1 J 1, 5 - 2, 2 <- KLIKNIJ

Pierwszy List Jana wraca do tego, co zostało usłyszane, widziane i dotknięte. Wiara nie rodzi się z teorii. Rodzi się z wydarzenia. Dlatego zaraz pada zdanie podstawowe: „Bóg jest światłością i nie ma w Nim żadnej ciemności”. Światłość oznacza tu prawdę, jawność i życie Boga. Ciemność oznacza kłamstwo, ukrycie i rozdarcie.

W centrum tekstu stoi wspólnota, czyli koinonia. Nie chodzi tylko o zgodę między ludźmi. Chodzi o udział w życiu Boga i o więź uczniów między sobą. Jan bardzo stanowczo rozprawia się ze złudzeniami religijnymi. Nie można mówić, że ma się wspólnotę z Bogiem, a równocześnie chodzić w ciemności. Nie można twierdzić, że nie ma się grzechu. Nie można udawać niewinności przed Bogiem. Prawda zaczyna się tam, gdzie człowiek wyznaje swój grzech.

Dlatego tak ważny jest czasownik „wyznawać”. Oznacza mówić zgodnie z prawdą. Kto tak staje przed Bogiem, ten otwiera się na przebaczenie. Jan dodaje, że krew Jezusa oczyszcza nas z wszelkiego grzechu. To język świątynny, ale użyty bardzo osobiście. W Biblii krew oznacza życie. Jezus oczyszcza człowieka swoim życiem oddanym za niego. Co ważne, Jan używa czasu teraźniejszego: krew Jezusa „oczyszcza”. Działanie trwa. Nie chodzi tylko o przeszłe wydarzenie. Chodzi o żywą skuteczność Paschy.

Na początku drugiego rozdziału pojawia się obraz sądowy. Jeśli ktoś zgrzeszy, mamy Orędownika u Ojca, Jezusa Chrystusa Sprawiedliwego. Jezus nie staje po stronie grzechu. Staje po stronie grzesznika, aby go ocalić. Jan nazywa Go także „ofiarą przebłagalną” za nasze grzechy, i nie tylko za nasze, ale za grzechy całego świata. Horyzont zbawienia jest więc szeroki. Dar nie zostaje zamknięty w jednej wspólnocie.

Mt 11, 25-30 <- KLIKNIJ

Te słowa padają po surowym osądzie miast Galilei, które widziały znaki, a nie nawróciły się. Jezus przechodzi od bólu do modlitwy. Zwraca się do Ojca jako „Pana nieba i ziemi”. To tytuł Stwórcy. Od razu widać, że objawienie nie jest łupem ludzkiej inteligencji. Jest darem Boga.

Jezus mówi, że Ojciec zakrył te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawił je prostaczkom. Nie chodzi o pochwałę niewiedzy. Chodzi o krytykę samowystarczalności. „Mądrzy” to ci, którzy zamknęli się w pewności siebie. „Prostaczkowie” to ci, którzy są gotowi przyjąć dar. W Biblii dziecko nie ma zasług ani osłon. Umie natomiast przyjmować.

Potem pada jedno z najgłębszych zdań w Ewangeliach: tylko Syn zna Ojca w pełni i tylko przez Syna można wejść w to poznanie. W Biblii „znać” nie oznacza samej informacji. Oznacza więź, uczestnictwo i bliskość. Jezus nie jest jednym z wielu nauczycieli. Jest jedynym, który odsłania Ojca.

Druga część przechodzi w zaproszenie. „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście”. Jezus nie kieruje tych słów do ludzi lekkiego życia, lecz do tych, którzy są zmęczeni ciężarem drogi. Potem mówi o jarzmie. W judaizmie mówiono o jarzmie Prawa i o jarzmie królestwa Bożego. Jarzmo oznaczało przyjęcie określonej drogi życia. Jezus nie znosi wymagań. Daje własne jarzmo i mówi: „uczcie się ode Mnie”. To jarzmo jest słodkie nie dlatego, że nic nie kosztuje, ale dlatego, że niesie się je z Nim. Jezus jest cichy i pokorny sercem. Dlatego w Jego szkole człowiek znajduje ukojenie dla całego swojego życia.