Reklama

Rodzina prezydencka nie tylko od święta

2015-12-15 11:59

Milena Kindziuk
Niedziela Ogólnopolska 51/2015, str. 18-19

Milena Kindziuk
Rodzinne tableau prof. Janina Milewska-Duda trzyma przy łóżku i z myślą o rodzinie rozpoczyna każdy dzień

Drewniany, owalny stół na środku pokoju. Na stole – miska, z której w Wigilię Bożego Narodzenia, zgodnie z rodzinną tradycją Dudów, wszyscy wspólnie jedzą tę samą potrawę

To nietypowy zwyczaj, ale w rodzinie prezydenckiej tak było od zawsze. Przekazywany z pokolenia na pokolenie wpisał się już na stałe w wigilijny wieczór. I spodobał się nawet najmłodszym członkom rodziny, czyli siostrzeńcom prezydenta Andrzeja Dudy, którzy mają swoje stałe miejsce przy wigilijnym stole w krakowskim mieszkaniu Janiny i Jana Dudów. Dziś stoi tam dwanaście krzeseł, bo tylu jest członków najbliższej rodziny w Wigilię.

Stół ma w rodzinie Dudów znaczenie symboliczne. To najważniejszy mebel. Jest prawie jak członek rodziny. Towarzyszy rozmowom, ważnym naradom. Łączy pokolenia. To na jego blat czasem kapią łzy. To na nim wreszcie w święta Bożego Narodzenia leży opłatek.

Gość w dom, woda w zupę

Wokół stołu gromadzi się w święta cała rodzina. Stół oznacza wspólnotę.

Reklama

– Przy stole można wygodnie usiąść, oprzeć się na krześle i spokojnie porozmawiać. To integruje, jak pokazują doświadczenia wielu pokoleń. Od wieków rodziny gromadziły się przy stołach – mówią rodzice Prezydenta.

Co ciekawe, w pokoju gościnnym, w którym jest stół, nie ma telewizora. To świadomy wybór państwa Dudów. – Żebyśmy nie ulegali pokusie włączania telewizora przy gościach. Albo oglądania i rozmawiania jednocześnie – wyjaśnia prof. Janina Milewska-Duda. Jej mąż precyzuje: – Mnie oglądanie telewizji bardzo przeszkadza w rozmowie. Gdy znajdę się u kogoś ze znajomych w takiej sytuacji, zawsze siadam tyłem do odbiornika i zaczynam rozmawiać.

Ale nie tylko w święta państwo Dudowie spędzają czas, siedząc przy stole. Również na co dzień pielęgnują rodzinne więzi, spotykają się, chętnie ze sobą rozmawiają. Także z tymi, którzy ich odwiedzają. Wśród znajomych rodziców prezydenta Andrzeja Dudy utarło się zresztą powiedzenie: „Gość w dom, woda w zupę”. Każdy może tam przyjść o dowolnej porze, zarówno w dzień, jak i w nocy. Bez zapowiedzi. Bez wcześniejszego umawiania się na wizytę.

– Wyznajemy zasadę: „Gość w dom, Bóg w dom” – mówi prof. Jan Duda. Jego żona zaś dodaje: – Oboje z Jasiem pochodzimy z tzw. domów otwartych, stąd od początku naszego małżeństwa także i do nas nie trzeba było się wcześniej zapowiadać. Jeżeli ktoś z rodziny albo z naszych przyjaciół jest w Krakowie, nawet przejazdem, to do nas wpada. Utarło się wśród naszych znajomych powiedzenie: „Jak będą Dudki, to ich odwiedzę”. I odwiedzają. Jesteśmy przyzwyczajeni do takiego stylu życia.

Rodzice Prezydenta rzeczywiście są bardzo rodzinni, utrzymują kontakty zarówno ze swoim rodzeństwem, jak i z rodzinami swoich dorosłych dzieci. Ze wzruszeniem opowiadają: – Bardzo dużo zawdzięczamy naszym rodzicom, tej atmosferze, którą oni nam przekazywali ze swoich rodzinnych domów. Oni też czerpali z opowiadań swoich dziadków i babć i to doświadczenie przechodziło, i cały czas przechodzi dalej. Teraz w taki sposób to dziedzictwo przekazujemy naszym dzieciom i wnukom.

Kilka lat temu jedna z córek podarowała im pięknie wyciętą deseczkę, na którą nakleiła zdjęcia całej rodziny. Takie rodzinne tableau. – Trzymam to bardzo blisko łóżka i kiedy się rano budzę, patrzę na te zdjęcia i myślę sobie: „Rodzinka w komplecie. Jest dobrze” (śmiech). I z taką myślą zaczynam każdy kolejny dzień – wyznaje pani profesor.

Rodzinne rytuały

Prezydencka rodzina ma swoje domowe rytuały. Należy do nich nie tylko celebrowanie świąt, ale też świętowanie niedzieli. Każdej.

– Tydzień ma dla nas sześć dni pracy – twierdzą rodzice Prezydenta. Niedziela to dla nich naprawdę dzień święty. Nie robią wtedy niczego, co wiąże się z jakąkolwiek pracą niekonieczną. Nie czytają nawet książek, które są im potrzebne do pracy. Czytają natomiast dla przyjemności. Dzieciom, gdy były małe, nie pozwalali też odrabiać lekcji w niedziele. Jeśli czegoś nie zdążyły odrobić, to najwyżej dostały dwóję!

– I potem już tak planowały swój czas, żeby zdążyć z lekcjami do soboty wieczorem – śmieje się prof. Jan Duda. – Gdybyśmy pracowali w niedzielę, szybko mogłoby się okazać, że potrzebny jest ósmy dzień tygodnia. To nie miałoby końca.

Dom Janiny i Jana Dudów, w którym wychowywał się przyszły prezydent, to dom profesorski. Oboje rodzice są wykładowcami w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Ojciec Andrzeja Dudy to profesor nauk technicznych, automatyk informatyk, specjalizuje się w komputerowym modelowaniu procesów. Matka Prezydenta jest profesorem nauk chemicznych, zajmuje się chemią fizyczną i organiczną.

Mimo że oboje rodzice pracowali naukowo, dbali o życie rodzinne. Znajdowali czas na spacery z dziećmi i na rozrywkę, kulturę. Niekiedy zabierali syna i córki do teatru. – Z małym Andrzejkiem bywaliśmy w słynnym krakowskim Teatrze Groteska, który jest jedną z najstarszych scen lalkowych w Polsce – opowiadają. Prawie zawsze w niedzielę bywali na krakowskim Rynku. Gdy była jakaś okazja, szli do restauracji na obiad albo do kawiarni na lody, żeby było bardziej uroczyście. – Na przykład po moim doktoracie poszliśmy do Hotelu Francuskiego. Po doktoracie Jasi byliśmy u Wierzynka. Wtedy była to najlepsza restauracja w Krakowie. Ale nie mieliśmy jednego ulubionego miejsca. Później często w niedzielę odwiedzaliśmy kawiarenkę przy Rynku, którą prowadził kolega Andrzeja – wspomina prof. Jan Duda.

Przed laty rodzice Prezydenta chodzili też na różnego rodzaju bale, np. organizowane w sylwestra przez studentów. – Żona najpierw jako wykładowca, a potem jako dziekan wydziału była na nie zapraszana. Tam razem szaleliśmy do rana, uwielbiamy tańczyć, więc spędzaliśmy prawie cały czas na parkiecie.

– Teraz w sylwestra zostajemy w domu, ale bez dzieci, bo one mają swoje towarzystwo i zabawy. A my we dwójkę słuchamy naszych ulubionych płyt, starych piosenek i pięknych walców – opowiada prof. Janina Milewska-Duda.

Rodzice zabierali dzieci na rozmaite krakowskie wystawy, pokazywali im również dzieła sztuki w kościołach, np. w kościele św. Anny albo u Ojców Misjonarzy na Stradomiu, w kościele Piotra i Pawła, Mariackim czy św. Katarzyny Aleksandryjskiej. – To tak, jakbyśmy się nagle znaleźli w innym świecie, jakbyśmy weszli w przeszłość – mówi prof. Duda.

Trzeba poczuć, że ma się duszę

– Dla nas nie ma świąt Bożego Narodzenia bez Adwentu – mówi prof. Jan Duda. – A Adwentu nie ma bez Rorat – dodaje jego żona.

Gdy dorastała trójka ich dzieci, przez cały Adwent budzili wszystkich o świcie i o szóstej trzydzieści rano byli już w kościele na Roratach. Codziennie.

– Pamiętam, że zanim zaczął się Adwent, modliłam się, aby udało nam się wytrwać w tym postanowieniu – uśmiecha się matka Prezydenta. Nie było to bowiem takie łatwe, bo wszystkie „Dudki” to raczej sowy, a nie ranne ptaszki, wieczorami lubią długo siedzieć, a rano później wstać. – Dlatego już poprzedniego dnia przygotowywałam wszystkim ubrania na rano, dzieci szybciutko je zakładały po wstaniu z łóżek, brały w ręce lampiony i szliśmy do kościoła.

– Był to dla nas pewien wysiłek, ale to dobrze – tłumaczy prof. Jan Duda. – Uważaliśmy, że od małego trzeba nakłaniać dzieci do ponoszenia trudów. Trud daje satysfakcję. Sprawia, że osiągnięcie bardziej człowieka cieszy. Tak jest też w życiu duchowym. Trzeba przełamywać niechęć, własne słabości, trzeba czasem z czegoś zrezygnować, żeby poczuć, że ma się duszę.

Także dzisiaj Roraty stanowią w rodzinie Dudów nieodłączną część przygotowań do świąt. Nawet gdy okoliczności temu nie sprzyjają. Zdarza się bowiem tak, jak było po uroczystej promocji książki „Rodzice Prezydenta”, która niedawno miała miejsce w Warszawie. Rozpoczęła się o dziewiętnastej, jednak długa kolejka ludzi, którzy prosili państwa Dudów o dedykację, sprawiła, że uroczystość przeciągnęła się prawie do północy. Od razu potem rodzice Prezydenta wsiedli do samochodu, by nocą wrócić do Krakowa, gdyż o ósmej rano mieli już wykłady na uczelni. Jak się później okazało, przed zajęciami poszli jeszcze na szóstą rano do kościoła na Roraty.

Bo trzeba poczuć, że ma się duszę.

Więcej o rodzinie prezydenckiej można przeczytać w książce pt. „Rodzice Prezydenta. Janina Milewska-Duda, Jan Tadeusz Duda w rozmowie z Mileną Kindziuk”, Wydawnictwo Esprit, 2015.

Tagi:
prezydent Duda Andrzej

Prezydent Duda: Ten szczyt to sukces Sojuszu Północnoatlantyckiego

2019-12-04 19:17

wpolityce.pl

Ten szczyt to sukces NATO. (…) Można powiedzieć, że ten szczyt jest zwycięstwem Polski – powiedział prezydent Andrzej Duda podczas konferencji prasowej na koniec szczytu NATO w Londynie.

Krzysztof Sitkowski/KPRP

Wszystkie czarne scenariusze rozpadu NATO (…) okazały się nieprawdziwe. (…) Mówiono o imperializmie rosyjskim, o zagrożeniach terrorystycznych. (…) Bardzo mocno akcentowano zasadę 360 stopni, a więc tego, że Sojusz musi patrzeć wszędzie, wokół siebie i w związku z tym właśnie w taki sposób dookoła dbać o bezpieczeństwa wszystkich państw członkowskich (…) Bardzo istotny element dla nas to pełna zgoda na aktualizację planów kolektywnej obrony Polski - to było dla nas bardzo ważne, o tym się dużo mówiło, to jest tzw. GPR – tłumaczył prezydent.

Andrzej Duda spotkał się z prezydentem Turcji, Erdoganem. Mogę ujawnić, że także my włączyliśmy się w te negocjacje bardzo mocno. Moja rozmowa telefoniczna z panem prezydentem Turcji, panem prezydentem Erdoganem, gdzie właśnie mówiliśmy o tym, ja bardzo mówiłem, jak to jest potrzebne dla jedności Sojuszu Północnoatlantyckiego, ale także dla bezpieczeństwa naszej części Sojuszu Północnoatlantyckiego, czyli Polski i państw bałtyckich – powiedział Duda.

Bardzo się cieszymy, że wszyscy opuszczają szczyt NATO z zadowoleniem. Odnowienie zasad kolektywnej obrony, dostosowanie ich do obecnych realiów, jest realizowane i jest pełna zgoda sojuszu – dodał.

Głowa państwa polskiego rozmawiała również z Emmanuelem Macronem i Donaldem Trumpem.

Mieliśmy dzisiaj dłuższą rozmowę z prezydentem Donaldem Trumpem. (…) Mieliśmy dyskusję nt. przyszłości – mówił polski prezydent. To jest sukces NATO i to jest zwycięstwo Polski – dodał.

Pytany o to, czego oczekuje prezydent Turcji, Duda odpowiedział: Istotnym elementem dla pana Erdogana było to, że dużo mówiono o zagrożeniach dla Turcji. (…) Należy się spodziewać, że te tematy, jak oczekuje Turcja, wśród państw Sojuszu będą omawiane. Następnie poruszono sprawę stosunku państwo Sojuszu do Rosji. Nie ma wroga, żadnego wroga dzisiaj nie ma. NATO nikt nie atakuje. Wrogiem możemy być może nazwać podmioty o charakterze nie państwowym. (…) Nie możemy mówić o wrogu na poziomie międzypaństwowym — powiedział Duda.

Rosja to nasz sąsiad, z którym w wielu rzeczach się nie zgadzamy (…) i niektóre działania ze strony Rosji są nieakceptowalne. Ale nie ma mowy o wrogości – dodał.

Niestety Rosja przedsięwzięła takie zachowania w ostatnich latach. Mówię o inwazji na Gruzję, okupacji Krymu, Ukraina nie ma pełnej kontroli nad częścią swojego terytorium. (…) Rosja ma w tym swój udział. Chcemy by sytuacja była przywrócona do stanu poprzedniego. (…) Trzeba realizować politykę bezpieczeństwa i odstraszania, by pokazać, że kolejne próby działań imperialnych czy zaczepnych, spotkają się z odpowiedzią Sojuszu – mówił.

Nie wolno żadnego kraju w sposób bezwzględny izolować – stwierdził prezydent.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Symbole i zwyczaje Adwentu

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 49/2002

Bóg w swojej wielkiej miłości do człowieka dał swego Jednorodzonego Syna, który przyszedł na świat by dokonać dzieła odkupienia ludzi. Jednak tę łaskę każdy z nas musi osobiście przyjąć. Zadaniem Kościoła jest przygotowanie ludzi na godne przyjęcie Chrystusa. Kościół czyni to, między innymi, poprzez ustanowienie roku liturgicznego. Adwent rozpoczyna nowy rok kościelny. Jest on pełnym tęsknoty oczekiwaniem na Boże Narodzenie, na przyjście Chrystusa. Adwent to okres oczyszczenia naszych serc i pogłębienia miłości i wdzięczności względem Pana Boga i Matki Najświętszej.

Bożena Sztajner

Wieniec adwentowy

W niektórych regionach naszego kraju przyjął się zwyczaj święcenia wieńca adwentowego. Wykonywany on jest z gałązek iglastych, ze świerku lub sosny. Następnie umieszczone są w nim cztery świece, które przypominają cztery niedziele adwentowe. Świece zapalane są podczas wspólnej modlitwy, Adwentowych spotkań lub posiłków. W pierwszym tygodniu adwentu zapala się jedną świecę, w drugim dwie, w trzecim trzy, a w czwartym wszystkie cztery. Wieniec wyobraża jedność rodziny, która duchowo przygotowuje się na przeżycie świąt Bożego Narodzenia.

Świeca roratnia

Świeca jest symbolem chrześcijanina. Wosk wyobraża ciało, knot - duszę, a płomień - światło Ducha Świętego płonące w duszy człowieka.
Świeca roratnia jest dodatkową świecą, którą zapalamy podczas Rorat. Jest ona symbolem Najświętszej Maryi Panny, która niesie ludziom Chrystusa - Światłość prawdziwą. W kościołach umieszcza się ją na prezbiterium obok ołtarza lub przy ołtarzu Matki Bożej. Biała lub niebieska kokarda, którą jest przepasana roratka mówi o niepokalanym poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Zielona gałązka przypomina proroctwo: "Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański..." (Iz 11, 1-2). Ta starotestamentalna przepowiednia mówi o Maryi, na którą zstąpił Duch Święty i ukształtował w Niej ciało Jezusa Chrystusa. Jesse był ojcem Dawida, a z tego rodu pochodziła Matka Boża.

Roraty

W Adwencie Kościół czci Maryję poprzez Mszę św. zwaną Roratami. Nazwa ta pochodzi od pierwszych słów pieśni na wejście: Rorate coeli, desuper... (Niebiosa spuśćcie rosę...). Rosa z nieba wyobraża łaskę, którą przyniósł Zbawiciel. Jak niemożliwe jest życie na ziemi bez wody, tak niemożliwe jest życie i rozwój duchowy bez łaski. Msza św. roratnia odprawiana jest przed świtem jako znak, że na świecie panowały ciemności grzechu, zanim przyszedł Chrystus - Światłość prawdziwa. Na Roraty niektórzy przychodzą ze świecami, dzieci robią specjalne lampiony, by zaświecić je podczas Mszy św. i wędrować z tym światłem do domów.
Według podania zwyczaj odprawiania Rorat wprowadziła św. Kinga, żona Bolesława Wstydliwego. Stały się one jednym z bardziej ulubionych nabożeństw Polaków. Stare kroniki mówią, że w Katedrze na Wawelu, a później w Warszawie przed rozpoczęciem Mszy św. do ołtarza podchodził król. Niósł on pięknie ozdobioną świecę i umieszczał ją na lichtarzu, który stał pośrodku ołtarza Matki Bożej. Po nim przynosili świece przedstawiciele wszystkich stanów i zapalając je mówili: "Gotów jestem na sąd Boży". W ten sposób wyrażali oni swoją gotowość i oczekiwanie na przyjście Pana.

Adwentowe zwyczaje

Z czasem Adwentu wiąże się szereg zwyczajów. W lubelskiem, na Mazowszu i Podlasiu praktykuje się po wsiach grę na ligawkach smętnych melodii przed wschodem słońca. Ten zwyczaj gry na ligawkach związany jest z Roratami. Gra przypomina ludziom koniec świata, obwieszcza rychłe przyjście Syna Bożego i głos trąby św. Michała na Sąd Pański. Zwyczaj gry na ligawkach jest dość rozpowszechniony na terenach nadbużańskim. W niektórych regionach grano na tym instrumencie przez cały Adwent, co też niektórzy nazywali "otrembywaniem Adwentu". Gdy instrument ten stawiano nad rzeką, stawem, lub przy studni, wówczas była najlepsza słyszalność.
Ponad dwudziestoletnią tradycję mają Konkursy Gry na Instrumentach Pasterskich (w tym także na ligawkach) organizowane w pierwszą niedzielę Adwentu w Muzeum Rolnictwa im. ks. Krzysztofa Kluka w Ciechanowcu. W tym roku miała miejsce już XXII edycja tego konkursu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Papież na wystawie „100 żłóbków”

2019-12-09 21:45

pb / Rzym (KAI)

Papież Franciszek obejrzał dziś po południu wystawę „100 żłóbków”, otwartą 8 grudnia w Sali Piusa X w pobliżu Watykanu. Po podpisaniu 1 grudnia w Greccio listu apostolskiego „Admirabile signum” dał w ten sposób kolejny znak swej dbałości o tę tradycję wiary.

BOŻENA SZTAJNER

Papieżowi towarzyszył przewodniczący Papieskiej Rady ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji abp Rino Fisichella, który przedstawiał Ojcu Świętemu kolejne dzieła. Franciszek indywidualnie witał się z twórcami żłóbków, towarzyszącymi im artystami i ich rodzinami. Na koniec wspólnie z nimi odmówił modlitwę i udzielił im błogosławieństwa.

W czasie trwającej 45 minut papieskiej wizyty chór kameralny Kodály z Budapesztu śpiewał pieśni bożonarodzeniowe.

Wystawa powstała z inicjatywy Papieskiej Rady ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji. Jest na niej ponad 130 szopek z 30 krajów. Współorganizatorem ekspozycji, którą można zwiedzać za darmo do 12 stycznia, jest ambasada Węgier przy Stolicy Apostolskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem