywołuje wody chrzcielne, czerwony - ogień, zielony i szary - powietrze. Dla kontrastu ściana z surowego betonu, przed którą znajduje się ołtarz, odnosi się do stałości wiary.

I choć niektórzy wierni czują się zagubieni w tej świadomie otwartej i dużej przestrzeni, nie przypominającej tradycyjnych kościołów, to istotą tej budowli jest duchowa komunia, rodząca się z uczestnictwa w liturgii. Świątynia z Montpellier jest bowiem przykładem szczerego poszukiwania „architektury w służbie liturgii”.

Stworzone w 2016 roku przez ministerstwo kultury oznakowanie „Wyróżniająca Się Architektura Współczesna” zastąpiło poprzednie, pod nazwą „Dziedzictwo XX Wieku”. Ma wyróżnić budynki powstałe po 1945 roku, ciekawe architektonicznie, pod względem techniki budowy lub jakości estetycznej.