Środa, 19 listopada. Dzień Powszedni.

• 2 Mch 7, 1.20-31 • Ps 17 • Łk 19, 11-28

Jezus opowiedział przypowieść, dlatego że był blisko Jerozolimy, a oni myśleli, że królestwo Boże zaraz się zjawi. Mówił więc: «Pewien człowiek szlachetne go rodu udał się w kraj daleki, aby uzyskać dla siebie godność królewską i wrócić. Przywołał więc dziesięciu sług swoich, dał im dziesięć min i rzekł do nich: Zarabiajcie nimi, aż wrócę. Ale jego współobywatele nienawidzili go i wysłali za nim poselstwo z oświadczeniem: Nie chcemy, żeby ten królował nad nami. Gdy po otrzymaniu godności królewskiej wrócił, kazał przywołać do siebie te sługi, którym dał pieniądze, aby się dowiedzieć, co każdy zyskał. Stawił się więc pierwszy i rzekł: Panie, twoja mina przysporzyła dziesięć min. Odpowiedział mu: Dobrze, sługo dobry; ponieważ w dobrej rzeczy okazałeś się wierny, sprawuj władzę nad dziesięciu miastami. Także drugi przyszedł i rzekł: Panie, twoja mina przyniosła pięć min. Temu też powiedział: I ty miej władzę nad pięciu miastami. Następny przyszedł i rzekł: Panie, tu jest twoja mina, którą trzymałem zawinię tą w chustce. Lękałem się bowiem ciebie, bo jesteś człowiekiem surowym: chcesz brać, czegoś nie położył, i żąć, czegoś nie posiał. Odpowiedział mu: Według słów twoich sądzę cię, zły sługo. Wiedziałeś, że jestem człowiekiem surowym: chcę brać, gdzie nie położyłem, i żąć, gdziem nie posiał. Czemu więc nie dałeś moich pieniędzy do banku? A ja po powrocie byłbym je z zyskiem odebrał. Do obecnych zaś rzekł: Odbierzcie mu minę i dajcie temu, który ma dziesięć min. Odpowiedzieli mu: Panie, ma już dziesięć min. Powiadam wam: Każdemu, kto ma, będzie dodane; a temu, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. Tych zaś przeciwników moich, którzy nie chcieli, żebym panował nad nimi, przyprowadźcie tu i pościnajcie w moich oczach». Po tych słowach ruszył na przedzie, zdążając do Jerozolimy.

Jezusowi zadano pytania dotyczące tego, co wydarzy się w Jerozolimie. W przeszłości w tym mieście ginęli prorocy. To w tutejszej świątyni Boże dary stały się źródłem dochodów dla niektórych, pełniących posługę kapłańską. A oni, kiedy do Jerozolimy przychodzi Mesjasz, Syn Boży, odrzucają Jego władzę i mówią: „Nie chcemy, żeby On został naszym królem”. I to w tym kontekście Jezus opowiada tę dzisiejszą przypowieść. Doskonale rozumieją ją ci, którym przyszło zarządzać powierzonymi im dobrami, zasobami czy odpowiedzialnością. Oni wiedzą, że nie są właścicielami, lecz kimś, kto będzie musiał się w przyszłości rozliczyć z tego, co otrzymał. Czasami usprawiedliwiamy samych siebie tym, że dostaliśmy za mało od Boga, by cokolwiek z tym zrobić. Przykrywamy swoje talenty zniechęceniem i poczuciem beznadziei i wymawiamy się stwierdzeniem, że po co to wszystko, dla kogo, że nie warto. Czekamy wtedy na jakieś niezwykłe okoliczności, może na heroiczne czyny i wydarzenia, które zmienią bieg historii. I wtedy będziemy mogli ujawnić swoje talenty. Zapominamy jednocześnie, że życie ludzkie to suma zdarzeń zwykłych, codziennych, powszednich, czasami przyziemnych, z którymi się spotykamy, a czasami wręcz zmagamy i borykamy. Dopiero po czasie zaczynamy rozumieć, o co tak naprawdę chodziło i jakie to miało dla nas znaczenie, jaką dla nas miało wartość. Może nawet dopiero na końcu zrozumiemy sens naszego życia i wielkość naszej odpowiedzialności. Może dopiero wtedy usłyszymy słowa Chrystusa: „Dobrze, sługo dobry”. Czy umiesz być wierny Bogu w najbardziej bagatelnych, wydawałoby się nic nieznaczących chwilach swojego życia?

W.Cz.

ROZWAŻANIA NA ROK 2026 JUŻ DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!: "Żyć Ewangelią 2026".