Reklama

Antykoncepcja – nic dobrego

2015-02-24 12:46

Elżbieta Ryszka
Niedziela Ogólnopolska 9/2015, str. 46-47

Bożena Sztajner/ Niedziela

Czy to nie paradoks: w dzisiejszym świecie wzrasta świadomość w kwestii ekologii, dąży się do wprowadzania jej w każdej dziedzinie ludzkiego życia, a mimo to istnieje obszar, gdzie się jej nie dopuszcza. Jest nim sfera płodności człowieka. Chodzi konkretnie o metody planowania rodziny: naturalne – ekologiczne czy antykoncepcja – ingerencja?
Choć wiedza o mechanizmach płodności, obserwacja jej objawów, została wykorzystana do powstania metod Naturalnego Planowania Rodziny (NPR), to, niestety, częściej sięga się po metody sztuczne, czyli antykoncepcję. Metody naturalne – zdrowe i ekologiczne – nie naruszają ani płodności, ani przebiegu współżycia seksualnego, są wysoce skuteczne w planowaniu rodziny, proste w zrozumieniu i stosowaniu oraz nie pociągają za sobą nakładów finansowych. Antykoncepcja nie spełnia żadnego z tych warunków, a w skuteczności metodom naturalnym dorównują tylko środki hormonalne.

Lepsze traktowane jak gorsze

U podstaw metod naturalnych leży fizjologia. NPR bazuje na naturalnym cyklu płodności kobiety, może być wykorzystane w profilaktyce oraz umożliwia wczesną diagnostykę i terapię nieprawidłowości w obszarze zdrowia ginekologicznego. Rozpoznawanie płodności przy pomocy NPR pomaga małżonkom podjąć decyzję o poczęciu dziecka, a tym samym daje czas na przygotowanie się do tego wyjątkowego i wielkiego wydarzenia. Zaplanowanie poczęcia oznacza bowiem podjęcie właściwej decyzji prekoncepcyjnej (przed poczęciem) dziecka oraz opiekę prenatalną (przed jego urodzeniem).

Wiele kobiet stosujących NPR mówi o poczuciu „bycia kochaną, a nie używaną”. Wynika to m.in. z faktu, że NPR daje mężowi większą możliwość wczuwania się w samopoczucie żony w różnych fazach jej cyklu, a okresowa wstrzemięźliwość chroni przed seksualną rutyną, umożliwia współpracę i współodpowiedzialność małżonków za podejmowane działania. Jednym słowem – wzmocnione zostają więzi małżeńskie, o czym świadczą badania naukowe, prezentowane m.in. na sympozjum zorganizowanym przez Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka: „NPR czy antykoncepcja?” (w: „Służba Życiu” nr ½011, Kraków). Z tych badań wynika, że małżonkowie stosujący NPR oceniają swoją więź w 95 proc. jako pozytywną; 59 proc. małżeństw stwierdziło, że jest ona bardzo silna. Z kolei 88 proc. respondentów uznało, że NPR stwarza warunki do rozwoju miłości, szacunku, zrozumienia i odpowiedzialności. U 65 proc. małżonków NPR przyczynia się do pogodnej i życzliwej atmosfery rodzinnej, a u 50 proc. – sprzyja szczęśliwemu pożyciu seksualnemu.

Reklama

Znane są także wyniki badań amerykańskich, o. Paula Marxa OSB, założyciela Human Life International, czy Josefa Rötzera, którzy wykazali, że przy stosowaniu NPR rozwody występują niezwykle rzadko i to w sytuacji, kiedy w społeczeństwie rozpada się co trzecie małżeństwo. Prof. Włodzimierz Fijałkowski w książce „Ekologia rodziny” potwierdził na podstawie własnych badań, że wśród małżeństw stosujących NPR odsetek rozwodów oscylował między 2 a 5 proc., podczas gdy spośród małżeństw stosujących antykoncepcję rozpadało się wówczas co drugie małżeństwo.

Powstają zatem pytania: dlaczego małżeństwa decydują się na antykoncepcję? Czym jest ona dla nich? Należy stwierdzić, że jest wiele powodów, dla których antykoncepcja cieszy się dużą popularnością. Przyczyniła się do tego rewolucja seksualna, która dziś zmienia się w rewolucję kulturową, a swoje źródło ma w postmodernizmie, głoszącym poglądy o wręcz nieograniczonej wolności człowieka i całkowitej swobodzie seksualnej. Ideologię taką rozpowszechniają media, stąd producenci środków antykoncepcyjnych mogą dynamicznie rozwijać swój biznes.

„Nowoczesność” oraz „postęp” kojarzone są z antykoncepcją, a metody naturalne – jeśli w ogóle gdzieś ktoś o nich mówi czy pisze – były i są ukazywane w jak najgorszym świetle, często błędnie. Do dziś na uczelniach medycznych nie przekazuje się o nich pełnej wiedzy. Jednocześnie pełna wiedza, a raczej pełna prawda o antykoncepcji jest również przemilczana.

Dwa znaczenia aktu seksualnego

Antykoncepcja jest zawsze działaniem przeciw poczęciu i przeciw naturze. Akt małżeński ma bowiem dwa podstawowe znaczenia: budowanie jedności małżeńskiej oraz prokreację. Obydwa aspekty są nierozdzielne. Dlatego antykoncepcja z samej natury jest przeciwna istocie aktu małżeńskiego i stąd jej stosowanie jest niemoralne. Fizyczny aspekt miłości małżonków nosi znamiona świętości, jest rzeczywistością nadprzyrodzoną. Małżeństwo chrześcijańskie ma zawsze poczucie wypełniania Bożej misji przy korzystaniu z daru płciowości i płodności. Małżonkowie są współpracownikami Boga w Jego stwórczych planach. Antykoncepcja niszczy te relacje, małżonkowie mówią wówczas Bogu: „nie”; „mamy swój plan, własne pomysły”; „płodność wywołuje w nas lęk, dlatego musimy z nią walczyć”.

Dziecko postrzegane jest jako niechciany „skutek uboczny” bądź jako przedmiot mający służyć zaspokojeniu własnych potrzeb (in vitro). Mentalność antykoncepcyjna wpływa na zmianę pojęć i postaw człowieka. W miejsce miłości, która cechuje się dawaniem siebie drugiemu, wchodzi pragnienie użycia. Seks nie jest wówczas znakiem miłości, ale środkiem zaspokojenia pożądania. Owoc miłości odbierany jest jako kłopot, przedmiot, z którym można zrobić, co się chce (aborcja).

Współcześnie antykoncepcja zdaje się nabierać charakteru aborcyjnego. W zasadzie wszystkie środki antykoncepcyjne typu hormonalnego działają nie tylko antykoncepcyjnie – są też wczesnoporonne: niszcząc śluzówkę macicy, uniemożliwiają zagnieżdżenie się poczętego dziecka. Wczesnoporonne działanie mają też wkładki domaciczne. Ponieważ skuteczność antykoncepcji jest ograniczona, a wraz z dłuższym okresem jej stosowania zwiększa się prawdopodobieństwo nieplanowanego poczęcia, konsekwencją staje się aborcja, o czym mówią przerażające światowe statystyki (np. w Szwecji 43 proc. kobiet stosujących doustną antykoncepcję zaszło w ciążę, a spośród nich 44 proc. poddało się aborcji. Podobne statystyki są we Francji czy w Anglii).

Antykoncepcja a zdrowie

Stosowanie antykoncepcji zawsze wiąże się z działaniem przeciw zdrowiu. Im środek jest skuteczniejszy, tym głębiej ingeruje w organizm kobiety i niszczy jej zdrowie. Szkodliwe skutki antykoncepcji hormonalnej wymieniane są na ulotkach dołączonych do każdego opakowania, a są to: nadciśnienie, choroby zatorowo-zakrzepowe, zawał serca, udar, cukrzyca, rak szyjki macicy, rak sutka, rak kosmówkowy macicy, rak błony śluzowej i jajnika, gruczolak wątroby, zwiększona skłonność do infekcji pochwy (grzybice), stany zapalne miednicy mniejszej – co może prowadzić do zarastania jajowodów, a z tego powodu do ciąż pozamacicznych i niepłodności – nietypowe krwawienia z dróg rodnych itp.

Niedawno w jednym z czasopism medycznych, dostępnych w aptekach za darmo, znalazłam artykuł potwierdzający w zasadzie większość z tych zagrożeń. Jednak, ku mojemu zdumieniu, wymieniono też zalety antykoncepcji i ujęto je w formie beztroskiej zachęty w stylu „dla każdego coś miłego”, np. wkładki domaciczne reklamowano jako środek dla dojrzałych mam, zastrzyk – dla spełnionych mam, plaster – dla roztargnionych itd.

Aby dopełnić obrazu zagrożeń, należy wspomnieć, że w rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 1996 r. w wykazie czynników rakotwórczych były wymienione doustne środki antykoncepcyjne. Ponieważ mamy rok 2015 i świeżo przepchniętą ustawę dopuszczającą stosowanie bez recepty pigułki „dzień po” przez osoby od 15. roku życia, takiego zapisu o rakotwórczym działaniu antykoncepcji może już nie ma.

Zamiast wniosków chciałabym na koniec przytoczyć jedno z wielu świadectw małżonków, którzy porzucili antykoncepcję, a wybrali NPR. Dopowiem, że nie są znane przypadki, aby ktoś, kto poznał naturalne metody, wrócił do antykoncepcji.

„Podczas stosowania antykoncepcji dane nam było przekonać się, że nie prowadzi ona do niczego dobrego. Odbiera małżonkom spontaniczność (choć mówi się, że jest odwrotnie), radość z pełnego zjednoczenia, beztroskę i czułość, nie mówiąc już o eksploatowaniu zdrowia kobiety. Nawet jeśli nie ma mowy o przedmiotowym traktowaniu drugiej osoby, to po pewnym czasie antykoncepcja staje się rzeczą pierwszoplanową, a w tle majaczy gdzieś miłość fizyczna małżonków. Niestety, wszelkie skutki uboczne antykoncepcji, opisywane w podręcznikach, znam z autopsji i mogę je potwierdzić. Nasz wniosek: środki antykoncepcyjne nie przynoszą komfortu współżycia tak, jak się je promuje. Ponieważ mamy z mężem naturę przekorną i nie wyobrażamy sobie, żeby ktokolwiek miał narzucać nam styl małżeństwa, zwłaszcza w tak delikatnych kwestiach, postanowiliśmy wypróbować metody NPR”.

Tagi:
antykoncepcja

Reklama

Sięgnij po najlepsze

2018-10-31 08:28

Magdalena, żona Macieja
Niedziela Ogólnopolska 44/2018, str. 50-53

Naturalne metody planowania rodziny? Nie, to nie był wybór wiary. Raczej chęć skorzystania z czegoś innego niż antykoncepcja, która i tak nie dawała satysfakcji – wyznaje Magdalena, żona Macieja. I daje świadectwo o tym, jak ta decyzja wpłynęła na ich dalsze życie


U wrót Edenu – fragment obrazu Urszuli Rychlińskiej

Byliśmy zwykłą parą. Szybka znajomość i prędka decyzja o ślubie. Kościół w naszym życiu był raz w tygodniu i dodatkowo od święta. To nam wystarczało. Myślenie o małżeństwie w perspektywie wiary ograniczało się do teorii, że za męża i żonę trzeba się modlić, a przed ślubem nie współżyć. Trudne...

Potem ślub, z którego niewiele pamiętam... Wkrótce okazało się, że jestem w ciąży. Ucieszyliśmy się bardzo. Ja chyba bardziej. Mój mąż jeszcze wtedy niedowierzał. 29. tydzień ciąży – wizyta kontrolna – i piorunująca diagnoza. Rozpoczął się poród. Lekarz dał mi godzinę na spakowanie się i pojawienie się w szpitalu. Zabieg, który miał uratować moje nienarodzone dziecko, i szereg czynności medycznych, które miały w tym pomóc. Od tamtej pory nie mogę znieść pobierania krwi...

Współżycie zostało zakazane. Trzeba było sobie z tym jakoś poradzić. Nie było to łatwe. Już wtedy zaczęła we mnie kiełkować myśl, że w seksie nie chodzi tylko o ciało.

Ja wykorzystywana, on – niekochany

Urodziła się nasza córka. Nie, nie byłam szczęśliwa. Nie wiedziałam, jak się nią opiekować. Marzyłam o przespanej nocy i zrozumieniu, dlaczego płacze. Cały czas porównywałam się do matek z gazetek, które wszystko wiedzą i wyglądają, jakby nigdy nie rodziły. Wtedy postanowiłam, że więcej dzieci mieć nie będę. Dorobiłam do tego taką ideę, że ani moje ciało nie podołało ciąży, ani ja nie potrafię być matką.

No cóż... Trzy miesiące później byłam w ciąży. To był szok. I trud. Zwłaszcza że chwilę wcześniej zdiagnozowano u mnie mięśniaka. W 5. tygodniu informacja, że ciąża jest zagrożona. Nie miałam w sobie ani krzty walki, by ją ratować. Wykonywałam jedynie polecenia lekarza. Bez wiary, że to się uda.

Udało się. Urodził się nasz syn. I wtedy już postanowiliśmy: więcej dzieci nie będzie. Rozmawialiśmy, jak to zrobić, i ustaliliśmy, że najlepsze będą prezerwatywy. Bo nie zatruwają organizmu, są przystępne cenowo. Tak funkcjonowaliśmy przez jakiś czas i wcale nie było lepiej. Współżycie nie dawało nam takiej radości, jakiej oczekiwaliśmy. Coraz częściej czułam się wykorzystywana przez mojego męża. Jakbym była tylko po to, by zaspokoić jego potrzeby. Zaczynałam oponować, a to wywoływało poważne napięcia. On natomiast czuł się nieważny i niekochany.

Małżeński seks i... Dobra Nowina?

I pewnego dnia trafiłam na książkę Christophera Westa „Dobra Nowina o seksie i małżeństwie”. Jak można w jednym tytule łączyć seks i Dobrą Nowinę? Kupiłam i w autobusie w drodze do domu przejrzałam całą. Już wtedy podjęłam decyzję – przechodzimy na metody naturalne. Nie, to nie był wybór wiary. To raczej chęć skorzystania z czegoś innego niż antykoncepcja, która i tak nie dawała satysfakcji.

Od tamtej chwili mija prawie 11 lat. Nie żałuję ani dnia, ani jednego trudnego momentu, ani jednej trudnej rozmowy. Wraz z rozpoczęciem stosowania metody naturalnego planowania rodziny nasze małżeństwo – początkowo zupełnie nieświadomie – weszło na nową drogę. Wzajemnej bliskości, wyrozumiałości, cierpliwości, uczenia się siebie nawzajem. Również w najintymniejszych szczegółach. Patrzenia na siebie jako na dar.

To także czas odkrywania daru rodzicielstwa. Bo z każdym miesiącem poznawania siebie jako kobiety, rodziło się we mnie – ku mojemu zaskoczeniu – pragnienie posiadania kolejnego dziecka. I zdarzyło się również, że dostaliśmy dwoje dzieci na chwilę. Nie narodziły się. I właśnie te dzieci, mimo ogromnego bólu z powodu ich straty, nauczyły mnie kochać te, które dzisiaj są z nami. Pozwoliły dostrzec, jaki to skarb.

Bóg zawsze o tym wiedział...

Już od wielu lat nie boję się ciąży. Oczywiście, pojawiają się czysto ludzkie pytania: a jak by to było? Ale mam zaufanie. Do męża, że będzie przy mnie, że się zaopiekuje, że będzie tulił to dzieciątko i patrzył na nie z miłością. Ale przede wszystkim mam zaufanie do Boga – że przecież zawsze wiedział, co jest dla nas najlepsze.

Zebrała i opracowała: Małgorzata Cichoń

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kiedy obowiązuje post?

Ks. Ryszard Kamiński
Edycja płocka 9/2003

Bożena Sztajner

Moi rodzice opowiadali mi, że kiedyś w okresie Wielkiego Postu wypalano nawet garnki, żeby nie została w nich ani odrobina tłuszczu. Dziś praktyka postu w Kościele jakby złagodniała. Przykazanie kościelne mówi o czasach pokuty, ale pozostaje problem, jak rozumieć te "czasy pokuty". Czy 19 marca, w czasie Wielkiego Postu, można zawrzeć sakrament małżeństwa z weselem? Czy w piątek można iść na dyskotekę? Czy w Adwencie można się bawić? Czy post nadal obowiązuje w Kościele?

Czwarte przykazanie kościelne, które dotyczy tych spraw, brzmi: "Zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w okresach pokuty powstrzymywać się od udziału w zabawach". Wydaje się, że najważniejszym wyrażeniem w tak sformułowanym przykazaniu jest słowo "pokuta". Katechizm Kościoła Katolickiego precyzuje, że chodzi tutaj o pokutę wewnętrzną, która polega na nawróceniu serca, przemianie postaw, radykalnej zmianie całego życia na lepsze. To jest podstawowa, prawdziwa wartość pokuty, jej sedno. Takiej pokuty oczekuje od chrześcijanina Pan Bóg i Kościół. Chrześcijanie są zobowiązani do jej praktykowania cały czas. Ponieważ jednak różnie z tym bywa w ciągu kolejnych dni i miesięcy, Kościół ustanowił dni i okresy pokuty, gdy koniecznie należy praktykować czyny pokutne, które wspomagają nawrócenie serca.
Jakie są te czyny pokutne? Wykładnia do omawianego przykazania podana przez Sekretarza Generalnego Episkopatu Polski wylicza: "modlitwa, uczynki pobożności i miłości, umartwienie przez wierniejsze pełnienie obowiązków, wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post". Czas zaś pokuty, określony przez czwarte przykazanie, to poszczególne piątki całego roku i Wielki Post. We wszystkie piątki całego roku oraz w Środę Popielcową i Wigilię Bożego Narodzenia (o ile nie przypada wtedy IV niedziela Adwentu), obowiązuje chrześcijanina powstrzymanie się od spożywania pokarmów mięsnych, gdy ukończył on 14 rok życia. Zaleca się jednak, aby także młodsze osoby wprowadzać do tej praktyki, nie czekając aż osiągną one 14 lat. Warto jeszcze dodać, że według Konstytucji Apostolskiej Paenitemini zakaz spożywania pokarmów mięsnych nie oznacza zakazu spożywania nabiału i jaj oraz przyprawiania potraw tłuszczami zwierzęcymi.
Prymas Polski (to także ważne) udzielił dyspensy od obowiązku powstrzymania się od potraw mięsnych w piątki wszystkim, którzy stołują się w zakładach zbiorowego żywienia, gdzie nie są przestrzegane przepisy postne, a także takim osobom, które nie mają możności wyboru potraw, a muszą spożywać to, co jest dostępne do spożycia. Dyspensa ta nie dotyczy jednak Wielkiego Piątku, Środy Popielcowej i Wigilii Bożego Narodzenia. Zatem w te trzy dni obowiązuje w każdych okolicznościach powstrzymanie się od spożywania potraw przyrządzonych z mięsa.
Po wyjaśnieniu wymagań IV przykazania kościelnego w odniesieniu do wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych, zwróćmy uwagę na "nakazane posty" w tym przykazaniu. Post może być jakościowy i ilościowy. Ten pierwszy dotyczy niespożywania określonych pokarmów, np. mięsa. Ilościowy zaś polega, według wyżej wspomnianej Konstytucji Apostolskiej, na spożyciu jednego posiłku dziennie do syta i dopuszcza możliwość przyjęcia "trochę pokarmu rano i wieczorem". Taki post obowiązuje wszystkich wiernych między 18 a 60 rokiem życia w Środę Popielcową i w Wielki Piątek. Należy tutaj powtórzyć wcześniej napisane słowa, że ci, którzy nie mają 18 lat, właściwie od dzieciństwa powinni być wychowywani do spełniania tej praktyki. Błędem byłoby stawianie tego wymagania dopiero od wieku pełnoletności. Racje wydają się oczywiste i nie ma potrzeby ich przywoływania w tym miejscu.
Gdy chrześcijanin podlega uzasadnionej niemożności zachowania wstrzemięźliwości w piątek, powinien podjąć inne formy pokuty (niektóre z nich zostały przytoczone wcześniej). Natomiast post ilościowy i jakościowy w dwa dni w roku: Wielki Piątek i Środę Popielcową, powinien być koniecznie zachowywany. Winien rozumieć to każdy chrześcijanin, nawet ten, który słabo praktykuje wiarę. Dyspensa Księdza Prymasa, o której wspomniałem wcześniej, nie dotyczy zachowania postu w te dwa dni roku. Ci zaś, którzy z niej korzystają, powinni pomodlić się w intencji Ojca Świętego, złożyć ofiarę do skarbonki z napisem "jałmużna postna", lub częściej spełniać uczynki miłosierdzia.
Jeszcze kilka słów o zabawach. Powstrzymywanie się od udziału w nich obowiązuje we wszystkie piątki roku i przez cały Wielki Post, łącznie z dniem św. Józefa (19 marca) - jeśli wtedy trwa jeszcze Wielki Post. Adwent nie został zaliczony do czasów pokuty, dobrze jednak byłoby w tym czasie powstrzymać się od udziału w zabawach, zachowując starą i dobrą polską tradycję - Adwent trwa bardzo krótko, a karnawał jest tak blisko. W Adwencie zaś - co staje się coraz powszechniejszą praktyką - jest wiele spotkań opłatkowych, które mają inny charakter. Warto je upowszechniać i pozostawać w radosnym, pełnym nadziei oczekiwaniu na przyjście Zbawiciela w tajemnicy Bożego Narodzenia.

Od marca 2014 r. obowiązuje nowa wersja IV przykazania kościelnego

Przeczytaj także: Nowa wersja IV przykazania kościelnego - powstrzymanie się od zabaw tylko w Wielkim Poście
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Ks. Łukasz Łaszkiewicz: Na Święto Biblii zaproszeni są wszyscy, którzy chcą świętować wokół słowa Bożego

2019-04-26 12:00

Kamil Krasowski

Już jutro 27 kwietnia w parafii Ducha Świętego w Zielonej Górze odbędzie się III Święto Biblii pod hasłem "W mocy Ducha głośmy Słowo". Do udziału w wydarzeniu zaprasza ks. dr Łukasz Łaszkiewicz, przewodniczący Katolickiego Stowarzyszenia uBIBLIJNIEni.pl .

Karolina Krasowska
- Na Święto Biblii są zaproszeni wszyscy: dzieci, młodzież, dorośli, całe rodziny - mówi ks. Łukasz Łaszkiewicz

– Święto Biblii ma dwa wymiary. Z jednej strony jest świętem stowarzyszenia i tych wszystkich, którzy są w nie zaangażowani, jest zwieńczeniem całorocznej pracy stowarzyszenia. Z drugiej strony na to święto są zaproszeni wszyscy: dzieci, młodzież, dorośli, całe rodziny – wszyscy, którzy chcą świętować wokół słowa Bożego – mówi ks. dr Łukasz Łaszkiewicz.

W tym roku oprócz Mszy św. i spotkań w grupach po raz pierwszy odbędzie się Festiwal Pieśni Biblijnej pod hasłem „W mocy Słowa” oraz koncert rapera ks. Jakuba Bartczaka.

Święto Biblii objął patronatem honorowym bp Tadeusz Lityński, zaś Festiwal Piosenki Biblijnej objęła patronatem lubuska kurator oświaty Ewa Rawa.


RAMOWY PLAN III ŚWIĘTA BIBLII

10:00 – powitanie i prezentacja grup

10:30 – EUCHARYSTIA

11:30 – gry i zabawy dla dzieci, – warsztaty dla młodzieży z raperem ks. Jakubem Bartczakiem – konferencja biblijna dla dorosłych

12:30 – wspólny posiłek

13:00 – początek Festiwalu Piosenki Biblijnej pod hasłem „W mocy Słowa” i festyn

15:00 – ogłoszenie wyników festiwalu i wręczenie nagród

15:20 – koncert ks. Jakuba Bartczaka

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem