Reklama

Wiara

GLOSSA MARGINALIA NA 04/02/2026

Nazaret w Ewangelii Marka staje się miejscem szczególnego napięcia

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Dodaj nasz portal do preferowanych źródeł Google
Artykuły z niedziela.pl będą pojawiać się częściej w Twoich wynikach wyszukiwania

2 Sm 24,2.9-17

Opowiadanie z końca 2 Księgi Samuela należy do epilogu (rozdz. 21-24), który domyka historię Dawida w świetle przymierza. Całe opowiadanie zaczyna się od wzmianki o gniewie Pana na Izraela. Grzech króla splata się tu z losem wspólnoty. Władza w Biblii niesie odpowiedzialność, nie przywilej. Król nakazuje spis Izraela i Judy. W świecie starożytnym spis służył wojsku i daninom. W Izraelu dotykał jeszcze głębiej, bo lud pozostawał własnością Pana. Tora łączy spis z motywem okupu za życie i ostrzega przed plagą (Wj 30,11-16). W tej perspektywie liczby odsłaniają pragnienie oparcia się na sile policzonej i przewidywalnej. Paralelny opis w 1 Księdze Kronik nazywa sprawcę pokusy „szatanem” (satan), przeciwnikiem, i odsłania warstwę duchowej walki.

Reklama

Słowo Boga przychodzi przez proroka Gada. Dawid słyszy o trzech karach i wybiera krótki czas zarazy. Wybór odsłania zaufanie do miłosierdzia Pana bardziej niż do łaski ludzi. Plaga dotyka ludu, a Dawid widzi anioła rażącego Jerozolimę. Wypowiada zdanie pasterza: winę bierze na siebie, lud nazywa „owcami”. Ambroży z Mediolanu widzi rdzeń grzechu w pragnieniu poznania liczby, którą należało zostawić samemu Bogu. Podkreśla drogę powrotu: wyznanie winy, uniżenie i ofiarę przebłagalną; dawny ołtarz staje się w jego lekturze szkołą pokuty. Aphrahat, mędrzec perski, przywołuje Dawida jako wzór troskliwego pasterza, który oddaje siebie za owce i nie chroni własnego imienia. Dalszy ciąg rozdziału kończy się ofiarą i ustaniem zarazy. Tekst prowadzi ku uzdrowieniu przez pokorę i przez wybór ręki Pana.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Mk 6,1-6

Nazaret w Ewangelii Marka staje się miejscem szczególnego napięcia. Jezus wraca do „swojej ojczyzny” i naucza w synagodze w szabat. Słuchacze słyszą mądrość i wspominają czyny mocy, a równocześnie sprowadzają Go do tego, co znane: zawodu i rodu. Wypowiadają pytanie o źródło tego, co mówi i czyni. To pytanie o autorytet (exousia), o to, skąd płynie dar. Pada określenie „cieśla” (tekton), czyli rzemieślnik, budowniczy. Pada też nietypowe w tej kulturze nazwanie Go „synem Maryi”. Ich wiedza o rodzinie staje się przeszkodą. Ewangelista używa słowa oznaczającego zgorszenie i potknięcie (skandalizontai). Tajemnica wcielenia dotyka ich w szorstkiej prostocie codzienności.

Augustyn zauważa, że u Mateusza Jezus bywa nazywany „synem cieśli”, a tu „cieślą”. Oba ujęcia oddają to samo spojrzenie mieszkańców. Widzą w Nim rzemieślnika, bo znają Jego dom. Beda Czcigodny podkreśla ślepotę Nazarejczyków, którzy gardzą Tym, którego słowa i dzieła mogły im objawić jako Chrystusa, a powodem staje się pokrewieństwo. To stara choroba serca: zazdrość o bliskiego, pamiętanie jego dziecięcej słabości, odmowa uznania działania Boga tuż obok. Beda wyjaśnia też wątek „braci” i „sióstr”. Pismo nazywa tak krewnych, jak Abraham i Lot, choć nie byli braćmi rodzonymi. To język Biblii, który chroni sens, a nie plotkę.

Teofilakt widzi w powrocie Jezusa do Nazaretu odebranie mieszkańcom wymówki. Jezus przywołuje przysłowie o proroku lekceważonym w swojej ziemi, wśród krewnych i w domu. Tekst wpisuje Go w los proroków Izraela, często odrzucanych przez swoich. Najostrzejsze zdanie brzmi o tym, że nie mógł tam uczynić wielu znaków. Teofilakt tłumaczy, że moc Jezusa nie słabnie. On powstrzymuje znaki wobec niewiary i nie pogłębia winy tych, którzy patrzą, a nie przyjmują. Uzdrowienia nielicznych pokazują, że współczucie pozostaje. Jezus kładzie ręce na chorych. Beda objaśnia zdziwienie Jezusa jako jawne ukazanie, że niewiara Nazaretu zasługuje na zdumienie; Jezus zna serca. Ten sam Beda widzi tu także zwrot historii zbawienia: pogarda „u swoich” sąsiaduje z obfitością łaski pośród narodów. Na końcu Jezus wychodzi poza granice rodzinnej znajomości i idzie nauczać po okolicznych wsiach. Słowo nie zatrzymuje się na murze przyzwyczajenia.

2026-01-12 12:24

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Oceń: +123 0 dodaj do źródeł Google

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Świadectwo Marii Magdaleny jest pełne: „Widziałam Pana”

[ TEMATY ]

rozważania

Glossa Marginalia

Domena publiczna

Św. Maria Magdalena

Św. Maria Magdalena
Pieśń nad Pieśniami osiąga tutaj jeden z najwyższych szczytów całej księgi. Oblubienica prosi: „Połóż mnie jak pieczęć na twoim sercu, jak pieczęć na twoim ramieniu”. W świecie starożytnym pieczęć potwierdzała własność, chroniła i uwierzytelniała. Zostawiała znak, który każdy umiał rozpoznać. Prośba dotyka więc trwałości więzi. Serce oznacza wnętrze człowieka, jego pamięć i wolę. Ramię oznacza działanie. Miłość ma przeniknąć jedno i drugie: być obecna w sercu i w czynie. To przynależność przeżywana całą osobą, trwalsza niż chwilowe wzruszenie. Dalej pada zdanie: „Miłość jest potężna jak śmierć”. W ludzkim doświadczeniu śmierć sięga po każdego. Pieśń zestawia z nią miłość, by ukazać jej siłę i nieustępliwość. Kolejny obraz mówi o żarliwości nieustępliwej jak Szeol - o przywiązaniu, które obejmuje serce całe i niepodzielone. W samym środku wersetu pojawia się zwrot rzadki: „płomień Pański”. Hebrajskie słowo zachowuje skróconą postać imienia Boga. Miłość okazuje się więc ogniem, którego ostateczne źródło bije w samym Panu. Wielkie wody i rzeki nie zdołają jej zagasić. W Biblii wody oznaczają zwykle chaos i zagrożenie; tutaj przegrywają. Ostatnie zdanie odrzuca handel: miłości nie kupuje się za cały majątek domu. Hipolit Rzymski, autor najstarszego chrześcijańskiego komentarza do tej księgi, w szukającej Oblubienicy widział niewiasty, które o świcie biegły do grobu Jezusa. Orygenes odczytywał te słowa jako wezwanie do więzi obejmującej pamięć, wolę i wierność. Kościół słyszy w nich także miłość Boga do duszy i do Kościoła. Ten ogień pozostaje jedyny.
CZYTAJ DALEJ

Proboszcz z Gazy: Ogromu katastrofy nie są w stanie oddać żadne słowa

2026-11-14 17:25

[ TEMATY ]

strefa gazy

PAP/EPA

Ulewne deszcze, które w ostatnich dniach przeszły nad Strefą Gazy, pogorszyły i tak już katastrofalną sytuację mieszkańców tego regionu. „Brakuje już słów, by opisać rzeczywistość, w jakiej żyje większość ludności” - powiedział ojciec Gabriel Romanelli. Proboszcz jedynej katolickiej parafii w Gazie zauważa, że ludzie bardzo boją się czwartej wojennej zimy „pod namiotami, które nawet nie są namiotami”.

Pochodzący z Argentyny kapłan powiedział, że w Gazie nawet deszcz to nie tylko woda. Miesza się ze ściekami ze zniszczonych kanałów i latryn wykopanych w obozach dla uchodźców. Niesie ze sobą śmieci, zalewa prowizoryczne schronienia przesiedleńców. „Rozejm ograniczył bombardowania, ale nie przyniósł poprawy sytuacji. Ponad dwa miliony Palestyńczyków straciło wszystko i nadal traci wszystko” - powiedział.
CZYTAJ DALEJ

Niepodległość wykuwa się także dziś

2026-11-15 23:41

Paweł Pasionek

- Służba Ojczyźnie nie kończy się na polu walki – powiedział Albert Golonka.

Rok 1918 przyniósł Polsce wolność i Limanowa była wówczas jednym z pierwszych miast, które zrzuciły zaborcze jarzmo. Ale Limanowa już w 1914 r. – a zatem na samym początku I wojny światowej - stała się areną kluczowych walk Legionów Polskich. Bowiem górujące nad miastem wzgórze Jabłoniec na początku grudnia 1914 r. było centrum bitwy pod Limanową, która pozwoliła zatrzymać podążające na zachód wojska rosyjskie.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję