Znana jest powszechnie miłość duchowych synów św. Franciszka do Najświętszej Maryi Panny. W Przeworsku znalazła ona wyraz w czci oddawanej Matce Bożej Pocieszenia. Kult koncentrujący się wokół wizerunku, umieszczonego obecnie w głównym ołtarzu bernardyńskiego kościoła, sięga XVII wieku – pierwsza wzmianka pochodzi z 1613 r. Sam obraz malowany na płótnie, o wymiarach 260 x 140 cm, powstał zapewne w kręgu barokowego malarstwa bernardyńskiego, jednak autor dzieła pozostaje nieznany. Najświętsza Maryja Panna została ukazana w pełnej postaci, przyodziana w czerwoną suknię i ciemnoniebieski płaszcz, stoi na kuli ziemskiej, na lewej ręce trzyma Dzieciątko, w prawej zaś dzierży berło.

Popularność przeworskich bernardynów w regionie i prowadzone przez nich aktywne duszpasterstwo wpłynęły na prężny rozwój czci wobec Matki Bożej Pocieszenia. Już w 1647 r. o. Bernardyn Kaliski w dziele „Laconicum novellae Provinciae Russiae” określił wizerunek jako „Imago Miraculosa” (Obraz Cudowny).

Dynamiczny rozkwit przeworskiego ośrodka kultu maryjnego wpisywał się w potrydencką odnowę Kościoła, silnie akcentującą rolę Matki Bożej w dziele zbawienia. Staraniom bernardynów sprzyjała postawa mieszczan i okolicznej szlachty, dla których przeworska świątynia stała się ulubionym sanktuarium. Kronika klasztoru dokumentuje wiele wotów przekazanych przez wdzięcznychw czcicieli przeworskiej Maryi.

Te świadectwa licznych łask oraz srebrna sukienka fundacji Franciszka Lisiewicza z 1750 r. zostały zarekwirowane w 1786 r. na mocy dekretu cesarza Józefa II. Polityka zaborcy spowodowała, że oficjalny kult osłabł, ale pozostał w sercach przeworszczan. Odrodzenie czci wobec Matki Bożej Pocieszenia wiąże się z osobą o. Felicjana Fierka, gwardiana przeworskiego. Z jego inicjatywy w 1894 r. łaskami słynący wizerunek umieszczono w kaplicy przylegającej do północnej nawy kościoła (pierwotnie poświęconej Panu Jezusowi Biczowanemu, obecnie św. Antoniemu z Padwy).

Przeworski snycerz Antoni Rarogiewicz wykonał dla Matki Bożej Pocieszenia kunsztowny, neobarokowy ołtarz. Napis znajdujący się wokół Obrazu wyrażał pragnienia mieszczan przeworskich kierowane do Maryi: „Matko, pociesz, bo płaczemy, Matko, prowadź, bo giniemy, Matko, nie opuszczaj nas”. Sam Wizerunek otrzymał dekoracyjne, miedziane korony i sukienki, tło pokryto bordowym aksamitem.

W latach 20. XX wieku podjęto działania zmierzające do koronacji łaskami słynącego obrazu. Wielkim orędownikiem tego przedsięwzięcia był o. Tadeusz Ukleja, gwardian w latach 1924-1927. Uzyskano wprawdzie aprobatę biskupią, lecz starania nie zostały ostatecznie sfinalizowane. Szczególnym świadectwem czci jest Księga Cudów, zawierająca informacje o kilkudziesięciu nadzwyczajnych łaskach – szczególnie wzruszające są opisy uzdrowień, np. z zakażenia poporodowego, tężca, choroby nóg czy gardła. Kult Matki Bożej Pocieszenia Przeworskiej miał charakter ponadlokalny – obejmował obszar od Rzeszowa po Lwów. Materialnym świadectwem otrzymanych łask są wota – większość z nich znajduje się do dzisiaj w prezbiterium, w pobliżu wizerunku.

Od 1952 r. w ostatnią niedzielę sierpnia obchodzony jest odpust Matki Bożej Pocieszenia. Dziesięć lat później łaskami słynący obraz umieszczono w głównym ołtarzu, który stanowi swoisty tron dla Matki Bożej, pełen motywów maryjnych. W 1972 r. i 2008 r. przeprowadzono konserwacje wizerunku.

Nowe inicjatywy związane z kultem podejmowane są przez obecnego gwardiana konwentu przeworskiego o. Marcelego Gęślę – m.in. opracowano sześć nowych pieśni ku czci Matki Bożej Pocieszenia, planowany jest druk obrazków z modlitwą. Przeworscy bernardyni zapraszają na Apele Maryjne przed odpustem Matki Bożej Pocieszenia, w dnach 28-29 sierpnia o godz. 21. Właściwe uroczystości rozpoczną się w wigilię Święta, w sobotę 29 sierpnia, Mszą św. o godz. 18, zaś główna Suma odpustowa będzie celebrowana 30 sierpnia o godz. 12.15.

Ufamy, że wkrótce wizerunek zostanie ukoronowany papieskimi diademami.