A skoro już o zagranicy, warto spytać, dlaczego Polska – kraj, który tak jednoznacznie sprzeciwia się Putinowi – tak ściśle współpracuje z Niemcami w śledztwie dotyczącym wysadzenia Nord Streamu i planie złapania aresztowanego Ukraińca, którego rzeczy zabrane w Polsce już w Berlinie są? To pytanie staje się szczególnie niewygodne, gdy przypomnimy sobie, że zawsze gdy Niemcy robili interesy z Rosją, rząd Donalda Tuska grzecznie je firmował. Od czasów KLD, które – jak ujawnił Paweł Piskorski – finansowano z niemieckich marek, aż po unijną karierę Tuska, ten polityczny dług wobec Berlina spłacany jest do dziś.

Pozorowana zmiana kursu

Wszystko, co nie pasuje do niemiecko-rosyjskiej układanki, kończy się źle. Już 10 kwietnia 2010 roku, w dniu katastrofy smoleńskiej, „Gazeta Wyborcza” pisała, że zginęli najgłośniejsi zwolennicy uniezależnienia Polski od rosyjskich surowców. Kto walczył o niezależność energetyczną, a kto jej ulegał? Te różnice dziś zanikają, z korzyścią dla tych co się tak ciężko mylili.

Dziś widzimy kontynuację tej samej logiki. Niemieckie służby w sprawie tzw. „sabotażysty” z Nord Stream działają w rytmie słów samej Angeli Merkel, która w ostatnich wypowiedziach wyraźnie wskazała Polskę jako winowajcę napięć z Rosją. To nie przypadek – jak zauważa ukraiński publicysta Mikołaj Susujew, Niemcy „prowadziły politykę przed inwazją na rzecz wojny, sprzeczną z polską racją stanu”.

I właśnie dlatego – jak przypomina Agnieszka Romaszewska – Wołodymyra Z., podejrzanego o sabotaż, nie wolno było wydawać Niemcom. Ale rząd „uśmiechniętej Polski” dokładnie to robi. Dlaczego? W świetle polityki „resetu” odpowiedź wydaje się bardzo prosta. Radosław Sikorski, mistrz politycznych wolt, dziś próbuje udawać, że nic się nie stało. Choć sam kilka lat temu przyznał, że błędem nie było Nord Stream, tylko to, że Polska nie dostała miejsca w jego zarządzie. Nord Stream tak, byle z naszym stołkiem. To mówi wszystko.

Ta historia, od Hołowni po Merkel, od Smoleńska po Berlin, pokazuje jedno: w polskiej polityce „balans” oznacza nie równowagę, ale chybotanie się między interesami cudzymi, a własnym sumieniem. A to chybotanie, niestety, trwa już całe pokolenie.