Niewielka miejscowość, której nazwę tłumaczy się jako „dom biednych”, była świadkiem interesujących wydarzeń w życiu Jezusa. W Betanii mieszkała zaprzyjaźniona z Jezusem rodzina, a dokładniej dwie siostry i brat – Maria, Marta i Łazarz. Gdy Nauczyciel pielgrzymował do Jerozolimy na uroczystości świąteczne, zatrzymywał się w ich domu. Często rozmowy przeciągały się w noc, a cienie żywo dyskutujących postaci figlowały na białych ścianach w świetle oliwnych lampek. Pewnego razu w „domu biednych” wylano na Jego stopy olejek. Nie byle jaki – najdroższy na palestyńskim rynku. Namaszczenie Jezusa, którego pewna kobieta dokonała w Betanii, miało być w zamyśle Ewangelistów czynnością antycypującą Jego pogrzeb.

Gdy pewnego razu miałem okazję poznawać tajniki produkcji substancji zapachowych w muzeum perfum w Kairze, uwagę słuchaczy bardziej niż alabastrowe flakoniki przyciągała czarnooka dziewczyna o imieniu Maria. A dokładniej – uwaga ta skupiała się na znaku krzyża wytatuowanym na jej nadgarstku. Okazało się, że jest to powszechna praktyka wśród Koptów. Niewielka ich populacja, zagubiona wśród zalewu ludności muzułmańskiej, nosi właśnie to znamię na znak przynależności do Chrystusa. Maria tłumaczyła cierpliwie łamanym angielskim, że nard otrzymuje się z przyjemnie pachnących części niektórych roślin, np. kozłka lekarskiego czy lawendy. Właśnie taki olejek został użyty do namaszczenia Jezusa.

Dziś Koptowie cenią sobie znak krzyża na swej ręce o wiele bardziej niż najdroższy olejek nardowy. Często o wiele bardziej niż własne życie, które przecież co dzień zagrożone jest w kraju nad Nilem...