1 J 1, 5 - 2, 2 <- KLIKNIJ

Pierwszy List Jana prowadzi do świadectwa apostolskiego. Apostołowie głoszą to, co usłyszeli, zobaczyli, oglądali własnymi oczami i czego dotykały ich ręce. Wiara wyrasta z Wcielonego Słowa życia. Ewangelia ma smak spotkania. Bóg wszedł w historię. Dał się usłyszeć. Dał się zobaczyć. Dał się dotknąć.

Słowo angelia oznacza orędzie przekazane przez świadków. Orędzie to prowadzi do zdania: „Bóg jest światłością i nie ma w Nim żadnej ciemności”. Światłość oznacza prawdę Boga, Jego jawność, czystość i życie. Ciemność oznacza kłamstwo, ukrycie, grzech i duchowe rozdarcie. Jan prowadzi ucznia ku światłu, ponieważ Bóg zaprasza człowieka do życia bez maski.

Najważniejsze słowo tego fragmentu to koinonia. Oznacza udział, komunię i współuczestnictwo. Obejmuje więź z Ojcem i Synem oraz braterską więź uczniów. Człowiek wchodzi w nią przez prawdę. Jan mówi o „chodzeniu” w światłości. Greckie peripatein wskazuje stały sposób życia. Wyznanie wiary potrzebuje drogi zgodnej z Ewangelią.

Jan odsłania trzy złudzenia religijne. Pierwsze polega na deklarowaniu komunii z Bogiem przy życiu w ciemności. Drugie polega na zaprzeczaniu własnemu grzechowi. Trzecie polega na odrzuceniu winy osobistej. Każde z tych złudzeń zamyka serce przed uzdrowieniem. Dobra Nowina otwiera inną drogę. Człowiek może stanąć przed Bogiem bez maski. Może nazwać grzech po imieniu. Może przyjąć oczyszczenie.

Dlatego Jan używa czasownika „wyznawać”. Greckie homologein oznacza mówić zgodnie z prawdą. Oznacza zgodę słowa człowieka ze słowem Boga. Grzech zostaje nazwany tak, jak widzi go Bóg. W tej prawdzie rodzi się przebaczenie. Bóg jest wierny i sprawiedliwy. Jego sprawiedliwość objawia miłosierdzie przymierza.

Jan mówi, że krew Jezusa oczyszcza nas z wszelkiego grzechu. To język świątyni, Paschy i Dnia Przebłagania. Krew w Biblii oznacza życie oddane. Jezus oczyszcza człowieka swoim życiem wydanym na krzyżu. Czas teraźniejszy czasownika „oczyszcza” ma znaczenie duchowe. Działanie Paschy trwa. Łaska krzyża dotyka dzisiejszej winy. Miłosierdzie dochodzi tam, gdzie człowiek pozwala się wprowadzić w światło.

Na początku drugiego rozdziału pojawia się obraz sądu. Grzesznik ma Orędownika u Ojca, Jezusa Chrystusa Sprawiedliwego. Greckie paraklētos oznacza wezwanego ku obronie, rzecznika i pocieszyciela w sprawie człowieka. Tytuł znany z mów pożegnalnych wobec Ducha Świętego tutaj odnosi się do Chrystusa. Chrystusowa obrona prowadzi grzesznika do życia. Krzyż osądza grzech. Grzesznik otrzymuje drogę powrotu.

Jan nazywa Jezusa hilasmos, czyli przebłaganiem za grzechy. Słowo to prowadzi do języka świątyni, przebaczenia i pojednania. Ojciec daje Syna. Syn oddaje życie. Świat otrzymuje otwartą drogę do komunii. Kosmos w Janowym języku bywa przestrzenią oddaloną od Boga. Właśnie ta przestrzeń zostaje objęta darem Syna. Zasięg Paschy obejmuje całą ludzkość. Nikt nie zostaje wyłączony przez brak miejsca w Bożym sercu.

Mt 11, 25-30 <- KLIKNIJ

Te słowa Jezusa następują po biadach nad Korozain, Betsaidą i Kafarnaum. Miasta widziały znaki. Nie weszły na drogę nawrócenia. Jezus odpowiada modlitwą. Wysławia Ojca. Nazywa Go Panem nieba i ziemi. Ten tytuł sięga wiary Izraela w Stwórcę. Wszystko, co istnieje, należy do Ojca. Także poznanie Boga rodzi się z Jego daru.

Greckie exomologoumai oznacza wysławiać, uznać i wyznać dobroć Boga. Jezus modli się z synowską wolnością. Przyjmuje zamysł Ojca. Objawienie nie zależy od prestiżu uczonego. Rodzi się z łaski. Bóg sam odsłania siebie temu, kto przyjmuje dar.

Jezus mówi o mądrych, roztropnych i prostaczkach. Greckie sophoi oznacza ludzi uznanych za mądrych. Synetoi oznacza ludzi zdolnych do rozeznania. W ustach Jezusa słowa te wskazują postawę zamknięcia. Człowiek oparty wyłącznie na sobie traci zdolność przyjęcia objawienia.

Prostaczkowie to nēpioi, mali, dosłownie także niemowlęta. Oznacza to uczniów ubogich w duchu. Ich siłą jest zaufanie. Przyjmują dar, ponieważ nie zasłaniają serca własną wielkością. Ewangelia staje się dostępna dla tych, którzy pozwalają się pouczyć. Tak objawia się upodobanie Ojca, eudokia. Bóg z radością daje siebie małym.

„Wszystko zostało Mi przekazane przez Ojca”. Czasownik paradidōmi wskazuje dar powierzony Synowi. Ojciec przekazuje Synowi pełnię objawienia i władzy. Wzajemne poznanie Ojca i Syna należy do ich jedynej więzi. Biblijne „znać” oznacza poznanie osobowe, bliskość i udział w życiu. Syn zna Ojca od wewnątrz. Dlatego może Go objawić. Uczeń otrzymuje Ojca przez Syna.

Zaproszenie Jezusa otwiera drogę odpoczynku. „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście”. Greckie kopiōntes oznacza ludzi zmęczonych trudem. Pephortismenoi oznacza ludzi obciążonych ciężarem nałożonym na ich barki. Jezus widzi zmęczenie pracą, winą, lękiem i religią zamienioną w ciężar. Obiecuje anapausis, czyli wytchnienie, uspokojenie i odnowę sił. To odpoczynek darowany przez Boga.

Jarzmo, zygos, w tradycji żydowskiej oznaczało przyjęcie panowania Boga i drogi Prawa. Jezus daje swoje jarzmo. Uczy życia pod swoim przewodnictwem. Mówi: „uczcie się ode Mnie”. Czasownik mathete wzywa do wejścia do Jego szkoły. Jego jarzmo jest chrēstos. To słowo oznacza dobroć, łagodność i życzliwą przydatność. Brzemię Ewangelii prowadzi do wolności, ponieważ Chrystus niesie je razem z uczniem.

Jezus jest cichy i pokorny sercem. Greckie praus oznacza łagodność człowieka, który nie rani. Tapeinos tē kardia oznacza pokorę wpisaną w całe wnętrze. Serce w Biblii oznacza miejsce decyzji, pamięci, pragnienia i wierności. Szkoła Jezusa leczy pychę. Uczy przyjmowania łaski. Daje odpoczynek duszy, czyli całemu człowiekowi.

Dobra Nowina obu czytań jest jedna. Bóg zaprasza do światła. Syn oczyszcza z grzechu. Ojciec objawia się małym. Utrudzeni znajdują odpoczynek przy Jezusie.