GORZKIE ŻALE <- KLIKNIJ

Okrąg, który widzimy dokoła Chrystusa to symbol pełni i doskonałości ofiary Jezusa. Czerwony płaszcz, jaki ma On na swoich ramionach, wskazuje na Jego władzę kapłańską. Oczy Jezusa zwrócone są ku górze, w stronę Ojca, którego dłoń widać na samej górze, w półokręgu. Wyprostowane palce tej dłoni to znak oznaczający wskrzeszenie Jezusa lub błogosławieństwo Boga Ojca na wszystko, co czyni Jezus.

Pixabay.com

Krzyż z San Damiano

Jednak scena wniebowstąpienia, ukazana na Krzyżu z San Damiano, to nie jedyny moment, gdzie widać anioły, bo sześciu aniołów widać także przy ramionach Jezusa. Zdają się oni rozmawiać między sobą o tym, co się wydarzyło. Patrzą na siebie, wyrażają podziw dla tajemnicy zbawienia dokonanego przez krew odkupieńczą.

Rozważając i poznając treść franciszkańskiego krzyża z San Damiano, widzimy jeszcze inne przedstawione tu postacie. Przy bokach Jezusa widać jeszcze dwie, znacznie mniejsze osoby. To Longinus i Stephaton, rzymscy żołnierze, którzy często przedstawiani są w malarstwie umbryjskim jako istotne figury u stóp krzyża. To kolejny element, który pokazuje, jak istotne jest w ikonopisarstwie przedstawienie wielkości postaci.

Przy prawej nodze Jezusa stoi Longinus, który przebił włócznią Jego bok (zob. J 19,33). Krew tryskająca z rany Jezusa spływa na zakrytą stronę twarzy Longinusa. W innych ujęciach tej sceny krew spływa na oko Longinusa. To nawiązanie do podań, według których żołnierz został uleczony ze ślepoty na jedno oko w czasie krzyżowania Jezusa.

Na tej samej wysokości, po prawej stronie, stoi Stephaton. Jego imię to przekręcona forma greckiego słowa oznaczającego “gąbkę”, identyfikuje się go z żołnierzem, który podał Jezusowi gąbkę nasączoną octem (zob. J 19, 28-30). Warto zwrócić również uwagę na strój Stephatona. Długość jego ubioru (do kolan) charakterystyczna jest dla rzymskiego stroju, jednak pozostała jego część sugeruje, iż jest to strażnik Świątyni Żydowskiej.

Na samym dole krzyża możemy dostrzec także mało wyraźne wizerunki sześciu osób, spośród których dostrzegalne są jedynie dwie – prawdopodobnie wierni dotykali tej części krzyża i portrety pozostałych osób wytarły się. Kogo przedstawiają dwa najwyraźniejsze? Tradycja podaje, że być może to św. Paweł i św. Piotr – co korespondowałoby z przedstawieniem na ikonie także koguta.

Inna interpretacja wskazuje, że są to święci patronowie Umbrii: św. Jan i św. Michał, a przypuszczalnie mogły się tam znajdować także wizerunki św. Rufina, św. Jana Chrzciciela, św. Piotra i św. Pawła.

Warto tutaj zwrócić uwagę, że obramowanie ze złotych muszli w tym miejscu krzyża nie jest domknięte. Według niektórych osób można to interpretować jako ponadczasowość Męki i Śmierci Chrystusa, która wkracza w rzeczywistość ludzi wszystkich czasów i pokoleń.

Kończąc nasze dzisiejsze rozważanie zawołajmy z wiarą jeszcze raz, tak jak czyniliśmy to w naszym pierwszym rozważaniu. Jest to modlitwa, którą według tradycji św. Franciszek odmówił przed Krzyżem San Damiano: Najwyższy, chwalebny Boże, rozjaśnij ciemności mego serca i daj mi, Panie, prawdziwą wiarę, niezachwianą nadzieję i doskonałą miłość, zrozumienie i poznanie, abym wypełniał Twoje święte i prawdziwe posłannictwo. Amen