Reklama

Przerwać marazm (cz.1)

Niedziela łowicka 6/2003

Z mgr. inż. Zbigniewem Burzyńskim - prezydentem Kutna - rozmawia Andrzej Stachowicz

Andrzej Stachowicz: - Jest Pan nowym prezydentem Kutna. Często bywa tak, że nowa władza rozpoczyna urzędowanie, przedstawiając bilans otwarcia. Wszyscy zainteresowani mogą wtedy zweryfikować rzetelność informacji podawanych przez wcześniej rządzącą ekipę. Jest możliwość oceny realizacji uchwały budżetowej czy stopnia zaawansowania ważniejszych inwestycji. Wiadomo wtedy, która ekipa co zrobiła i za co odpowiada. Weźmy pod uwagę chociażby problem zadłużenia miasta.

Zbigniew Burzyński: - Wydaje się bardzo zasadne taki bilans przygotować i my to zrobimy. Nie zajmowaliśmy się tym do tej pory, ponieważ brakowało czasu. Druga tura wyborów była późno, weszliśmy do urzędu dopiero ok. 20 listopada ub.r. i trzeba było konstruować budżet. Teraz, kiedy on już jest, a my mamy za sobą autopoprawki oraz poprawki do niego, znamy stan finansów i wiemy, gdzie tak naprawdę jesteśmy. Krótki bilans zrobimy, choć i bez niego wiadomo, że nie jest najlepiej.

- W kampanii wyborczej walkę z bezrobociem uznał Pan za priorytet w pracy lokalnego samorządu. Bezrobocie w powiecie kutnowskim przekroczyło 13 300 osób, w mieście ponad 6 000 ludzi daremnie szuka pracy. Upadła odlewnia "Centrozap", a protestujący przeciw ogłoszeniu jej upadłości odlewnicy wypisali na transparentach tylko dwa wyrazy: "Kutno umiera". Czy Kutno umiera, Panie Prezydencie?

- Nie można tak powiedzieć. Na pewno sytuacja jest zła, gorsza niż była, ale to wynika z sytuacji gospodarczej państwa. Wiemy, że jest recesja, że huraoptymistyczne opinie pana ministra Kołodki mają się nijak do praktyki i nie przekładają się na działania w terenie. Dopóki ta sytuacja w kraju się nie poprawi, najprawdopodobniej sami nie damy sobie rady. Prowadzimy rozmowy z kilkoma firmami, potencjalnymi inwestorami. Nowe inwestycje to jeden ze sposobów pozyskiwania miejsc pracy. Trzech inwestorów kupiło już grunty i mają rozpocząć budowę. Nie ma jednak co liczyć, że te działania zlikwidują bezrobocie, mogą je jedynie zmniejszyć w jakiś sposób. By zlikwidować 6-tysięczne bezrobocie, trzeba by postawić ogromny zakład na miarę Peugeota, Mercedesa - to jest nierealne. Tymi małymi krokami, poprzez zakłady zatrudniające 60, 100 czy 150 ludzi zamierzamy osiągać pozytywne skutki. Grunty nabyła już firma farmaceutyczna "Nobilus Ent", która chce zatrudnić ok. 70 pracowników, firma ,,Vector" chce budować pralnię przemysłową i zatrudnić na początek 120-140 ludzi. Obecny na naszym rynku "EKOGAL" planujący w nowym obiekcie zatrudnić ok. 50 osób. Prowadzimy rozmowy jeszcze z kilkoma innymi inwestorami, ale dopóki "nie wbita jest łopata w ziemię", niczego nie można być pewnym.
Równolegle prowadzimy rozmowy z miejscowymi podmiotami. Trzeba wypracować mechanizmy wzajemnego wspierania się.

- Kutno było miastem kolejarzy i było z tego dumne. Kolej dawała pracę ponad 3 tys. ludzi, a ponad 15 tys. utrzymanie. Obecnie nie wykorzystujemy naszego doskonałego położenia geograficznego. Jak zatrzymać choć na minutę tę rzekę przewalających się przez miasto ciężarówek? Jak zamienić to na złotówki czy euro?

- Pamiętam te czasy, mój ojciec był kolejarzem. Rzeczywiście obserwujemy ogromną degradację kolei. To się zaczęło wcześniej, w latach 90. Kolej jest takim przedsiębiorstwem, które nie ma związków z samorządem, chyba, że samorząd chce dopłacać do biletów. Mimo wielu wystąpień o ochronę miejsc pracy, nic nie wskóraliśmy. PKP dzieliły się co rusz na nowe spółki, które, niestety, wyprowadzały się z Kutna. Już w poprzedniej kadencji próbowaliśmy ponownie uruchomić kutnowską kolej. Zamierzaliśmy utworzyć przeładunkową bazę dla kontenerów z Gdańska i Gdyni, mamy nawet podpisane wstępne umowy z portowymi bazami kontenerowymi na współpracę. Niestety, na razie sprawa jest na papierze, brakuje w Warszawie lobby na rzecz tego przedsięwzięcia.

- Przecież w tym kierunku powinni działać nasi posłowie. Niestety, nie udało mi się słyszeć, jak dotąd, jakiegoś choć jednego konstruktywnego wystąpienia naszych parlamentarzystów z trybuny sejmowej w obronie tego, z czego Kutno może i powinno dostatnio żyć. Proponuje się jedynie jakiś szybki pociąg do Łodzi, co skutecznie przemienić może nasze miasto tylko w noclegownię. Niepokoi też malejąca z sezonu na sezon liczba połączeń. Do Warszawy jest tylko jeden pociąg osobowy, reszta to bardzo drogie, praktycznie niedostępne dla przeciętnego kutnianina ekspresy lub superekspresy.

- Kolej poszła nie w tę, co powinna, stronę, transport zrobił się drogi. Niemniej sądzę, że przynajmniej część tirów na kierunku wschód - zachód winna być ładowana na lawety i nimi transportowana. Tak robi Szwajcaria.

- Kutno to miasto nie tylko bezrobotnych, ale i bezdomnych. Zarząd stawia na budownictwo mieszkaniowe w formule TBS. Dla kogo będziecie budować? Jakie są szanse na pozyskanie środków pozabudżetowych na finansowanie inwestycji mieszkaniowych (np. z Krajowego Funduszu Mieszkaniowego)?

- Budownictwo może być siłą napędową gospodarki i rzeczywiście zapotrzebowanie na mieszkania jest w Kutnie ogromne. Tym bardziej, że nowe mieszkania to szansa na zatrzymanie emigrującej w świat młodzieży. W poprzedniej kadencji nie za wiele mieszkań wybudowano i my chcemy ten marazm przerwać. Będziemy korzystać z funduszy zewnętrznych, stosując taki trochę "mieszany" system, zarówno w budownictwie komunalnym - który sami finansujemy - jak i w TBS-owskim. Mieszkania komunalne powstaną tylko za nasze pieniądze i wiadomo, że nie będzie tego relatywnie dużo. Rządowy program wsparcia budownictwa realizowany jest przez Krajowy Fundusz Mieszkaniowy i już przygotowujemy wnioski, by ewentualnie na przyszły rok pozyskać fundusze zewnętrzne. Zabezpieczając 1/3 kwoty potrzebnej na inwestycję, brakujące 2/3 możemy otrzymać z KFM.
Wiele osób obawia się, że TBS jest budownictwem drogim. Jest ono drogie wtedy, gdy w kosztach nie partycypuje gmina. My będziemy chcieli jako miasto partycypować w kosztach do wysokości 1/3 kwoty. Swój projekt przedstawimy prawdopodobnie na marcowej sesji rady, którą chcemy poświęcić właśnie problemom budownictwa. Miasto, wchodząc jako partycypant, będzie zwalniać mieszkańca od opłaty wstępnej. Będziemy oferować to rozwiązanie mieszkańcom budynków komunalnych tym, którzy dają gwarancję spłaty czynszu. Widzimy w tym działaniu sposób na uwolnienie mieszkań o niskim standardzie dla najbiedniejszych i bezdomnych. Planujemy, iż w tym systemie zdołamy w ciągu kadencji wybudować ok. 200-300 mieszkań.

cdn.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Mława: 300. rocznica śmierci twórcy Gorzkich Żali

2020-07-10 14:52

[ TEMATY ]

Gorzkie żale

Zdjęcia: Grażyna Kołek/Niedziela

Droga krzyżowa z Lourdes Marii de Haykod

Mława w diecezji płockiej obchodzi 300. rocznicę śmierci ks. Wawrzyńca Stanisława Benika – twórcy popularnego nabożeństwa Gorzkich Żali.

Ks. Benik mieszkał i pracował w tym mieście. Zaplanowano koncerty i sympozjum dla dorosłych oraz grę edukacyjną dla młodego pokolenia.

Z inicjatywami dotyczącymi 300. rocznicy śmierci ks. Wawrzyńca Stanisław Benika (1674-1720) wystąpiło Towarzystwo Miłośników Twórczości Tekli Bądarzewskiej w Mławie. W planach są m.in. koncerty muzyczne.

Dla dzieci i młodzieży przygotowano escape room, dzięki któremu młody odbiorca mógł poznać strukturę nabożeństwa Gorzkich Żali oraz postać samego autora. Planowane jest też sympozjum poświęcone ks. Benikowi. Główna uroczystość rocznicowa odbędzie się w Mławie 4 października. Mszy św. z tej okazji będzie przewodniczył biskup płocki Piotr Libera.

Z towarzystwem przy jubileuszu współpracuje parafia św. Stanisława BM w Mławie, gdzie pracował ks. Benik oraz Diecezjalny Instytut Muzyki Kościelnej „Musicum” w Płocku.

„Gorzkie Żale autorstwa ks. Benika nadały pasyjny charakter Wielkiemu Postowi. Nie ma lepszego miejsca do uhonorowania tej postaci niż Mława, gdzie misjonarz pracował do śmierci 23 kwietnia 1720 roku i gdzie został pochowany” – mówi ks. Marcin Sadowski, dyrektor „Musicum”.

Zaznacza, że Gorzkie Żale były bardzo popularne w przeszłości i do dziś jest odprawiane w każdej parafii. Wiele osób nie wyobraża sobie bez nich Wielkiego Postu.

„Najpiękniejsza część poświęcona Matce Bożej oddaje ból Maryi patrzącej na cierpiącego Syna. To nabożeństwo miało wpływ na ukształtowanie się takiego charakteru Wielkiego Postu jaki znamy” – podkreśla duszpasterz.

Ks. Wawrzyniec Stanisław Benik (1674-1720) jest twórcą jednego z najpopularniejszych nabożeństw Wielkiego Postu - Gorzkich Żali. Jest to nabożeństwo rdzennie polskie. Nie powstało w diecezji płockiej – ks. Benik przygotował je, kiedy pracował w Warszawie, w 1707 roku, w kościele św. Krzyża. Pierwowzór został wykonany w 1698 roku – była to przeróbka łacińskiej pasji „Fasciculus myrrhae” z 1697 r.

Później ks. Benik został przeniesiony do Mławy w diecezji płockiej, gdzie Misjonarze św. Wincentego a Paulo podjęli pracę duszpasterską na terenie parafii św. Stanisława BM. Ks. Benik od 1713 roku był proboszczem mławskiej parafii, tam też, prawdopodobnie w marcu 1713 roku, Gorzkie Żale zabrzmiały w diecezji płockiej po raz pierwszy.

CZYTAJ DALEJ

Abp Stanisław Nowak obchodzi 85. rocznicę urodzin

2020-07-11 08:23

[ TEMATY ]

Częstochowa

jubileusz

abp Stanisław Nowak

B.M.Sztajner/Niedziela

Abp senior Stanisław Nowak, były metropolita częstochowski dzisiaj obchodzi 85. rocznicę swoich urodzin. W rozmowie z "Niedzielą"  podzielił się swoimi wspomnieniami.

– Można powiedzieć, że w Jeziorzanach wszystko się zaczęło. Tam się urodziłem. To piękna miejscowość. Była ona u stóp klasztorów eremickich: kamedułów na Bielanach i starego opactwa tynieckiego. Blisko była również Kalwaria Zebrzydowska. Właśnie opactwo w Tyńcu było naszą parafią. Później nas przyłączono do wielkiej rodziny parafialnej w Liszkach – mówił abp Nowak.

– Czas mojego dzieciństwa to straszliwa II wojna światowa. Pamiętam ucieczkę z Jeziorzan za Kraków. Ojciec wiózł nas na wozie. Pamiętam pierwsze wrażenia. Widziałem lotnisko na Rakowicach w Krakowie jak samoloty płonęły. Mama została, bo musiała zająć się krową, która się zaparła i nie chciała iść. Mama pilnowała domu. Byłem najmłodszy spośród piątki rodzeństwa i bardzo płakałem pewnej nocy, kiedy niedaleko nas był potężny pożar. Witałem wojnę wielkim płaczem – wspominał abp Nowak i dodał: „Później, kiedy byłem już biskupem częstochowskim i odprawiałem Msze św. w Wieluniu, to często powtarzałem, że dziecko płaczem witało wybuch II wojny światowej. A tym dzieckiem to ja byłem”.

Arcybiskup senior wspominał również, że jego rodzina w czasie okupacji udzieliła schronienia młodym Żydówkom. – W naszym domu na strychu co pewien czas ukrywały się dwie młode Żydówki. Jedna z nich miała na imię Rywka. Po wojnie przyszła podziękować naszemu ojcu za uratowanie jej życia. Za pomoc Żydom przecież groziła śmierć – kontynuował arcybiskup senior.

Wspominając swoją drogę do kapłaństwa były metropolita częstochowski podkreślił: „Jeśli chodzi o moją drogę do kapłaństwa, to powiem, że moje powołanie kapłańskie jest w powołaniu chrzcielnym”. – Moi rodzice, bliscy byli religijni. Kochaliśmy Kościół. U mnie w domu z ogrodu zawsze widziałem dominujący biały klasztor Kamedułów. Była widoczna święta Kalwaria Zebrzydowska. Żyliśmy w cieniu tej kalwarii. Jako dziecko miałem pragnienie, by zostać księdzem. – mówił.

– Jak już byłem klerykiem, to taką postacią, u stóp której się wychowywałem do kapłaństwa, był kapelan prezydenta Ignacego Mościckiego. Wśród moich wychowawców był sługa Boży bp Jan Pietraszko, wykładowcą etyki był Karol Wojtyła. Na dzień moich święceń, których udzielił mi abp Eugeniusz Baziak, wybrałem słowa ze św. Pawła Apostoła: „Miłość Chrystusa przynagla nas” (2 Kor 5, 14), ale miałem te słowa jeszcze w tłumaczeniu ks. Jakuba Wujka: „Miłość Chrystusa przyciska nas” – wspominał abp Nowak.

– Po święceniach przyszła praca duszpasterska w Choczni k. Wadowic, Ludźmierzu i Rogoźniku. Będąc wychowawcą kleryków, zostałem posłany na studia do Paryża. W czasie studiów zgłębiałem duchowość kapłańską. W czasie studiów byłem świadkiem rewolucji obyczajowej 1968 r. – kontynuował abp Nowak.

– Z całym dziedzictwem mojego życia przeszedłem jako biskup do Częstochowy. Jestem kalwariarzem. Dlatego wybrałem słowa Iuxta Crucem Tecum stare (Chcę pod Krzyżem stać przy Tobie) jako motto mojej posługi biskupiej. Nieraz ludzie mówią: „Umrzeć w Panu”. To jest dla mnie najważniejsze. „Tobie, Panie, zaufałem”. – podkreślił arcybiskup senior.


Abp Stanisław Nowak urodził się 11 lipca 1935 r. w Jeziorzanach. Ukończył II Liceum Ogólnokształcącym im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie. Następnie wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Krakowskiej i rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Święcenia kapłańskie otrzymał 22 czerwca 1958 r. z rąk abp. Eugeniusza Baziaka. Jako motto swojej posługi kapłańskiej obrał słowa św. Pawła Apostoła „Miłość Chrystusa przyciska nas”.

Posługę duszpasterską rozpoczął w archidiecezji krakowskiej jako wikariusz w Choczni k. Wadowic, w Ludźmierzu i Rogoźniku na Podhalu. W latach 1963-79 był ojcem duchownym w Krakowskim Seminarium Duchownym, z przerwą na studia specjalistyczne z teologii w latach 1967-71 w Instytucie Katolickim w Paryżu, uwieńczone doktoratem. Od 1971 r. kierował katedrą teologii życia wewnętrznego Papieskiego Wydziału Teologicznego w Krakowie, a od 1981 r. - Wydziału Teologicznego Papieskiej Akademii Teologicznej.

Jest autorem wielu publikacji z zakresu teologii życia wewnętrznego. W 1979 r. objął funkcję rektora Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie. Ojciec Święty Jan Paweł II mianował go biskupem częstochowskim 8 września 1984 r. Uroczystość święceń biskupich odbyła się 25 listopada 1984 r. w częstochowskiej bazylice katedralnej. Święceń biskupich udzielił kard. Józef Glemp Prymas Polski. Bp Stanisław Nowak objął kanonicznie diecezję 26 listopada 1984 r. a uroczystego ingresu do bazyliki katedralnej dokonał 8 grudnia 1984 r. Jako motto swojej posługi biskupiej obrał słowa: „Iuxta crucem Tecum stare” (Chcę pod krzyżem stać przy Tobie).

W ramach prac Episkopatu Polski był w latach 1989–1996 przewodniczącym Komisji Maryjnej. W 1990 i 1994 brał udział w Synodach Biskupów w Rzymie. W latach 1994–2001 był stałym współpracownikiem Sekretariatu Synodu Biskupów. 24 czerwca 2004 papież Jan Paweł II ustanowił go drugim wiceprzewodniczącym Papieskiej Akademii Niepokalanej.

W lipcu 2010, po ukończeniu 75 lat złożył rezygnację z urzędu. Papież rozpatrzył ją formułą nunc pro tunc, prosząc metropolitę o kontynuowanie posługi do końca 2011. 29 grudnia 2011 papież Benedykt XVI zwolnił go z funkcji arcybiskupa metropolity częstochowskiego i mianował na ten urząd biskupa Wacława Depo.

Obszerną rozmowę telewizyjną z abp. Stanisławem Nowakiem będzie można zobaczyć TUTAJ

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję