Poniedziałek, 8 grudnia.

9. dzień - „Od początku w łasce”

• Rdz 3, 9-15.20 • Ps 98 • Ef 1, 3-6. 11-12 • Łk 1, 26-38

Słowo dnia: Bądź pozdrowiona, łaski pełna, Pan z Tobą

Refleksja: Maryja jest pierwszą całkowicie „wyprzedzoną” łaską – cała piękna, bo cała przyjęta przez Boga. W Niej widać, że Bóg myśli o zbawieniu człowieka „przed założeniem świata”. Ta sama łaska w Chrystusie dotyka nas: nie jako nagroda za świętość, ale fundament, na którym możemy dopiero budować.

Modlitwa: Boże, który wybrałeś Maryję, aby była cała Twoja, dziękuję Ci za Jej Niepokalane serce. Dziękuję, że także mnie „wybrałeś w Chrystusie”. Ucz mnie patrzeć na siebie oczami Twojej łaski, nie własnych pretensji. Maryjo, „łaski pełna”, naucz mnie mojego małego „fiat” pośród codzienności.

Krok do Betlejem:

Podziel się cytatem

Odmów dziś „Zdrowaś Maryjo” bardzo powoli, zatrzymując się na słowach „łaski pełna” i „Pan z Tobą”, przyjmując je także jako słowa, które Bóg chce wypowiedzieć nad tobą.

Pierwsze czytanie - Rdz 3, 9-15. 20

Scena z Księgi Rodzaju dzieje się zaraz po grzechu. Bóg woła: „Gdzie jesteś?”. Nie szuka informacji. Szuka człowieka, który się chowa. Zdradza to Jego serce. Pierwszą reakcją na grzech nie jest odrzucenie, ale poszukiwanie. Adam zrzuca winę na Ewę, Ewa na węża. Łamie się więź z Bogiem, z drugim, z samym sobą.

Pośrodku tego zamieszania Bóg wypowiada pierwszą Ewangelię. „Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej”. To nie jest tylko przekleństwo węża. To obietnica zwycięstwa. Zostaje zarysowany konflikt, w którym Bóg staje po stronie człowieka. Niewiasta i jej Potomstwo nie będą nigdy sprzymierzeńcami zła.

Tradycja Kościoła widzi w tej Niewieście Maryję, a w Potomku - Chrystusa. Ojcowie Kościoła mówili o „nowej Ewie”. Stara Ewa dała się uwieść słowu węża. Nowa Ewa uwierzy Słowu Boga. Św. Ireneusz pisał, że węzeł nieposłuszeństwa został rozwiązany przez posłuszeństwo Maryi.

Imię „Ewa” oznacza „życie”. Adam nadaje je żonie już po upadku, ale w świetle Ewangelii imię to spełnia się w Maryi. W Niej Bóg przygotowuje przestrzeń całkowicie wolną od panowania grzechu, aby mógł przyjść Ten, który zmiażdży głowę węża. Uroczystość Niepokalanego Poczęcia przypomina, że historia człowieka zaczęła się dramatem, ale Bóg od pierwszej chwili wszedł w nią z planem ratunku, w centrum którego stoi Niewiasta i Jej Syn.

Drugie czytanie - Ef 1, 3-6. 11-12

Paweł zaczyna hymn od błogosławieństwa. Całe dobro pochodzi „z wysoka”. „Bóg wybrał nas w Chrystusie przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem”. Słowo „nieskalani” można też oddać jako „bez zarzutu”. To nie moralna perfekcja osiągnięta wysiłkiem. To dar łaski, która przenika całe istnienie.

W Maryi ten plan wypełnia się w sposób wyjątkowy. Ona jest „cała święta”, „cała piękna”, jak powie Tradycja. Dogmat o Niepokalanym Poczęciu nie twierdzi, że Maryja nie potrzebowała Zbawiciela. Przeciwnie, jest odkupiona „bardziej”, uprzedzająco. Łaska Chrystusa dosięga Ją w chwili poczęcia, zanim dotknie Ją jakikolwiek grzech.

Paweł mówi, że zostaliśmy „przeznaczeni do przybrania za synów”. Maryja jest pierwsza na tej drodze. Córka Ojca, Matka Syna, „świątynia Ducha”. Żyje całkowicie z daru Boga, ale w pełnej wolności. „Ku chwale majestatu Jego łaski” - to zdanie można czytać jak komentarz do Jej życia. W Niej łaska nie napotyka oporu. Jej istnienie staje się pieśnią wdzięczności.

„W Nim też dostąpiliśmy udziału” - dodaje Apostoł. To, co Bóg uczynił w Maryi jako w pierwszej, pragnie czynić w nas wszystkich. Nie będziemy niepokalani jak Ona, ale jesteśmy zaproszeni, by pozwalać łasce oczyszczać serce. Uroczystość Niepokalanego Poczęcia przypomina, że od wieczności jesteśmy chciani w Chrystusie jako dzieci, żyjące „ku chwale Jego majestatu”.

Ewangelia - Łk 1, 26-38

Bóg wchodzi w historię cicho. Nie przez pałac, ale przez dom w Nazarecie. „Szóstego miesiąca” - to znak, że historia Elżbiety już trwa. Jedna łaska łączy się z drugą.

Maryja jest „dziewicą poślubioną mężowi, imieniem Józef”. Jej życie wydaje się ułożone. Właśnie tam wchodzi Bóg. Anioł nie mówi najpierw „Maryjo”, lecz „łaski pełna”. W grece użyta jest forma kecharitomene - „ta, która została obdarowana łaską i trwa w tym stanie”. Kościół widzi w tym biblijny ślad tajemnicy Niepokalanego Poczęcia. Całe Jej istnienie jest przeniknięte darmowym darem Boga.

Maryja „zmieszała się na te słowa”. Nie jest obojętna, ale też nie wpada w panikę. Rozważa. Pyta: „Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?”. To nie niewiara jak u Zachariasza. To pytanie osoby, która chce pozostać wierna i pragnie zrozumieć, jak współdziałać z planem Boga.

Odpowiedź anioła odsłania głębię: „Duch Święty zstąpi na Ciebie, moc Najwyższego osłoni Cię”. Słowo „osłoni” przywołuje obłok chwały nad namiotem spotkania. Maryja staje się żywą Arką Przymierza. W Jej łonie zamieszka Słowo. Dlatego „Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym”. To, że jest Niepokalana, nie oddala Jej od nas. To znaczy, że w Niej człowieczeństwo przyjmuje Boga bez zniekształceń.

Anioł przywołuje znak Elżbiety, która była niepłodna, a oczekuje dziecka. „Dla Boga nie ma nic niemożliwego”. Niepokalane Poczęcie nie jest efektem zasług Maryi, ale wszechmocy miłosiernej miłości. Bóg może stworzyć serce zachowane od grzechu, tak jak może dać życie tam, gdzie panowała bezpłodność.

Odpowiedź Maryi jest prosta i ogromna zarazem: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego”. Św. Bernard pisał, że całe stworzenie wstrzymuje oddech, czekając na Jej „fiat”. W tym jednym zdaniu spotykają się odwieczne wybranie w Chrystusie i konkretna decyzja młodej kobiety z Nazaretu.

Maryja jest Niepokalanie Poczęta, ale nie jest figurą z porcelany. Przejdzie przez ciemności, niezrozumienie, ucieczkę, krzyż Syna. Jej „tak” dojrzewa. Uroczystość nie stawia Jej daleko od nas. Pokazuje, dokąd prowadzi łaska, gdy człowiek pozwala się prowadzić. My nosimy rany grzechu, ale ten sam Bóg, który Ją zachował od upadku, nas podnosi po każdym upadku.

Zwiastowanie objawia dwie prawdy. Bóg od wieczności ma plan miłości dla świata. I ten plan szanuje wolność serca. Maryjne „fiat” otwiera bramę, przez którą Słowo staje się ciałem. Adwent uczy Jej postawy. Uczy nas zgodzić się, by łaska była pierwsza, i odpowiedzieć spokojnym, ufającym „niech mi się stanie”.