Reklama

W trosce o rybaków ludzi

2015-09-17 13:17


Edycja toruńska 38/2015, str. 7

SAI
Ks. Leszek Stefański

Z ks. Leszkiem Stefańskim, wicerektorem ds. wychowania w Wyższym Seminarium Duchownym w Toruniu, prezesem Towarzystwa Przyjaciół WSD, rozmawia ks. Paweł Borowski

KS. PAWEŁ BOROWSKI: – 2 lata temu bp Andrzej Suski mianował Księdza wicerektorem WSD. To wielka odpowiedzialność kształtować przyszłych kapłanów.

KS. LESZEK STEFAŃSKI: – Tak, to prawda. Ostatnio głośno wyraził tę prawdę w rozmowie ze mną jeden z kleryków. Odpowiedziałem mu: „A czyż bycie księdzem nie jest wielką odpowiedzialnością? A ty nim będziesz już niedługo”. Ale Pan Bóg, dając wezwanie, daje też łaskę dorastania do tego zadania. Trzeba tylko na nią odpowiadać. Staram się to robić każdego dnia.

– Jest Ksiądz także prezesem Towarzystwa Przyjaciół WSD. Na czym polega uczestnictwo w towarzystwie?

– Nie trzeba chyba szczególnie wyjaśniać, dlaczego osoby powołane potrzebują szczególnego wsparcia i zaplecza modlitewnego ze strony całego Kościoła. Zwiedzenie z drogi powołania albo słabość powołanego jest często przyczyną zwiedzenia lub słabości wielu wiernych. Wszak nie bez przyczyny powołanych nazywa się przewodnikami owiec. Ponadto w walce o zbawienie dusz ludzkich odejście z drogi powołania jednego z wezwanych do kapłaństwa w konsekwencji oznacza wiele niewypowiedzianych homilii, nierozgrzeszonych ludzi, nieodprawionych Mszy św., itp. Stąd z Bożego natchnienia i inicjatywy ludzi w Kościele powszechnym powstają i trwają najróżnorodniejsze apostolskie dzieła, mające wspierać powołanych. Nie dziwi więc fakt, że 2 lata po powołaniu do istnienia Wyższego Seminarium Duchownego, 26 września 1995 r., na prośbę kapłanów i świeckich bp Andrzej Suski erygował Towarzystwo Przyjaciół WSD w Toruniu. W statutach towarzystwa czytamy, iż jego celem jest wspieranie toruńskiego seminarium, które ma się przejawiać w szczególności w modlitwie za moderatorów i alumnów, trosce o powołania kapłańskie w Kościele diecezjalnym, pozyskiwaniu środków finansowych koniecznych do funkcjonowania seminarium oraz nowych członków. Istotnym zatem celem tego dzieła jest otoczenie modlitwą tych, którzy troszczą się o młode powołania kapłańskie w seminarium duchownym i podejmują odpowiedzialnie formację przyszłych pokoleń księży naszej diecezji, oraz modlitwa za kleryków: zarówno by było ich jak najwięcej, jak i by nie słabli we wzroście w łasce, przygotowując się do dzieł, które będą im zadane w przyszłości. Ponadto członkowie towarzystwa w miarę swoich możliwości mają wspierać materialnie seminarium oraz dbać o to, by być wspólnotą.

– W tym roku towarzystwo obchodzi 20-lecie. Jak wielu członków liczy ono obecnie?

– Towarzystwo powstało dokładnie 20 lat temu i okazuje się, że przez ten okres w jego szeregi wstąpiło ok. 1100 członków. Obecnie podejmuję się żmudnego zadania dotarcia do nich. Wraz z klerykami przygotowaliśmy spis wszystkich członków TP WSD i wysłaliśmy do nich listy. Niektórzy wstąpili w szeregi modlących się za seminarzystów i moderatorów oraz wspierających nas materialnie wiele lat temu, niektórzy uczynili to w ostatnim czasie. Po 20 latach trudno określić, ilu w ogóle jest członków towarzystwa. Wiele osób być może zmieniło adres zamieszkania, a niektórzy zapewne odeszli już do Pana. Chcielibyśmy dotrzeć do wszystkich żyjących, dlatego organizujemy zjazd członków TP WSD z okazji 20-lecia istnienia. Na zjazd zapraszamy oczywiście wszystkich, którzy chcieliby włączyć się w dzieło wspierania naszego seminarium. Konieczne jest jednak wcześniejsze zgłoszenie swojego udziału w spotkaniu.

– Seminarzyści wydają pismo „Sługa”. Jaki jest cel wydawania takiego czasopisma?

– Pismo pozwala zbudować bliższą więź z naszym seminarium i być na bieżąco z wydarzeniami, które mają miejsce w naszym domu. Można tam przeczytać wiele ciekawych artykułów dotyczących liturgii lub życia duchowego oraz obejrzeć zdjęcia z wydarzeń, w których uczestniczymy. Chcemy także, by czasopismo ułatwiało przekazywanie informacji dotyczących samego Towarzystwa Przyjaciół WSD.

– Ludzie świeccy mają mgliste wyobrażenie o życiu za murami seminarium. Jak wygląda to życie?

– Jedną z nazw seminarium jest dom formacyjny. Toczy się więc tam życie, które jest formacyjne, przy czym nie wolno zapominać, że pierwszym formującym nie są moderatorzy, ale sam Bóg. To On towarzyszy nam w codzienności i pomaga dojrzewać do daru, którym nas obdarza i odpowiedzialnie go podejmować. Fundamentem tego daru jest to, jakimi jesteśmy ludźmi. Na tym dopiero buduje się nasza fachowość zdobywana przez studia oraz dorastanie do bycia „duszpasterzami”. Ale seminarium jest też domem, w którym toczy się normalne życie, na które składają się wspólne modlitwy, posiłki, spędzany czas wolny, nauka, praca fizyczna, itp.

Więcej informacji o spotkaniu Towarzystwa Przyjaciół WSD na www.wsdtorun.pl

Tagi:
seminarium

Reklama

Seminarium 35+ przeniesiono z Krakowa do Łodzi

2019-07-11 15:24

xpk / Łódź (KAI)

Po pięciu latach istnienia Ogólnopolskie Seminarium dla Starszych Kandydatów do Święceń zwane Seminarium 35+ przenosi się z Krakowa do Łodzi. Jest to wspólna decyzja odpowiedzialnych za seminarium – Konferencji Episkopatu Polski oraz abp. Grzegorza Rysia, metropolity łódzkiego. Funkcję pełniącego obowiązki rektora objął ks. dr hab. Sławomir Szczyrba.

ks. Paweł Kłys

- Decyzja o przeniesieniu seminarium poprzedzona była długą refleksją rektora seminarium, metropolity krakowskiego i abp. Stanisława Gądeckiego, przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski, a także księdza prymasa, który odpowiada za Komisję ds. duchowieństwa w episkopacie. Zaczęto się rozglądać za inną lokalizacją. Łódź nie była pierwszą propozycją, były jeszcze inne, ale kiedy biskupi innych diecezji stwierdzili, że nie widzą możliwości, aby to seminarium ulokować, wyszło, że będzie to Łódź – podkreśla abp Grzegorz Ryś.

Przez ostatnie lata klerycy Ogólnopolskiego Seminarium dla Starszych Kandydatów do Święceń, powołanego przez Konferencję Episkopatu Polski 11 czerwca 2014, studiowali na wydziale teologicznym Uniwersytetu Papieskiego w Krakowie, a zamieszkiwali w dawnej szkole oo. cystersów w Nowej Hucie. Po przeniesieniu do Łodzi seminarium będzie mieściło się w wydzielonej części gmachu Wyższego Seminarium Archidiecezji Łódzkiej.

- Mamy dość duży gmach naszego diecezjalnego seminarium. Można z niego wydzielić duży fragment dla Seminarium 35+, zachowując jego odrębność od seminarium diecezjalnego: z własną kaplicą i własnymi salami wykładowymi - zapewnia metropolita łódzki.

Wykładowcami trzeciego w Łodzi Seminarium Duchownego - istnieje jeszcze seminarium diecezjalne i oo. franciszkanów w Łagiewnikach - będą łódzcy duchowni diecezjalni i zakonni.

- Klerycy z Seminarium 35+ wnoszą do Kościoła, do prezbiterium, do którego wejdą, swoje ciekawe doświadczenia życiowe, inne niż ksiądz, który niegdyś przyszedł do seminarium zaraz po maturze. W tym widzę wielką wartość tego seminarium. My wszyscy, jako Kościół, powinniśmy się czuć za nie odpowiedzialni – mówi abp Ryś.

Każdy z studentów Seminarium 35+ może mieć indywidualny tok studiowania, co podyktowane jest różnym zakresem wiedzy i podjętych wcześniej studiów, stąd też – jak zauważa łódzki pasterz – dla jednych seminarium będzie trwało 4 czy 5 lat, a dla innych 6 lub dłużej.

Nowe miejsce to także nowe władze seminarium – podkreśla metropolita łódzki – są już pewne propozycje związane z urzędem rektora, ekonoma i ojca duchownego, ale dopóki nie zostaną one zatwierdzone przez Konferencję Episkopatu Polski, nie będą podane do publicznej wiadomości. Wiadomo tylko, że funkcję pełniącego obowiązki rektora objął wykładowca teorii poznania i antropologii filozoficznej w WSD w Łodzi ks. dr hab. Sławomir Szczyrba.

Każdy, kto chciałby wstąpić do Seminarium 35+, musi zgłosić się najpierw do swojego biskupa diecezjalnego, który następnie może do doń skierować. Decyzję o tym podejmuje ordynariusz diecezji, z której pochodzi kandydat. Następnie wraz z dokumentami i skierowaniem od ordynariusza może zgłosić się do pełniącego obowiązki rektora Seminarium 35+ w Łodzi.

Na zakończenie roku akademickiego 2018/2019 w Ogólnopolskim Seminarium dla Starszych Kandydatów do Święceń podejmowało formację 20 kandydatów do kapłaństwa. Z informacji, które przekazał ks. Szczyrba, wiadomo, że do tej pory do Seminarium 35+ zgłosiło się 8 nowych kandydatów, którzy w roku akademickim 2019/2020 podejmą studia filozoficzno-teologiczne.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Pindel: szkaplerz zobowiązuje, nie zwalnia z wysiłku, uczy zaangażowania

2019-07-17 12:40

rk / Oświęcim (KAI)

„Szkaplerz to znak podporządkowania życiu Matki Bożej” – przypomniał 16 lipca w Oświęcimiu bp Roman Pindel, który przewodniczył Mszy św. w kaplicy oświęcimskiego klasztoru sióstr karmelitanek bosych. Ordynariusz diecezji bielsko-żywieckiej sprawował liturgię z okazji wspomnienia Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel. Podczas odpustowej uroczystości kilkunastu wiernych przyjęło po raz pierwszy szkaplerz.

PB

W homilii bp Pindel wyjaśnił wymowę teologiczną i duchową szkaplerznej szaty. Zwrócił uwagę, że wskazuje ona na wolę związania życia z Matką Pana, a jednocześnie podporządkowania się głównemu życiowemu przesłaniu Maryi. Jak wytłumaczył biskup, przesłanie to zostało wypowiedziane w Kanie Gallilejskiej w słowach: „Uczyńcie wszystko, co On wam powie”.

„Chodzi tu o codzienne nasze posłuszeństwo wobec słowa Bożego - tego słuchanego w Kościele, rozważanego w domu podczas czytania czy medytacji. To przede wszystkim poddanie się temu słowu. Poddanie się z wiarą, jak po usłyszeniu słów Jezusa: «Napełnijcie stągwie wodą!»” – dodał biskup, wskazując na dokonany przez Jezusa cud przemiany wody w wino, opisany w Ewangelii św. Jana.

„Godnie nosi szkaplerz uczeń Jezusa, który jest posłuszny, jak żołnierz dowódcy, noszący taki sam mundur tylko z innymi stopniami” – kontynuował duchowny i przypomniał, że Maryja nie tylko rozważa każde słowo i wydarzenie, ale także przechowuje je w swoim sercu i przekazuje dla dobra tych, którzy, tak jak ona, są uczniami Chrystusa.

Kaznodzieja podkreślił, że szkaplerz daje nadzieję na zbawienie i ostateczne zwycięstwo nad śmiercią i szatanem. „Zarazem szkaplerz jest zobowiązaniem po stronie Tego, który jest Zwycięzcą i Zbawicielem. Szkaplerz nie zwalnia z wysiłku i nie uczy bierności. Nie jest dla takich, którzy liczyliby na innych, nie wypełniając swoich zobowiązań” – zaznaczył. Hierarcha zachęcił do noszenia szkaplerza. Porównał to do brania na co dzień Maryi „do siebie, do tego, co do nas należy, niczego przed nią nie ukrywając”.

Wspólnie z biskupem w Karmelu modlili się kapłani z dekanatu oświęcimskiego, księża salezjanie, ojcowie karmelici i franciszkanie, przebywające za klasztorną klauzurą karmelitanki, oświęcimskie siostry serafitki, misjonarki św. Maksymiliana oraz wierni z Oświęcimia. Byli uczestnicy także prenowicjatu salezjańskiego.

Podczas odpustowej uroczystości kilkunastu wiernych przyjęło po raz pierwszy szkaplerz.

Nazwa „szkaplerz” pochodzi od łacińskiego słowa „scapularis”, czyli „noszony na plecach”. Zakonnicy noszą szkaplerz w postaci prostokątnego kawałka materiału z otworem na głowę, wkładanego na tunikę habitu. Taką szatę jako element habitu noszą dziś nie tylko karmelici, ale i inne zakony. Świeccy noszą go w formie medalika. Tradycyjnym dniem, kiedy przyjmuje się szkaplerz jest święto Matki Bożej Szkaplerznej. Odwiedzenie karmelitańskiej wspólnoty jest zewnętrznym znakiem włączenia się w duchowe dobra zakonu, jakich poprzez nałożenie szkaplerza dostępujemy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Francja: od 25 lat wspólnotę braci z Taizé wspierają urszulanki z Polski

2019-07-17 19:36

(KAI/VaticanNews) / Taizé

Od ćwierć wieku pracują na wzgórzu w Taizé urszulanki Serca Jezusa Konającego z Polski. Za ich posługę podziękował im przeor wspólnoty, brat Alois. Swoją wdzięczność każdego tygodnia wyraża też młodzież, z którą pracują siostry.

Łukasz Krzysztofka

Pracujący w Taizé od wielu lat polski kapłan brat Marek przypomniał, że przybycie sióstr urszulanek było związane z potrzebą wspierania jego jako jedynego wówczas brata z Polski, by można było przyjąć liczne grupy młodych. Zaprosił je założyciel wspólnoty brat Roger, który bardzo liczył na to, że uda się znaleźć odważne zakonnice, które zechciałyby przyjechać do Taizé. Bardzo je polubił i wspierał, nalegając jednocześnie, by nosiły strój zakonny, żeby było wiadomo, że są to siostry z Polski.

W rozmowie z Radiem Watykańskim siostra Grażyna zaznaczyła, że chociaż początkowo urszulanki służyły głównie Polakom i osobom z Europy Środkowo-Wschodniej, to z czasem objęły swoimi działaniami także mieszkańców innych krajów. "Stopniowo nasza misja się zmieniała, ale cały czas jesteśmy nastawione na służenie młodym i słuchanie ich. Towarzyszymy dziewczętom z różnych krajów, w zależności od tego, jakimi językami mówimy. Zdarza się niekiedy, że dziewczęta, które w Taizé poznały urszulanki, wstępują do tego zgromadzenia" – powiedziała siostra Ania. Dodała, że ona sama właśnie w Taizé poznała urszulanki "i tu rozeznawałam moją drogę i, jak widać, jestem w zgromadzeniu".

W ciągu dwudziestu pięciu lat na wzgórzu w Taizé pracowało kilkanaście urszulanek. Dla życia każdej z nich doświadczenie to było bardzo istotne. Także braciom ze wspólnoty i wielu ludziom młodym nie sposób sobie wyobrazić życia w tym miejscu bez ich obecności.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem