Reklama

Radykalnie wybrała miłość

2016-01-28 10:11

Z s. Darią Dobrowolską – serafitką rozmawia Monika Jaworska
Edycja bielsko-żywiecka 5/2016, str. 4-5

Monika Jaworska
S. Daria Dobrowolska

Odpowiadają na Boże zaproszenie całym swoim życiem. Idą za Jezusem, by poprzez to jeszcze lepiej służyć ludziom. Takie są osoby konsekrowane. 2 lutego, w święto Ofiarowania Pańskiego, przypada kolejny Światowy Dzień Życia Konsekrowanego. W tym dniu podczas Mszy św. także nasza diecezja z Pasterzami na czele będzie dziękować Bogu za powołania zakonne i ich działalność. Jednocześnie zakończy się ogłoszony przez Franciszka Rok Życia Konsekrowanego, jaki w naszej diecezji otworzył bp Roman Pindel 22 listopada 2014 r.
W naszej diecezji działa kilkanaście zgromadzeń męskich i jeszcze liczniejsza grupa żeńskich. Posługują w kilkudziesięciu domach zakonnych i placówkach. Wśród nich są siostry serafitki CMBB. Jedna z nich, katechetka kochająca Jezusa i młodzież, do tego autorka scenariusza do projektu filmowego „M jak szaleństwo” s. Daria Dobrowolska, dzieli się z „Niedzielą na Podbeskidziu” świadectwem swojego życia. To świadectwo pokazuje, na czym polega radykalny wybór miłości.
Z s. Darią Dobrowolską – serafitką i katechetką w Zespole Szkół Ekonomiczno-Gastronomicznych w Żywcu – o radykalnych wyborach, pracy z młodzieżą i projekcji „M jak szaleństwo” – rozmawia Monika Jaworska

MONIKA JAWORSKA: – Czym dla Siostry jest życie konsekrowane?

S. DARIA DOBROWOLSKA: – Najprościej mówiąc, to ciągły, radykalny wybór miłości. Odpowiadam na Boże zaproszenie i wybieram Jezusa całkowicie, przy tym jeszcze bardziej kochając innych. Warto podkreślić, że inicjatywa w powołaniu należy do Boga, nie do człowieka. Powołanie jest drogą, którą wciąż na nowo odkrywamy, bo Jezus działa nieustannie, nie tylko w momencie ostatecznej decyzji, ale pozwala nam siebie odkrywać na nowo każdego dnia. Miłość jest ciągle świeża, a nasze życie skoncentrowane na radykalnej miłości. Bywa, że ludzie patrzą na mnie jak na osobę, która coś w życiu straciła. Ale to nie jest tak. W życiu konsekrowanym – owszem – z czegoś się rezygnuje, ale zauważmy, że tak samo jest w małżeństwie – też się rezygnuje z pewnych rzeczy. Jeśli coś wybieram, to rezygnuję z czegoś innego, nie mogę mieć wszystkiego, choć paradoksalnie mam wszystko. Trzeba się na coś zdecydować.

– Jak konkretnie w życiu serafitek przejawia się ten radykalny wybór miłości?

– Zgromadzenie Córek Matki Bożej Bolesnej, czyli siostry serafitki, na terenie naszej diecezji mają domy w Hałcnowie, Oświęcimiu, Bielsku-Białej, Żywcu, ale można nas spotkać wszędzie. Ja obecnie mieszkam w Żywcu, katechizuję w szkole. Zgromadzenie powstało w 1881 r. Jego początki związane są z zaborem rosyjskim, gdzie nasza matka założycielka, bł. Małgorzata Łucja Szewczyk razem z siostrami zajmowała się starszymi osobami. Gdy Matka przeniosła się do Galicji, nasze zgromadzenie zajęło się też opieką nad dziećmi. Po prostu najpełniej realizujemy się w służbie najuboższym braciom Chrystusa we wszystkich wymiarach tego ubóstwa. Ubóstwo dotyczy nie tylko sfery materialnej, przejawia się np. w pragnieniu bycia kochanym, co dostrzegamy np. u odrzuconych dzieci. Dlatego można nas spotkać w różnych miejscach, przede wszystkim w domach pomocy społecznej, domach dla dzieci niepełnosprawnych, w szkołach, w zakrystii, w przedszkolach, kuchniach dla ubogich. Zadaniem serafitek jest „być blisko” Boga i drugiego człowieka, żeby ten człowiek doświadczył, że jest ważny, że w tym momencie jestem dla niego, a on dla mnie. Jezus taki był, taki jest: bliski, czuły. Maryja Bolesna, która jest Patronką naszego Zgromadzenia, pokazuje nam swoim życiem tę bliskość. Dlatego w szkole nie patrzę na ucznia tylko jak na kogoś, kto ma się czegoś nauczyć, ale jak na człowieka, który przychodzi z konkretnego środowiska, być może przeżył coś trudnego i dlatego jest teraz taki, a nie inny. W pracy katechetycznej czy w indywidualnych rozmowach staram się pokazać młodym, że są kochani i przyjęci w tej chwili swojego życia, w jakiej są obecnie. Moim pragnieniem jest, by młodzi ludzie odkrywali żywego Boga w swoim życiu, który jest dobry, pragnie ich szczęścia, i by żyli na 100% twórczo i z pasją.

– Jak się pracuje Siostrze z młodzieżą?

– Bardzo dobrze. Lubię to, co robię, i sama mogę się wiele nauczyć od młodzieży. Moje doświadczenie bycia z młodymi pozwala mi wysnuć taki wniosek: dzisiaj w pracy z młodzieżą trzeba być czujnym. Nie można zatrzymywać się w drodze, pracować utartymi schematami i wyrażać opinii stworzonych kilka lat temu.

– Czego dziś młodzież oczekuje od katechety, zwłaszcza jeśli jest nim siostra zakonna?

– Młodzież, którą spotykam, oczekuje uśmiechu, przyjęcia, zrozumienia, jasnych zasad i tego, byśmy w nich wierzyli. Dzisiaj wielu młodym podcina się skrzydła, nie stawiając im wymagań, nie podnosząc poprzeczki, nie pokazując, że mogą więcej, mocniej i że są do tego zdolni. Młodzi, z którymi jestem na co dzień, oczekują, bym pokazała im Jezusa własnym życiem. Współcześnie bardziej trafia się do nich przez osobiste relacje. Ludzka twarz Jezusa w nas, trafia do młodych. Codziennie modlę się za swoich młodych i ich rodziny, by Bóg mnie do nich poprowadził tak, jak On chce.

– Do młodych chyba współcześnie trudno trafić, dlatego że niekiedy mają wypaczony obraz Kościoła...

– Młodzi z różnych powodów mają wypaczony obraz Kościoła i to często nie jest ich wina. Naprawdę możemy uderzyć się w pierś, bo my, dorośli, pokazujemy im Kościół taki wypaczony. Kiedy słucham moich młodych, a zapewniam, że nie robię tego bezkrytycznie, to sama się dziwię, że oni jeszcze nie stracili wiary. A przecież bardzo potrzebujemy młodych, może bardziej niż oni nas.
Młodzi są nam bardzo potrzebni, ponieważ oni wyrywają nas z duchowego marazmu, z utartych schematów, ciepłych bamboszy i przyzwyczajeń, które urosły do rangi dogmatów. Zadają nam niewygodne pytania, albo takie, których się boimy i czasami na nie różnie odpowiadamy, albo nie odpowiadamy, udając, że ich nie słyszymy. A oni proszą nas w nich o jasne życie, o przejrzystość, bo chcą zobaczyć żywego Boga. Oni nie proszą nas o idealność, doskonałość, nieomylność. Proszą nas o Ewangelię, którą chcą odkryć w naszym życiu. Oni chcą zobaczyć, czy naprawdę da się żyć dzisiaj Ewangelią. Marzy mi się Kościół będący domem, w którym najpierw jest się przyjmowanym, a nie osądzanym. W wielu miejscach zapewne tak jest, ale chciałoby się więcej. Cóż powiedzieć, kocham ten mój Kościół, ale marzy mi się jeszcze więcej. Ale najlepiej to zacząć od siebie.

– Młodzież zagrała w projekcie edukacyjnym „M jak szaleństwo”. W jaki sposób udało się zachęcić młodych do udziału w filmach?

– Nie musiałam zbytnio nikogo zachęcać. Z większością młodzieży, którą zaprosiłam do projektu, pracuję od 5 lat. Mam na myśli oazę młodzieżową przy parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Żywcu. To nie jest tylko wspólna praca. To są relacje, które nas łączą, mnóstwo spędzonego ze sobą czasu, kawał historii, który razem przeżyliśmy. Tworząc scenariusze do filmów miałam w głowie konkretne osoby. Właściwie role były pisane dla nich. Podczas kręcenia zdjęć nieraz można było usłyszeć z ich ust: „Siostro, to cała jestem ja!”. W filmie grała nie tylko młodzież, ale także ich rodzice. To jest największa moja radość, że całymi rodzinami zaangażowaliśmy się w to dzieło. W filmach wnętrza domów to domy naszych rodzin oazowych. Zagrała również młodzież z żywieckich szkół średnich oraz chłopcy z Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii w Bielsku-Białej, gdzie uczy ks. Mateusz Dudkiewicz – prezes Fundacji „Luce”, który jest pomysłodawcą projektu.

– Skąd w ogóle pomysł na zrealizowanie takiego projektu?

– Ks. Mateusz Dudkiewicz wiedząc, że pracuję z młodymi ludźmi, zadzwonił do mnie z propozycją zrobienia filmu o świętych. Zależało mu, aby pokazać świętych współcześnie, żeby oni nie byli tacy polukrowani. Zaproponował mi, abym napisała scenariusz, zajęła się reżyserią, a on się zajmie kwestią finansową. Powstały więc 3 filmy krótkometrażowe – każdy w 2 wersjach: dokumentalnej i fabularnej. Wybraliśmy konkretnych świętych i błogosławionych, którzy są związani z Podbeskidziem. Nasza założycielka bł. Matka Małgorzata Łucja Szewczyk działała w Oświęcimiu, Hałcnowie, Żywcu, a św. Jan Sarkander w Skoczowie. S. Sancja Szymkowiak jest związana bardziej z Poznaniem, ale wybraliśmy ją dlatego, że jest patronką studentów. Marzymy, aby zrealizować filmy też o innych świętych z diecezji: św. Maksymilianie, Janie Kantym, Edycie Stein, Melchiorze Grodzieckim. Filmy są dostępne na naszej stronie mjakszalenstwo.pl/filmy/. Chcemy także, aby płyta CD z projekcją trafiła do bielsko-żywieckich katechetów. Zależy nam, żeby to dotarło do młodzieży i stało się początkiem dyskusji.

– Jaki cel przyświecał zrealizowaniu tych filmów?

– Pomyśleliśmy, że dobrze też pokazać, że święci żyją dzisiaj pośród nas. Napisałam scenariusze i dałam je młodym aktorom, by je zweryfikowali. Filmy zyskały ich aprobatę i sprowokowały do dyskusji. Bo taki był nasz zamysł. Oglądam i zadaję sobie pytania: „O co tej kobiecie chodziło?”. To ważne, że rodzą się pytania. Nie chcieliśmy, aby te filmy były tego typu: fajne, ładne. Nie. Tym bardziej, że Ewangelia też nie jest fajną i przyjemną bajką, ale wymaga od nas radykalnych odpowiedzi. Jezus też musiał podejmować wybory, spotykał się z różnymi sytuacjami. My Ewangelię trochę spłyciliśmy, a ona nie jest cukierkowa.

– Filmy traktują o osobach konsekrowanych, o dwóch siostrach serafitkach, a także o świętym kapłanie. Co chcieliście widzom przez to pokazać?

– Chcieliśmy pokazać, że święty to nie jest ktoś, kto zna na wszystko odpowiedzi. W filmie o Janie Sarkandrze – w wersji fabularnej – gdy się go pyta kolega: „Jak pomożemy?” On odpowiada: „Jeszcze nie wiem”. Im dłużej pracowaliśmy nad świętymi, tym bardziej widzieliśmy ich ludzkie twarze, wybory, problemy.
Chcieliśmy też pokazać, że nie ma takiej sytuacji, w której człowiek nie mógłby wybrać inaczej. U s. Sacji widać, że Bóg nam niczego nie zabiera, ale wszystko nam daje. A u Jana Sarkandra ważna była wartość słowa. Dziś dajemy słowo i za chwilę go zmieniamy, a on dał słowo i pozostał temu wierny. Poza tym Sarkander zmagał się z rozeznawaniem powołania. Zrezygnował ze studiów teologicznych. Prawdopodobnie ożenił się, ale żona mu zmarła. I znów wrócił na teologię. Ale nie było tak, że sobie usiadł i powiedział: „Będę księdzem”. Czasy, w których żył, były czasami, kiedy trzeba było się jasno opowiedzieć, co wybieram. Życie świętych nie było takie proste. Mimo to byli Bożymi szaleńcami, bo pośród zawirowań potrafili wybrać Bożą propozycję. Po prostu – zaufali Bogu nawet wtedy, kiedy wiązało się to ze śmiercią. I o tym warto ciągle przypominać.

Tagi:
wywiad rozmowa rok życia konsekrowanego

Spotkanie i modlitwa

2019-11-26 12:50

Rozmawia Kamil Krasowski
Edycja zielonogórsko-gorzowska (Aspekty) 48/2019, str. 5

– To modlitewne spotkanie, które młodzieży naszej diecezji ma dać impuls do właściwego przeżycia Adwentu i przygotowania się do świąt Bożego Narodzenia – mówi o Adwentowych Wieczorach Młodych diecezjalny duszpasterz dzieci i młodzieży ks. Łukasz Malec

Karolina Krasowska
Tegoroczne AWM odbędą się tradycyjnie w dwóch maryjnych sanktuariach – Rokitnie i Grodowcu

KAMIL KRASOWSKI: – Wraz z nastaniem grudnia rozpoczęliśmy w Kościele katolickim Adwent, czyli czas radosnego oczekiwania na narodziny Pana. Jak jako wierzący młodzi ludzie powinniśmy przeżywać ten czas?

KS. ŁUKASZ MALEC: – Najlepiej tak jak podpowiada nam Kościół. Słowem, które jest kluczowe w dobrym przeżyciu Adwentu, jest tęsknota. Kiedy kogoś się kocha i przez jakiś czas tej osoby się nie widzi, to naturalnie pojawia się w człowieku tęsknota za nią. I o to chodzi w Adwencie – by zatęsknić za doświadczeniem bliskiej obecności Boga w życiu, za życiem z Nim w codzienności, za spotykaniem Go w modlitwie i innych przestrzeniach życia. Kościół kieruje nasz wzrok najpierw na powtórne przyjście Jezusa, a potem na ponowne przeżycie tajemnicy Wcielenia. Pierwszy kierunek jest okazją do refleksji nad sensem i celem naszego życia, że ostatecznie moje życie jest wędrówką na spotkanie z Panem Bogiem. Drugi kierunek odkrywa pragnienie Boga, by być blisko człowieka. On przyszedł, aby być blisko nas, aby nas zbawić, bo nas kocha. Adwent jest sposobnością, aby te rzeczy na nowo odkryć.

– Jedną z adwentowych propozycji dla młodego człowieka są w naszej diecezji tzw. Adwentowe Wieczory Młodych. Kiedy i gdzie odbędą się i jaka jest ich idea?

– Odbędą się tradycyjnie w dwóch maryjnych sanktuariach – w Rokitnie i w Grodowcu, w sobotę 7 grudnia. To jest modlitewne spotkanie młodzieży naszej diecezji, aby tej konkretnej wspólnocie ludzi dać iskrę, impuls do właściwego przeżycia Adwentu i przygotowania się do świąt Bożego Narodzenia. Spotkanie i modlitwa to dwa kluczowe słowa dla AWM.

– Pod jakim hasłem odbędą się tegoroczne Wieczory?

– Ich hasło brzmi: „Eucharystia daje życie”. Jest ono inspirowane tym, co podpowiada Kościół w Polsce, który w najbliższych latach chce rozważać tajemnicę Eucharystii. Będziemy chcieli pokazać, że jest ona źródłem życia dla młodego człowieka, że nie jest tylko jakimś rytuałem do spełnienia i obowiązkiem do wypełnienia, ale przestrzenią, gdzie Bóg jest blisko i ożywia człowieka, a także że liturgia Eucharystii jest przestrzenią do zaangażowania się ludzi młodych w różne posługi.

– Jak zapowiada się program AWM?

– W programie jest Eucharystia, poczęstunek, katecheza i świadectwa oraz adoracja Najświętszego Sakramentu. Zaczynamy o godz. 18.

– Adwent to czas, który niesie nadzieję i pocieszenie w związku ze zbliżającymi się narodzinami Zbawiciela. Jak Ksiądz uważa, jako duszpasterz dzieci i młodzieży, jakie są obecne nadzieje młodych diecezji zielonogórsko-gorzowskiej?

– Myślę, że podstawową nadzieją i pragnieniem młodych ludzi jest to, że chcą być szczęśliwi, doświadczyć miłości, zrealizować swoje plany i marzenia, ułożyć sobie pięknie życie. To tkwi w głębi serca każdego człowieka.

– Czego chciałby Ksiądz życzyć naszej młodzieży w kończącym się i nadchodzącym nowym roku?

– Życzę, aby przez kontakt z Panem Bogiem i osobisty wysiłek marzenia ludzi młodych stawały się ich rzeczywistością.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Dostęp dzieci do pornografii to coraz bardziej poważny problem

2019-12-11 19:20

wPolityce.pl

Dostęp dzieci do pornografii to coraz bardziej poważny problem, dlatego spotkam się z Radą ds. Rodziny w poniedziałek i poproszę ją o opinię - zapowiedział w środę na Twitterze premier Mateusz Morawiecki.

Grzegorz Gałązka
Premier Mateusz Morawiecki

Rodzina jest podstawą polskiego społeczeństwa, a liczne badania pokazują, że dostęp dzieci do pornografii to coraz poważniejszy problem. W związku z pojawiającymi się inicjatywami społecznymi mającymi chronić dzieci poproszę radę ds. rodziny o opinię i spotkanie w poniedziałek — napisał premier.

Badania Instytutu Profilaktyki Zintegrowanej na grupie ponad 10 tys. uczniów w wieku od 14 do 16 lat, wskazuje, że 10,2 proc. chłopców w tej grupie wiekowej ogląda pornografię od 3 do 5 razy w miesiącu, prawie 10 proc. robi to od sześciu do 10 razy w miesiącu, niemal 11 proc. od 11 do 30 razy w miesiącu, a co najmniej raz dziennie ogląda ją aż 11,3 proc. chłopców. Pornografię oglądają także dziewczynki, ale rzadziej.

Na ten narastający problem zwraca w swoich działaniach Stowarzyszenie Twoja Sprawa. Zaprezentowało w środę projekt przepisów mających skuteczniej chronić dzieci przed pornografią. Prace zespołu roboczego trwały od listopada 2018 roku. Część rozwiązań projektu – jak poinformowali autorzy – opiera się na postulatach wyrażonych m.in. w nowej dyrektywie o audiowizualnych usługach medialnych, którą Polska będzie musiała implementować do września 2020 r. Chodzi przede wszystkim o nałożenie na dostawców pornografii obowiązku wdrożenia skutecznych narzędzi weryfikacji wieku.

Nowo powołana Rada Rodziny, w skład której weszło 14 osób - – profesorów, ekspertów i przedstawicieli organizacji pozarządowych ma wspierać i inicjować działania na rzecz promowania kultury prorodzinnej oraz promować tradycyjną rodzinę, wyznaczać kierunki działań, których celem jest poprawa sytuacji demograficznej w Polsce, jak również przestawiać ministrowi rodziny propozycję rozwiązań w zakresie polityki demograficznej w Polsce.Zobacz

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Ks. Adrian Józef Galbas SAC – biskupem pomocniczym diecezji ełckiej

2019-12-12 12:37

KAI

Ks. Adrian Józef Galbas SAC, prowincjał Księży Pallotynów w Poznaniu został mianowany przez Ojca Świętego Franciszka biskupem pomocniczym diecezji ełckiej. Decyzję Papieża ogłosiła dziś w południe Nuncjatura Apostolska w Polsce.


Ks. Adrian Józef Galbas SAC

Biskup nominat Adrian Józef Galbas ma 51 lat. Jest doktorem teologii duchowości. Studiował też dziennikarstwo. W czasie dotychczasowej posługi pełnił m.in. funkcję prefekta alumnów w Wyższym Seminarium Duchownym Księży Pallotynów w Ołtarzewie. Był też proboszczem parafii pw. św. Wawrzyńca w Poznaniu oraz radcą prowincjalnym. Od 2011 roku pełni funkcję przełożonego prowincjalnego pallotyńskiej Prowincji Zwiastowania Pańskiego z siedzibą w Poznaniu.

Ks. Adrian Józef Galbas SAC, urodził się 26 stycznia 1968 roku w Bytomiu. W 1987 roku został przyjęty do Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego. W latach 1987-1993 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Ołtarzewie. Śluby wieczyste złożył 10 września 1993 roku w Zakopanem, a 7 maja 1994 r. roku w Ołtarzewie został wyświecony na kapłana.

Ks. Adrian Józef Galbas SAC od 1994 do 1995 r. był wikariuszem w parafii św. Michała Archanioła w Łodzi. W latach 1995 – 1998 studiował na KUL-u teologię oraz komunikacje i dziennikarstwo. W latach 1998-2002 pełnił funkcje prefekta w Wyższym Seminarium Duchownym w Ołtarzewie., a od 2002 do 2005 był radcą w zarządzie Prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu. W latach 2002 – 2003 był też sekretarzem ds. Apostolstwa w Częstochowie. W 2003 roku został proboszczem parafii św. Wawrzyńca w Poznaniu i był nim do 2011 roku. Jednocześnie od 2008 do 2011 roku pełnił także funkcję radcy w zarządzie Prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu.

Ks. Adrian Józef Galbas SAC w 2012 roku otrzymał tytuł doktora teologii na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Od 2011 roku jest prowincjałem Prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu.

BP KEP

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem