Odpust Matki Bożej Różańcowej

Rozpoczął się październik – miesiąc poświęcony w szczególny sposób modlitwie różańcowej. Dzisiaj w niedzielę, 5 października na Jasnej Górze trwają uroczystości odpustowe ku czci Matki Bożej Różańcowej.

Uroczystej Eucharystii na Szczycie, rozpoczętej o godz. 11.00, przewodniczy bp Ignacy Dec, ordynariusz świdnicki. W dzisiejszych uroczystościach biorą udział członkowie Jasnogórskiej Rodziny Różańcowej (Zarząd i parafialne Koła) oraz pielgrzymi z różnych stron kraju, zwłaszcza należący do Kół i Róż Różańcowych - w sumie ok. 4 tys. osób.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Mszę św. koncelebrują: o. Bogumił Schab, dyrektor Jasnogórskiej Rodziny Różańcowej i o. Jan Poteralski, tegoroczny rekolekcjonista (dzisiejszą uroczystość poprzedziły trzydniowe rekolekcje dla Jasnogórskiej Rodziny Różańcowej).

Reklama

Słowa pozdrowienia do zebranych skierował o. Jan Poteralski, podprzeor sanktuarium. Mówił: „W XXI wieku, kiedy dostrzegamy wiele zła i błędnych ideologii niszczenia rodziny i tego, co Polskę stanowi mądrzy i wierzący ludzie spoglądają coraz częściej na Maryję, Matkę naszego Pana Jezusa Chrystusa i biorą do ręki Miserikordynę, ten niezawodny lek na serce, jakim jest Różaniec, i z odwagą patrzą w przyszłość, zawierzając losy swoje i świata Matce Bożej na wzór św. Jana Pawła II. Niech tegoroczna pielgrzymka jeszcze bardziej umocni waszą wiarę i pomoże odkryć piękno modlitwy różańcowej, dzięki której możemy wypraszać u miłosiernego Boga tyle łask. Niech Różaniec będzie takim naszym przyjacielem, w chwilach radosnych i bolesnych, niech towarzyszy nam prze całe nasze życie. Otoczmy różańcem naszą Ojczyznę, rodzinę i każdego człowieka. Matko Boża Różańcowa, wejdź do naszych rodzin, Ojczyzny i całego świata, przyjdź jeszcze raz, i pomóż nam, i powiedz, co mamy czynić, aby nie zginąć, i pomóż nam już nigdy grzechem nie obrażać Boga i drugiego człowieka”.

Reklama

„Jako członkowie Jasnogórskiej Rodziny Różańcowej przybywamy tutaj, by pokłonić się Maryi, naszej Matce i Królowej, do której nosimy nieustannie w naszych sercach wielką miłość i cześć. Przybywamy tym razem po to, by na początku miesiąca różańcowego przypomnieć sobie, jak właśnie ważna jest modlitwa różańcowa, którą zanosimy każdego dnia przed Boży Majestat za pośrednictwem Matki Najświętszej - mówił w homilii bp Ignacy Dec – Przypomnijmy, że modlitwa różańcowa narodziła się w Kościele w wiekach średnich, jej pojawienie się zawdzięczamy św. Dominikowi i św. Franciszkowi z Asyżu, założycielom zakonów żebraczych. Ma ona na wskroś charakter biblijny, gdyż jest poświęcona rozważaniu tajemnic z życia Pana Jezusa i Jego Matki zapisanych w Ewangeliach. Pierwotnie całą historię Pana Jezusa i Maryi zawarto w 15 tajemnicach różańcowych, po kilku wiekach św. Jan Paweł II dodał 5 tajemnic światła. Każda z 20 tajemnic ma dwie spinające klamry, początkowa klamra to modlitwa ‘Ojcze nasz’, ułożona przez samego Chrystusa i przekazana Kościołowi, wzór każdej modlitwy, a klamra końcowa, zamykająca każdą tajemnicę to uwielbienie Trójcy Przenajświętszej słowami: ‘Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu’. Między tymi klamrami powtarzamy 10 razy w każdej tajemnicy modlitwę ‘pozdrowienia anielskiego’, w jej pierwszej części przypominamy Maryi słowa, które usłyszała podczas Zwiastowania (…), a drugiej części ‘pozdrowienia anielskiemu’ kierujemy do Maryi prośbę, aby modliła się za nas teraz i w godzinę naszej śmierci”.

„Prosimy Maryję, aby modliła się za nami teraz, gdy mamy tyle zagrożeń, tyle zmartwień, gdy często nie możemy udźwignąć krzyża, który został nam włożony na ramiona, dlatego Maryję prosimy o wsparcie, o pomoc, o modlitwę, by się modliła za nami teraz, teraz gdy jesteśmy w drodze, gdy czyhają na nas przeróżne zagrożenia, ale także prosimy, aby była przy nas, gdy będziemy odchodzić z tego świata, a wszystkich nas to czeka. Możemy być pewni, że kto tę modlitwę odmawia wiele razy, każdego dnia, ten nie powinien się lękać śmierci, Maryja na pewno go nie zawiedzie, będzie pamiętać w godzinę naszej śmierci, abyśmy dobrze odeszli z tego świata, abyśmy trafili tam, gdzie jest miejsce naszej wiecznej radości” - mówił biskup Dec.

Mszę św. poprzedziło Nabożeństwo Różańcowe z wystawieniem Najśw. Sakramentu (cz. 1, cz.2), któremu przewodniczył o. Bogumił Schab, dyrektor jasnogórskiej Rodziny Rózańcowej. Modlitwę poprowadził o. Kamil Szustak, paulin.

Na dzisiejszej Sumie zagrała Jasnogórska Orkiestra Dęta pod dyr. Marka Piątka, a zaśpiewał Jasnogórski Chór Mieszany im. Matki Bożej Królowej Polski pod dyr. Marcina Lauzera.

W październiku częściej niż w innych miesiącach roku rozbrzmiewa na całym świecie modlitwa różańcowa. Częścią składową tej modlitwy wypowiadanej przez niezliczone rzesze wiernych w różnych językach jest „Pozdrowienie Anielskie”. Jest to modlitwa „anielska”, piękna i bardzo ważna, ponieważ pierwsza jej część to słowa pochodzące od samego Boga, a przekazane na ziemię przez Anioła Gabriela zapisane w Ewangelii św. Łukasza. Natomiast druga część „Pozdrowienia” to dwie wstawiennicze prośby Kościoła. „Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą” (Łk 1, 28). W naszych codziennych modlitwach posługujemy się tradycyjnym staropolskim tłumaczeniem, dlatego mówimy „Zdrowaś Maryjo”. Jest to pozdrowienie w formie greckiej, oznacza dosłownie „raduj się”. W takiej też formie zostało przetłumaczone na język cerkiewno-słowiański: „Radujsia Błagodatnaja – raduj się Napełniona Łaską”. Słowa te wypowiedział Boski wysłannik Gabriel, nic więc dziwnego, że Maryja w pierwszej chwili zlękła się zobaczywszy Anioła. W dziejach narodu wybranego znane są wypadki, że takie spotkanie znaczyło tyle, co upomnienie, albo też zapowiadało karę Bożą. „Nie bój się...”, to nie kara, lecz słowa uznania, słowa, które spośród wszystkich ludzi na ziemi usłyszała tylko Ona, jedyna kobieta – Maryja. Nigdy ani przedtem, ani potem, nikogo nie pozdrowił w ten sposób Boży Wysłaniec, nigdy i nikogo więcej tak Bóg nie wywyższył. Pan był z Nią, ponieważ zawsze była bez grzechu, i tylko Ona mogła w każdej chwili powiedzieć „Oto ja służebnica Pańska”, bo zawsze służyła Bogu i dobru. „Pełna łaski”, a więc cała święta, wybrana przez Boga, aby być narzędziem w Jego zbawczym planie „...Znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus” (Łk 1, 30-32). W ten sposób wypełnia się obietnica dana ludziom przed wiekami, Maryja wraz ze swym Synem zetrze głowę węża – szatana. Gdy zgodziła się przyjąć Boży plan zbawienia, stała się „Domem Złotym”, „Przybytkiem Ducha Świętego” i „Darochranitielnicą”, co w terminologii Kościołów wschodnich oznacza złoty domek ustawiony na ołtarzu, który ochrania i okrywa Dary – Ciało i Krew Jezusa przeznaczone dla chorych. Ona jest taką Darochranitielnicą wówczas, gdy nosi w sobie Jezusa przed narodzeniem, gdy opiekuje się Nim w Nazarecie, gdy interesuje się Jego nauczaniem i wówczas, kiedy stoi bolesna pod Krzyżem, a także dziś, gdy ochrania Kościół. Głównym celem uwielbienia jest Sam Bóg. Maryja, Aniołowie, Święci i całe stworzenie Jemu cześć oddaje. Trzeba jednak pamiętać, że Bóg stworzył człowieka „na swój obraz” (Rdz 1, 27), a Maryja jest Jego najpiękniejszym dziełem – obrazem. Jeśli sam Bóg tak pięknie Ją pozdrawia, to my Jego dzieci, Jego dzieło trochę mniej udane, powinniśmy czynić podobnie, mając na uwadze to, że w Niej jest Pan, a więc nasze słowa uwielbienia są jednocześnie skierowane do Pana Boga, tylko jeszcze bardziej upiększone i udoskonalone przez Maryję. Henry Bars napisał: „W jednym «Zdrowaś Maryjo» jest więcej światła i chwały niż we wszystkich witrażach katedralnych” (za Ivo Bagarić). „Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi, teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen”. To jest druga część „Pozdrowienia”, w której zawarte są prośby całego Kościoła, który jest święty, bo Chrystusowy, ale jednocześnie grzeszny, bo należą do niego także grzesznicy. Nasza modlitwa będzie skuteczna tylko wtedy, gdy uświadomimy sobie i uznamy naszą grzeszność. Pokornie prosimy Maryję o wsparcie teraz, czyli w całym naszym życiu na ziemi, a więc gdy jesteśmy dziećmi, potem kiedy dorośniemy, we wszystkich naszych działaniach i poczynaniach. Nasze prośby są bardzo zróżnicowane, jedne dotyczą spraw bardzo trudnych, bolesnych, czasem z naszego punktu widzenia beznadziejnych. Inne to codzienne jakieś małe sprawy. Takich próśb jest bardzo wiele, wystarczy udać się do jakiegoś sanktuarium, choćby przed obraz płaczącej Matki Bożej z archikatedry lubelskiej, gdzie na klęcznikach znajdziemy tabliczki z napisem: „Tu się modliłem, zostałem wysłuchany”. Bóg troszczy się o każdego człowieka, dlatego pozwala Jej działać, jest przecież „Służebnicą Pańską” dlatego tyle razy przychodzi z Nieba na ziemię, aby przypominać grzesznikom wolę Bożą, aby prosić, napominać a także uzdrawiać. O to „teraz” zapewne często modlimy się, szczególnie, gdy jest nam ciężko, ale ostatnia prośba zawarta w „Zdrowaś Maryjo” dotyczy godziny naszej śmierci. Mówienie dziś o cierpieniu i śmierci jest tematem niechcianym i jakby wstydliwym. Liczy się tylko młodość, uroda, sprawność, pieniądze, konkurencja, jakby nie było dalszego ciągu ludzkiego życia, które zmierza przez cierpienie, starość i choroby do śmierci. Dla człowieka wierzącego śmierć jest przejściem do „Domu Ojca”, ale do tego, tak jak do wszystkich ważnych wydarzeń w życiu trzeba się przygotować. Nawet w chwili śmierci szatan zrobi bardzo wiele, by człowieka oderwać od miłości Bożej. I właśnie wtedy bardzo potrzebna jest nam pomoc. Któż może być bardziej pomocny jeśli nie Matka Boża? „Módl się za nami grzesznymi, teraz i w godzinę śmierci naszej”. Wilhelm Huenermann w życiorysie św. Jana Vianneya pt. „Święty i diabeł” pisze, że pewien oficer francuski wychowany w wierze katolickiej, ale nie praktykujący popełnił samobójstwo skacząc z mostu do rzeki. Jego żona, głęboko wierząca, bardzo rozpaczała sądząc, że jej mąż został potępiony. Przyszła więc do ks. Vianneya i rzuciła się przed nim na kolana. Św. Proboszcz „...popatrzył na nią chwilkę. – Księże proboszczu – wyjąkała. Ks. Vianney pochylił się nad nią i szepnął: – Jest zbawiony. Zmieszana dama podniosła się. – Co ksiądz powiedział? – powiedziałem pani, że jest zbawiony. Pomiędzy barierą mostu a powierzchnią wody miał czas, by wzbudzić akt żalu. Matka Najświętsza wyjednała mu tę łaskę. – Skąd to ksiądz wie? – Wiem moje dziecko, wiem. W maju odmówił z panią jedno Zdrowaś Maryjo przed obrazem Matki Bożej. Przypomina sobie Pani? Z powodu tego jednego Zdrowaś Mario dobra Matka Boża wyjednała mu łaskę pokuty i miłosierdzie Boże. Ale niech się pani za niego modli. Czeka na modlitwy pani w czyśćcu”. Każdy człowiek musi być świadomy tego, że gdzieś i kiedyś zakończy swoje życie. Tylko dla jednych będzie to kompletnym zaskoczeniem, może nawet panicznym strachem, a dla innych momentem nawet bardzo oczekiwanym. Nikt nie zna czasu zejścia z tego świata. „A gdy będziemy schodzić z tego świata, niechaj nas niosących pełne naręcza dobrych uczynków, przedstawi Tobie Najświętsza Dziewica Wniebowzięta, najdoskonalszy owoc ziemi, abyśmy zasłużyli na przyjęcie do wiecznego szczęścia” (Modlitwa na poświęcenie ziół i kwiatów, Agenda Lit.). Słowami „Pozdrowienia Anielskiego” modlą się także nasi bracia z Kościołów wschodnich. Pierwsza część tej modlitwy jest niemal identyczna z wersją zachodnią, natomiast nieco zmieniona jest jej druga część i brzmi ona w wolnym tłumaczeniu tak: „... Błogosławiony owoc żywota Twojego, ponieważ porodziłaś Zbawiciela dusz naszych” (Błagosłowien płod czrewa Twojego, jako Spasa rodiła jesi dusz naszich”).