Niedziela, 15 marca. Czwarta Niedziela Wielkiego Postu.

• 1 Sm 16, 1b.6-7. 10-13b • Ps 23 • Ef 5, 8-14 • J 9, 1.6-9. 13-17.34-38

Jezus, przechodząc, ujrzał pewnego człowieka, niewidomego od urodzenia. Splunął na ziemię, uczynił błoto ze śliny i nałożył je na oczy niewidomego, i rzekł do niego: «Idź, obmyj się w sadzawce Siloam» – co się tłumaczy: Posłany. On więc odszedł, obmył się i wrócił, widząc. A sąsiedzi i ci, którzy przedtem widywali go jako żebraka, mówili: «Czyż to nie jest ten, który siedzi i żebrze?» Jedni twierdzili: «Tak, to jest ten», a inni przeczyli: «Nie, jest tylko do tamtego podobny». On zaś mówił: «To ja jestem». Zaprowadzili więc tego człowieka, niedawno jeszcze niewidomego, do faryzeuszów. A tego dnia, w którym Jezus uczynił błoto i otworzył mu oczy, był szabat. I znów faryzeusze pytali go o to, w jaki sposób przejrzał. Powiedział do nich: «Położył mi błoto na oczy, obmyłem się i widzę». Niektórzy więc spośród faryzeuszów rzekli: «Człowiek ten nie jest od Boga, bo nie zachowuje szabatu». Inni powiedzieli: «Ale w jaki sposób człowiek grzeszny może czynić takie znaki?» I powstał wśród nich rozłam. Ponownie więc zwrócili się do niewidomego: «A ty, co o Nim mówisz, jako że ci otworzył oczy?» Odpowiedział: «To prorok». Rzekli mu w odpowiedzi: «Cały urodziłeś się w grzechach, a nas pouczasz?» I wyrzucili go precz. Jezus usłyszał, że wyrzucili go precz, i spotkawszy go, rzekł do niego: «Czy ty wierzysz w Syna Człowieczego?» On odpowiedział: «A któż to jest, Panie, abym w Niego uwierzył?» Rzekł do niego Jezus: «Jest nim Ten, którego widzisz i który mówi do ciebie». On zaś odpowiedział: «Wierzę, Panie!» i oddał Mu pokłon.

Przez Jezusa pojawiają się znaki przepowiedziane przez Izajasza w jego księdze. Jezus uzdrawia wielu, a tym razem niewidomego od urodzenia. Człowiek ten w ogóle nie wie, jak wygląda rzeczywisty świat. Widzimy również, w jaki sposób to się wydarzyło: Jezus bierze błoto, nakłada je na oczy, niewidomy myje się w „Posłańcu” (Siloam) i jest posłuszny wskazówkom Jezusa. Na koniec Jezus pyta go o jego wiarę, a człowiek wyznaje swoją wiarę w Syna Człowieczego, czyli Jezusa Chrystusa. Każdy z tych kroków jest istotny: dotyk Jezusa, posłuszeństwo Słowu i wiara. Jak wygląda moje życie duchowe? Jak wygląda moja indywidualna modlitwa? Czy rozważam Boże Słowo i słucham, kiedy Bóg do mnie mówi? Czy wierzę w obietnice zawarte w Słowie Bożym? Czy wierzę, że Bóg troszczy się o moje życie i cały mój świat, że to On jest Panem, a nie ja? Jeśli nie rozwijam się w żadnej z wymienionych rzeczy, pomodlę się do Jezusa, aby mi pomógł.

D.L.

ROZWAŻANIA NA ROK 2026 JUŻ DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!: "Żyć Ewangelią 2026".