ARTUR STELMASIAK: – Czy zaganiani mieszkańcy Warszawy są świadomi czym jest Miłosierdzie?

KS. INF. JAN SIKORSKI: – To nie jest takie proste. Miłosierdzie nie leży na półce w supermarkecie i nie możemy zobaczyć, czy ludzie wkładają je do swojego koszyka. Nie da się „szkiełkiem i okiem” zbadać na ile ludzie korzystają z tego dobrodziejstwa Kościoła. Miłosierdzie jest nam potrzebne, jak powietrze. Choć jest niewidoczne, to jakby go zabrakło, to wszyscy byśmy się podusili.

– Patrzę przez okno i widzę ludzi przechodzących koło kościoła. Zastanawiam się, czy zdają sobie sprawę z tego, że konfesjonał jest wyjątkowym narzędziem Miłości Bożej?

– Wielu z nich korzysta z tej Miłości i przebaczenia. Jednak dziś coraz bardziej potrzebne są gabinety psychologiczne, bo ludzka psychika jest coraz bardziej krucha. Wiele można mówić o przyczynach złej kondycji współczesnych ludzi, ale trzeba też jasno wskazać, że sakrament pojednania pozwala przezwyciężyć słabości. Jeżeli człowiek szczerze otworzy się na Miłosierdzie Boże i będzie z niego korzystał, to może poradzić sobie bez psychologa. Kiedyś ktoś mi powiedział, że im więcej ludzi jest w konfesjonale, tym mniejsze jest zapotrzebowanie na szpitale psychiatryczne.

– Ksiądz spowiada od 50 lat. Czy dziś świadomość oczyszczenia i przebaczenia jest większa niż kilkadziesiąt lat temu?

– Nie wydaje mi się. Dziś spowiedzi są bardziej skomplikowane, bo psychika ludzka jest bardziej zwichrowana. Kiedyś chrześcijańska świadomość grzeszności była o wiele bardziej prosta, co nie znaczy, że słabsza. Po prostu ludzie nie komplikowali sobie tak bardzo życia. Moim zdaniem wierni w konfesjonale szukają dziś nie tylko oczyszczenia, ale także stałego leczenia.

– Ksiądz jest twórcą duszpasterstwa więziennego i wieloletnim duszpasterzem osób skazanych. Pewnie szczególnie bliskie są Księdzu słowa Papieża mówiące, że Jubileuszowymi Drzwiami Miłosierdzia będą drzwi każdej więziennej celi.

– Zgadzam się... Z tego jestem dumny, bo jest to dowartościowanie tych, którzy szczególnie potrzebują Miłosierdzia. Zawsze przypominam, że więźniom potrzebne są trzy płaszczyzny pojednania. Pojednanie z sobą samym, z innymi ludźmi i oczywiście z Bogiem. Jeżeli któregoś z tych elementów zabraknie, to człowiek będzie duchowo kulawy. Pojednanie z Bogiem jest najważniejsze, bo jeżeli skazany uzna przed Bogiem swoją grzeszność, to nie będzie miał problemu z uznaniem swojej winy przed sobą i innymi ludźmi.

– Ale przecież tak samo jest z ludźmi na wolności.

– Tak, ale w więzieniu widać to szczególnie wyraźnie. Dla ludzi za kratami przyznanie się do swojej grzeszności i słabości jest szczególnie trudne. Jak taki człowiek otworzy się na Miłosierdzie Boże i zaakceptuje ziemskie konsekwencje swoich grzechów, to łatwiej przyjmuje również karę więzienia.

– A jeżeli nie otworzy się na Miłosierdzie Boże?

– Zadziała taki sam mechanizm, jak u innych ludzi. W duszy będą kumulować się brudy i pozostałości z grzechu, aż kiedyś całe zło eksploduje.

– Czyli Miłosierdzie jest jak igła, którą przekuć można nabrzmiałą bańkę, aby wyczyścić wszystkie brudy.

– Właśnie tak. Z zapuszczoną duszą jest jak z chorym ciałem. Jeżeli nie podejmiemy odpowiedniej kuracji, to się nie wyleczymy. Wcześniej, czy później choroba znów się odezwie. Otwarcie się na Miłosierdzie Boże, to przyjęcie najlepszego z możliwych lekarstw.

– Papież Franciszek wskazał, że Kościół w Roku Miłosierdzia ma być jak jeden wielki szpital polowy. Czy ludzie z tego skorzystają?

– Księża muszą założyć swoje czarne kitle i wziąć stuły zamiast stetoskopów. W każdym kościele jest kilka konfesjonałów, czyli gabinetów Miłosierdzia, gdzie powinniśmy czekać na pacjentów... Choć szpitale Miłosierdzia są teraz szeroko otwarte, to jednak każdy człowiek ma wolną wolę i od niego zależy, czy z tej okazji skorzysta.

– Po co Papież Franciszek ogłosił Jubileuszowy Rok Miłosierdzia?

– Najwidoczniej Ojciec Święty uznał, że dziś świat szczególnie potrzebuje przypomnienia ewangelicznej prawdy o miłosiernym Bogu. Przyznam szczerze, że Papież zaskoczył nas wszystkich, bo przecież byliśmy przyzwyczajeni, że lata jubileuszowe wynikają z rocznic i specjalnych okazji.

– Dlaczego Franciszek odstąpił od tej reguły?

– Tego nie wiem. Jednak trzeba z ufnością przyjmować decyzje Piotra naszych czasów. Przypomnę tylko, że wszystko zaczęło się w Polsce od św. Faustyny, a później jej orędzie rozpropagował św. Jan Paweł II. Gdy czytam słowa Franciszka o Roku Miłosierdzia, to widzę jak bardzo jest on zainspirowany nauczaniem Papieża Polaka. Wskazuje, że współczesny człowiek jest zbyt zajęty samym sobą i potrzebuje Miłosierdzia Bożego, aby zobaczyć właściwy horyzont swojego życia.