Reklama

Powołanie do życia konsekrowanego w świecie

Instytuty świeckie

2015-05-07 14:11

A.I.
Edycja rzeszowska 19/2015, str. 6

Archiwum
Ks. Wojciech Piwowarczyk

Kiedy się zapytamy: „Kto czy co – oprócz łaski Bożej – miało wpływ na rozwój twojego życia religijnego?”, to najczęściej pada odpowiedź: rodzina, przyjaciele, ksiądz, grupa modlitewna, udział w pielgrzymce. Bóg posługuje się ludźmi. Zetknięcie się z księdzem czy siostrą zakonną w codziennym życiu może być wyzwoleniem ukrytego powołania. Kapłaństwo i życie zakonne to formy życia poświęconego Bogu i ludziom w naszym społeczeństwie znane. Natomiast bardzo mało znane są instytuty świeckie. Świat potrzebuje, może zwłaszcza dzisiaj, ludzi, którzy by głęboko tkwili w świecie, rozumieli jego problemy, a jednocześnie byli w szczególny sposób oddani Panu Bogu. Istota życia konsekrowanego w świecie polega na nierozdzielnym połączeniu trzech elementów: konsekracji, świeckości i apostolstwa. Ich połączenie stanowi o specyfice instytutów świeckich.

Konsekracja

Konsekracja to bezwarunkowe pójście za Chrystusem potwierdzone ślubami. Konsekracja w instytucie świeckim jest taka sama jak zakonna – co do wartości i treści, a jednocześnie zupełnie inna niż zakonna, bo wpisana w rzeczywistość świecką, realizowaną w działalności zawodowej i społecznej. Ubóstwo, posłuszeństwo, czystość, radykalizm ewangeliczny są w życiu członka instytutu trudniejsze niż w życiu zakonnym, bo wymagają nieustannej odpowiedzialności osobistej.

Świeckość

Świeckość to pragnienie dzielenia warunków życia wszystkich ludzi, pragnienie bycia w świecie, zajmowanie się sprawami świata, aby go kierować ku Bogu. Zewnętrznie nie ma różnicy między członkami instytutu a innymi świeckimi.

Reklama

Apostolstwo

Apostolstwo instytutów nie polega na tym, żeby żyć w świecie i od wewnątrz go przemieniać, żeby w ramach swoich zaangażowań zawodowych, rodzinnych, społecznych dawać życiem świadectwo Ewangelii na kształt zaczynu. Oficjalnym aktem zatwierdzającym tę formę życia właściwą instytutom świeckim było wydanie przez papieża Piusa XII 2 lutego 1947 r. Konstytucji Apostolskiej „Provida Mater Ecclesia” (tzn. Troskliwa Matka Kościół). Intuicje i próby tworzenia tego typu wspólnot istniały w Kościele od początku chrześcijaństwa. W Polsce inicjatywy tego rodzaju podjął o. Honorat Koźmiński w okresie zaborów.

Organizacja życia w instytucie

Członkowie instytutu żyją w swoich środowiskach, zachowując dyskrecję co do swojej przynależności do instytutu. Członkinie nie mieszkają wspólnie, lecz samotnie lub w swojej rodzinie. Ten rys, charakterystyczny dla instytutów, odróżnia je zdecydowanie od zakonów. Członek instytutu sam musi się troszczyć o warunki konieczne do realizacji powołania. Nikt mu nie „przydzieli” czasu na modlitwę, ani nikt nie określi zadań na dany dzień. A jednak instytut jest wspólnotą, i to wspólnotą bardzo wyraźnie przeżywaną. Brak więzi bezpośrednich w codziennym życiu wzmaga potrzebę więzi duchowych. Głęboka jedność braterska urzeczywistnia się we wzajemnych relacjach, w wymianie myśli, w modlitwie i we wzajemnej trosce o każdego członka, a zwłaszcza o tych, którzy przeżywają trudności. Regularne spotkania, dni skupienia, rekolekcje, zjazdy są okazją do bezpośrednich kontaktów. W czasie takich spotkań wspólna modlitwa, wspólne rozważanie Słowa Bożego, wspólna refleksja zarówno nad problemami, które niesie udział w świecie, jak i nad problemami osobistymi – wszystko to stwarza oparcie i pomoc do coraz pełniejszego oddania się Bogu i do prawdziwej służby ludziom. Każdy instytut ma określoną organizację wewnętrzną zgodną z konstytucjami. Na czele całego instytutu stoi przewodnicząca generalna, która ma do pomocy radę i przewodniczące funkcyjne.

Formacja w instytutach

Osoby będące w okresie formacji pozostają w swoim środowisku zawodowym, rodzinnym, koleżeńskim. Nie są izolowane od ludzi i spraw, wśród których przebiegało ich dotychczasowe życie. Formacja w warunkach codzienności stawia wymagania, by znaleźć czas na modlitwę i na to wszystko, co służy formacji duchowej, teologicznej i ogólnoludzkiej. Trzeba umieć wybierać, rezygnować z tego, co jest mniej ważne. Wchodzącej osobie towarzyszy formacyjna, która zapoznaje z programem studium i służy pomocą w rozumieniu, przeżywaniu nowej drogi. Życie konsekrowane w świecie wymaga określonych cech osobowości. Potrzebna jest dojrzałość emocjonalna i społeczna, zrównoważenie, poczucie odpowiedzialności, samodzielność, prawość i otwartość zarówno w sensie relacji do świata, jak i do osób odpowiedzialnych w instytucie, których zadaniem nie jest kontrola czy nakazywanie, ale pomoc we wspólnym rozeznawaniu woli Bożej.

Jak się budzi takie powołanie?

Bóg ma różne, nieraz zaskakujące sposoby, aby uświadomić powołanie. Zwykle powołanie do instytutu dojrzewa później niż inne. Często budzi się w zetknięciu z realnymi bólami i problemami świata. W Polsce jest ponad 30 instytutów. Jednym z wielu jest Instytut Świecki Chrystusa Króla. Powstał on w czasie II wojny światowej w 1942 r., a założycielem jest ks. dr Wojciech Piwowarczyk, obecnie sługa Boży. Członkinie tego instytutu żyją w wielu diecezjach, w tym na terenie diecezji rzeszowskiej. Informacje o instytutach można znaleźć w Internecie: www.instchrkr.katowice.opoka.org.pl lub skontaktować się telefonicznie w Rzeszowie: Agnieszka, tel.: 535 592 697.

Tagi:
internet

Reklama

Papież: budujmy sieć krzewiącą dialog wspólnoty wolnych osób

2019-09-11 15:52

st (KAI) / Watykan

Przed zagrożeniami wypływającymi ze złego korzystania z sieci społecznościowej i do budowania w internecie sieci dialogu, spotkania, strzegącej wspólnoty wolnych osób zachęcił papież Franciszek w swoim orędziu na 53. Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu. Jego temat brzmi „Wszyscy tworzymy jedno” (Ef 4,25). Od wirtualnych wspólnot społecznościowych do wspólnot ludzkich". W Polsce jest on obchodzony w trzecią niedzielę września, która w tym roku przypada 15 bm.

Grzegorz Gałązka

Na wstępie Ojciec Święty przypomniał, że człowiek nie chce trwać w samotności i powołany jest do życia we wspólnocie. Następnie zauważył, że sieć stanowiąc niezwykłą możliwość dostępu do wiedzy, może być także jednym z miejsc najbardziej narażonych na dezinformację oraz świadome i celowe zniekształcenie faktów i relacji międzyosobowych, które często przybierają formę kompromitowania.

Podkreślił, że sieci społecznościowe nadają się również do manipulacyjnego wykorzystywania danych osobowych, mającego na celu uzyskanie korzyści politycznych lub ekonomicznych. Przytoczył dane wskazujące, iż wśród najmłodszych, co czwarty młody człowiek brał udział w epizodach cyberprzemocy.

Franciszek zauważył, że sieć (internet) działa dzięki partnerstwu wszystkich elementów, a jednocześnie przypomina figurę wspólnoty. Wymaga ona wzajemnego słuchania i dialogu opartego na odpowiedzialnym używaniu języka. Niestety często wirtualna wspólnota społecznościowa nie charakteryzuje się silnymi więzami i cechuje ją silny indywidualizm, zamiast promować spotkanie z innymi, może powiększyć naszą samoizolację. Zatem sieć ukazuje poważny rozłam w strukturze relacyjnej społeczeństwa, rozdarcie, którego nie możemy lekceważyć.

Ojciec Święty zachęcił do rozważenia słów Apostoła Pawła, który przypomniał, że „jesteśmy nawzajem dla siebie członkami” (Ef 4, 25). Wynika stąd, że „obowiązek strzeżenia prawdy wynika z potrzeby nie zaprzeczania wzajemnej relacji komunii. Prawda objawia się w komunii. Natomiast kłamstwo jest samolubną odmową uznania własnej przynależności do ciała. Jest odmową dania siebie innym, tracąc w ten sposób jedyną drogę do odnalezienia siebie” – czytamy w papieskim orędziu.

Franciszek wskazał, że tekst św. Pawła pomaga nam, by nie postrzegać osób jako potencjalnych konkurentów, ale traktować także nieprzyjaciół jako osoby. Zauważył, że zdolność do życzliwości i komunikacji między ludźmi ma swoją podstawę w komunii miłości pomiędzy Osobami Boskimi, tym bardziej, że nosimy w sercu tęsknotę za życiem w komunii, przynależności do wspólnoty. Papież podkreślił, że prawdziwe bycie człowiekiem, osobą wymaga utrzymywania relacji z innymi. „Autentyczna droga humanizacji prowadzi od jednostki, która postrzega drugiego jako rywala, do osoby, która uznaje go za towarzysza podróży” – czytamy w orędziu.

Ojciec Święty podkreślił, że korzystanie z sieci społecznościowej powinno dopełniać spotkanie osobowe, służąc pogłębieniu więzi wspólnotowej w rodzinie czy Kościele, otwierając drogę do dialogu, spotkania, uśmiechu, wyrazów czułości. Franciszek zaznaczył, że chcemy sieci która nie jest stworzona, by pochwycić w pułapkę, ale aby wyzwalać, aby strzec wspólnoty wolnych osób.

Na zakończenie stwierdził: „Sam Kościół jest siecią utkaną przez komunię eucharystyczną, w której jedność nie opiera się na «polubieniach», lecz na prawdzie, na «amen», z którym każdy przylgnął do Ciała Chrystusa, przyjmując innych”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Świdnica: prowokacja aktywistów LGBT w katedrze

2019-09-16 16:11

ako / Świdnica (KAI)

Do świdnickiej katedry podczas niedzielnej Mszy św. wtargnęło kilku aktywistów LGBT. Mieli ze sobą tęczową flagę i wykrzykiwali prowokacyjne hasła. Do incydentu doszło na porannej liturgii. Prowokatorami było kilka osób w średnim wieku.

Episkopat.pl

"Z bólem przyjęliśmy informację zakłócenia Mszy św. przez osoby, które w niestosowny sposób się zachowywały - powiedział KAI ks. Daniel Marcinkiewicz, rzecznik świdnickiej kurii. - Naruszanie świętości świątyń jest zawsze złym znakiem. Każde targnięcie się na Boga i Jego znaki oznacza głęboki upadek człowieka, albowiem Bóg jest miłością. Kto nie ma szacunku dla miłości, nie uszanuje też żadnej innej wartości- dodał rzecznik.

Ks. Marcinkiewicz wyraził serdeczne podziękowania funkcjonariuszom Komendy Powiatowej Policji w Świdnicy, którzy przyczynili się do ujęcia czterech osób, chcących zakłócić liturgię. "Szybka reakcja służb mundurowych nie pozwoliła, aby świątynia zostało sprofanowana" - podkreślił.

Jak wynika z relacji duszpasterzy parafii katedralnej do prowokacji doszło po kazaniu. Wtedy kilka osób rozłożyło tęczową flagę i wykrzykiwało prowokacyjne słowa o miłości, tolerancji, akceptacji. Bardzo szybko zareagowali wierni uczestniczący w Eucharystii, którzy wezwali policję. Prowokatorzy zostali zatrzymani.

Parafia złożyła do prokuratury zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa. Sprawa jest w toku. Sprawcy przyznali się do winy. Zastosowano wobec nich dozór policyjny. Grozi im do 2 lat pozbawienia wolności.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

„Samarytanie Caritas Archidiecezji Wrocławskiej”

2019-09-16 23:57

Agnieszka Bugała

Agnieszka Bugała

Z okazji 30 – lecia działalności wrocławskiej Caritas zasłużonym pracownikom wręczono honorowe tytuły i statuetki „Samarytanin Caritas Archidiecezji Wrocławskiej” W Małkowicach abp Józef Kupny pogratulował i podziękował pracownikom Caritas za uwiarygodnianie posługi apostolskiej.

Zobacz zdjęcia: Kaplica w Domu św. Józefa w Małkowicach

– Zdaję sobie sprawę, że państwo nie zarabiają wielkich pieniędzy, ale mimo to oddanie spełniają bardzo ważną misję. Wasza praca uwiarygodnia głoszenie Ewangelii. Kościół od swoich początków stał przed tym wyzwaniem, bo Apostołowie, którzy głosili Ewangelię, nie mogli ciągle zajmować się potrzebującymi. Potrzebowali pomocy, ustanowili diakonów. Współcześnie my mamy do pomocy was i za to wasze wsparcie dziękujemy. Uwiarygadniacie głoszone słowo Boże! – mówił metropolita. Honorowy tytuł „Samarytanin Caritas Archidiecezji Wrocławskiej” przysługuje osobom i instytucjom, które propagują idee Caritas.

Statuetki oraz honorowy tytuł „Samarytanin Caritas Archidiecezji Wrocławskiej” nadano osobom tworzącym personel medyczny licznych dzieł na rzecz osób chorych i objętych opieką paliatywną:

1. Panu Adamowi Tomaszewskiemu 2. Panu Adamowi Dziadura 3. Pani Beacie Widziak 4. Pani Danucie Księżopolskiej

Statuetkę oraz honorowy tytuł Samarytanin Caritas Archidiecezji Wrocławskiej zostały nadane osobom zaangażowanym w opiekę nad osobami dotkniętymi niepełnosprawnością.

1. Pani Annie Lewandowskiej 2. Panu Andrzejowi Dudzie 3. Panu Marcinowi Seretnemu 4. Pani Małgorzacie Jesionek

Wyróżnione osoby, które realizują idee dobroczynności wśród osób korzystających z łaźni i jadłodajni Caritas:

1. Siostra Aneta Banyś

2. Pani Agnieszka Furgała

Nagrodzono osoby koordynujące działania i akcje Caritas:

1. Panią Alicję Łozińską

2. Siostrę Agnieszkę Przytarską

3. Pana Roberta Jadwiszczaka

4. Pana Pawła Trawkę

Nagrodzono profesjonalizm w dziedzinie administracji Caritas:

1. Pani Elżbiety Behra

2. Pani Ewy Niewiadomskiej

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem