Drogi księże Arcybiskupie,

Serdecznie dziękuję za wiadomość o mającym się zakończyć w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny III Powojennym Synodzie Archidiecezji Gnieźnieńskiej. Synod ten posiada głęboką wymowę historyczną, gdyż koronuje niejako obchody Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 i uroczystości związane z tysiącleciem Zjazdu Gnieźnieńskiego, którego owocem było ustanowienie pierwszej na ziemiach polskich archidiecezji gnieźnieńskiej i metropolii w Gnieźnie. Kościół Gnieźnieński, wyrosły z ewangelicznego posiewu św. Wojciecha, widząc w Synodzie prawdziwe narzędzie reformy i odnowy życia całej archidiecezji, podjął pod przewodnictwem Księdza Arcybiskupa pogłębioną refleksję nad sobą samym i nad swoimi odniesieniami do współczesnego świata. W doniosłym momencie swoich dziejów, jaki stanowi przełom tysiącleci, Kościół Gnieźnieński w dziele Synodu wyraził swe żywe pragnienie otwarcia się na światło Ducha Świętego, który jest głównym sprawcą nowej ewangelizacji. W Liście apostolskim Tertio millennio adveniente napisałem, że najlepszym przygotowaniem do Jubileuszu Roku 2000 jest możliwie wierne wcielanie nauki Soboru Watykańskiego II w życie każdego Kościoła partykularnego i każdego człowieka. Tak też patrzę na całe dzieło III Powojennego Synodu Gnieźnieńskiej. Nie mogę nie wspomnieć przy tej okazji kardynała Stefana Wyszyńskiego, Prymasa Tysiąclecia, który w czasie swojego pasterzowania na stolicy prymasowskiej w Gnieźnie zwołał dwa Synody w 1962 i w 1981 r. Obecny Synod stanowi zatem kontynuację tej wielkiej wspólnotowej refleksji nad konkretnymi i głównymi zadaniami, jakie stoją dzisiaj przed Kościołem Gnieźnieńskim oraz odpowiadającym im metodom duszpasterskim.

Jest moją wielką radością, że w czasie pięcioletniego trwania prac synodalnych dane mi było aż dwukrotnie nawiedzić Świętowojciechową diecezję. Najpierw w Gnieźnie, w rocznicę millennium męczeńskiej śmierci św. Wojciecha, a potem w Bydgoszczy, mieście, które - jak wówczas powiedziałem - w tym stuleciu zostało naznaczone szczególnym znamieniem prześladowania dla sprawiedliwości. Obydwie moje wizyty pasterskie w Waszej archidiecezji łączy głębokie przeświadczenie, że w tym Kościele Wojciechowy zasiew krwi przynosi wciąż nowe duchowe owoce. Z tego zasiewu czerpała cała Polska u zarania swej państwowości i przez następne stulecia. Dzieło kończącego się Synodu stanowi żywe świadectwo tego duchowego owocowania Kościoła Gnieźnieńskiego. Uchwalone dokumenty synodalne są bowiem wyrazem Waszej wspólnej troski o odnowę życia chrześcijańskiego według nauki Soboru Watykańskiego II i wskazują również jasny kierunek pracy na przyszłość.

Dziękuję Opatrzności Bożej na każde natchnienie, za każdą naukę, która poprzez refleksję dokonaną na tym Synodzie dotarła do umysłów i serc ludzi w nim uczestniczących. Ufam, że dzięki pracom synodalnym Kościół Gnieźnieński umocnił się jako wspólnota ludzi wierzących, świadomych odpowiedzialności za cały Kościół powszechny i za urzeczywistnianie jego zbawczej misji. Proszę wraz z Wami Boga, by duchowy zasiew, jaki dokonał się na tym Synodzie, mógł teraz wzrastać i dojrzewać do żniwa. Zawierzam równocześnie całe to dzieło wstawiennictwu Matki Najświętszej i św. Wojciecha - Biskupa Męczennika.

Księdzu Arcybiskupowi, Biskupom Pomocniczym, Kapłanom, Siostrom zakonnym i wszystkim Wiernym świeckim na trud realizacji odnowy duchowego życia archidiecezji z serca błogosławię: w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.